AK-72

Efnahagslegt hrun íslensks samfélags.

Helförin.

Ofsóknir Stalíns.

Heimsendir og endalok Íslands.

Hvað höfum við gert ykkur?

Þetta eru stuttar innihalslýsingar úr hræðsluáróðri kvótagreifa sem er notast við þessa daganna gegn breytingum á kvótakerfi og auðlindagjaldi.

Á sama tíma hafa margir þeirra flutt milljarða út til skálkaskjóla eða fela í skúffufyrirtækjum svo þeir þurfi ekki að greiða fé til íslensks samfélags meðan þeir stunda rányrkju við Afríkustrendur, brottkast og landa afla framhjá vigt auk þess að stunda fjárhættuspil með lífeyri landsmanna.

Og reyna að hegna þjóðfélaginu fyrir ef það er gerð húsleit hjá þeim vegna gruns um glæpi.

Og nú hefur nýtt bæst við í tárvotan grátkórinn þegar nýtt skip kom til Vestmanneyja í gær.

Nánar tiltekið skipið Heimaey.

Gráti næst mælti Gunnlaugur Sævar Gunnlaugsson, fyrrum veislustjóri í fimmtugsafmæli Davíðs Oddsonar, fyrrum útvarpsráðformaður sem skammaðist yfir fréttastofu RÚV í útvarpsráði(eftir kvörtun frá Kjartani Gunnarssyni yfir RÚV) fyrir að flytja fréttir af kosningafundi Davíðs sem voru ekki í „réttu“ ljósi þar sem kvótakerfið kom við sögu, fyrrum Lýsiseigandi sem seldi fyrirtækið til vinkonu sinnar Guðbjargar Matthíasdóttur og tengdapabbi AMX-fuglsins Friðbjörns Orra, að kannski þyrfti að selja þetta nýja, glæsilega skip úr landi ef kvótakerfinu yrði breytt og gjald fyrir afnot af sameiginlegum auðlindum allra Íslendinga, yrði hækkað.

Og klykkti svo út þeirri dómsdagsspá að þetta myndi einnig þýða það að engin útgerð myndi fjárfesta í nýsmíðuðum skipum ef þetta yrði að veruleika .

Sem er frekar fyndið í ljósi þess að þetta er fyrsta nýsmíði Ísfélags Vestmanneyja í fjörtíu ár.

Sem nær lengra aftur heldur en tilurð kvótakerfisins.

Og á heimasíðu Ísfélags Vestmanneyja má sjá að yngsta skipið í eigu fyrirtækisins er smíðað árið 1991 í Noregi(væntanlega keypt notað).

Fyrirtækis sem hefur skilað milljörðum í hagnað til eigenda sinna og þeim titli til kvótadrottningarinnar Guðbjargar Matthíasdóttir, eins aðaleiganda Morgunblaðsins sem Davíð Oddson ritstýrir grimmt gegn öllum breytingum á kvótakerfinu í dag, að vera skattadrottning Íslands með reglulegu millibili sem reyndar telst henni til tekna og virðingar ólíkt fjölmörgum auðmönnum og kvótagreifum sem virðist mun meira umhugsað um að borga helst ekkert til samfélagsins sem þeir þiggja þjónustu af.

Manneskju sem Gunnlaugur hefur verið hægri hönd í viðskiptum fyrir hvort sem það var með hlut hennar í Tryggingamiðstöðinni, kaupar hennar á Lýsinu sem Gunnlaugur Sævar átti og að ógleymdu Morgunblaðinu sem er orðið botnlaust dýki fjárausturs kvótagreifa í hræðsluáróður….mitt á milli þess sem þeir versla sér 900.000 kr. áfengi í Fríhöfninni.

Ósjálfrátt veltir maður fyrir sér að fyrst ekkert nýsmíðað skip hefur verið keypt á tímum kvótakerfisins til þessa félags og væntanlegra fleiri, hvað voru menn að nota eiginlega mikið hlutfall af hagnaði í að byggja upp greinina?

Það er að segja, hagnaði sem fór ekki í flotta jeppa, þyrlur, flugvélar, brennivín, verslunarmiðstöðvar, hlutabréf í bönkum, Morgunblaðið, allskonar flottheit  og fleira óskylt sjávarútveginum.

Eða æ.

Það voru víst tekin lán án endurgjalds fyrir mestöllu þessu

Án endurgjalds segi ég, svona í ljósi fregna af afskriftum hjá kvótagreifum landsins upp á tugmilljarða sem þykir ekkert mál ólíkt afskriftum á skuldum heimilanna.

Þannig að það er kannski best að endurorða spurninguna.

Jafnvel þó að hún og nokkrar aðrar munu drukkna í hræðsluherferð þeirri sem rekin er í fjölmiðlum af mönnum sem segjast vilja kalla eftir málefnalegri umræðu um að hér verði endalok lífs á jörðu ef ekki verður farið að vilja þeirra.

Hvað hefur orðið eiginlega um allan þennan hagnað af kvótakerfinu og hvað fór eiginlega mikið af honum beint í nýsmíði skipa og slíkt?

Og í framhaldi hvað varð um restina af hagnaði sjávarútvegsfyrirtækjanna sem annarsvegar sem gráta undan skuldsetningu á tímum kvótakerfis en hinsvegar dásama kvótakerfið fyrir að hafa tryggt aukna arðsemi og hagnað sem hefði átt að duga til að greiða niður skuldir margra þeirra?

Fór hann allur út úr landi líkt og hið mikla skip Engey sem Grandi seldi erlendis árið 2007 til hollensks dótturfyrirtækis síns án þess að kvótakerfinu hafi verið breytt og sanngjarns auðlindagjalds hafi verið komið á?

Og hvað hefur eiginlega verið mikil nýsmíði á skipum síðan kvótakerfið varð að veruleika og hversu mikið af þeim var eiginlega eftir að byrjað var að braska með aflaheimildir? Var það meira eða minna heldur en á árum áður?

Eða var kannski byrjað að semja breytingar á kvótakerfinu fyrir fjörtíu árum síðan?

Allavega bendir nýsmíði Ísfélags Vestmanneyja til þess.

Við sátum nokkur í sumarhúsi í gær og vorum með kveikt á útvarpinu.

Enginn var svo sem sérstaklega að hlusta enda ekkert merkilegt í því.

Bara forsetinn í drottningarviðtali hjá Sigurjóni M. Egilssyni.

Þar til að einn nývaknaður kom fram og sagði eftir smástund:

„Eruð þið til í að skipta um stöð? Ég get ekki hlustað á þetta skoffín.“

Og það var skipt um stöð.

Hlaupið framhjá messunni á Rás 1 sem ekki var hægt að bjóða okkur trúleysingjunum upp á.

Og endað á Rás 2.

Þar sem Sirrý sat með miðli sem var að koma skilaboðum að handan til fólks í gegnum símann.

Manni leið eins og tímaferðalangi sem hefði ferðast til síðustu aldar og komist að því að allt væri óbreytt.

Og svo voru lesnar hádegisfréttir.

Sem var það eina sem var ekki tímaskekkja.

Enda hægt að stilla klukkuna eftir þeim.

Kristján Möller steig upp í pontu í síðustu viku og lýsti áhyggjum sínum af eftirlitsiðnaðinum sem væri búinn að ná of miklum tökum á ýmsum atvinnugreinum.

Þar var hann að vísa til fréttar Kristján Márs Unnarssonar á Stöð 2 þar sem bóndi nokkur skældi undan því að þurfa að borga fyrir ýmis leyfi og eftirlit tengd kræklingaræktun.

Í henni hafði nafni hans á Stöð 2 tekið andköf af hneykslun með eftirfarandi orðum:

“Ó nei, – næst þarf hann uppskeruheimild og stefnir í að hún verði dýr vegna eiturefnaprófana sem Matvælastofnun krefst af ótta við þörungaeitrun. ”

Ha?

Hneykslast á að verið sé að gera eiturefnapróf á matvöru til manneldis?

Og það samkvæmt alþjóðlegum stöðlum sem kræklingaframleiðendur þurfa að fylgja eftir ef þeir ætla að flytja út þessar matvörur.

Því varla munu erlendir neytendur sætta sig við það að sitja uppi með taugaeitrun í bland við það að sitja lamaðir af eitrun á dollunni með niðurgang vegna eitrunar….nema þeir muni ekki eftir því vegna þörungaeitruninnar sem veldur óminni líkt og DV fer yfir í dag.

Og það er kallað of mikil tök eftirilitsiðnaðirins á atvinnugreinum ef það þarf að gera eitthvað slíkt hjá fyrirtæki bóndans sem stefnir að því að framleiða 1.000 tonn af kræklingi á ári en til samanburðar má benda á að framleiðslan hér er um 46 tonn árslega í dag.

Fyrirgefið en hvað með neytendur, Kristjánar tveir?

Eiga þeir ekki rétt á að halda heilsu sinni þó markaðnum finnist það of mikið vesen?

Enda er þetta í anda íslensk/bandaríska öfgafrjálshyggjuhugsunarháttsins sem leiddi okkur og fleiri þjóðir í hafsjó hörmunga.

Markaðnum á ekki að íþyngja með “eftirlitsiðnaði” samkvæmt honum.

Jafnvel þó hann troði ofan í okkur iðnaðarsalti sem er ekki ætlað til manneldsi.

Jafnvel þó hann brjóti samkeppnislög til að stunda olíusamráð, tryggingasamráð, grænmetissamráð og misnoti markaðsráðandi stöðu sína á einn eða annan hátt.

Jafnvel þó hann ástundi markaðsmisnotkun, bókhaldssvindl, fjársvik, stingi undan skatti, komi illa fengnu fé í skálkaskjól, stundi rányrkju, ástundi innherjaviðskipti eða annað slíkt sem endar með efnahagshruni.

Jafnvel þó hann valdi fjörtjóni á náttúruauðlindum og perlum með urðun heilsuspillandi úrgangs af ýmsu toga, framkvæmdum sem valda skaða á vatnsbólum, losun eiturs út í andrúmslofts eða annars slíks.

Og jafnvel þó hann eitri fyrir mönnum og dýrum með ýmsum heilsuspillandi afleiðingum allt upp í dauða.

Þá eiga peningahagsmunir fyirrtækja og viðskiptalífs alltaf að vera ofar hagsmunum neytenda samkvæmt hugsunarhætti þeirra sem tala um “eftirlitsiðnaððinn”.

Sem er rangnefni þegar kemur að opinberu eftirliti með markaðnum og viðskiptalífinu sem er líklegast mesta ógn við íslenskt samfélag ef ekki er að gætt um að halda því innan girðingar og hegna hart ef hann stígur út fyrir hana…sem gerist reyndar með reglulegu milbili með tilheyrandi afleiðngum fyrir neytendur.

Ónei.

Það er ekki eftirlitsiðnaður sem verndar fólk fyrir fyrirtækjum.

Aftur á móti er það annar eftirlitsiðnaður sem ber réttnefni.

Og það er sá iðnaður sem hefur myndast í kringum hryðjuverkaógn Bandaríkjamanna.

Sem byggist á því að skerða rétt fólks og gera því erfiðara um vik að ferðast, tjá skoðanir sínar eða ástunda friðsamlegt andóf gegn mannréttindabrotum og hinum helga markaði sem leikur sér að því að valda hungursneyðum með veðmálum á hækkandi hveitiverð.

Sá eftirlitsiðnaður hefur gert það svo leiðinlegt að fljúga og ferðast að maður nennir varla út fyrir landsteinanna.

Sérstaklega þar sem maður þarf að klæða sig úr skónum og gæti átt á hættu að vera handtekinn fyrir of mikla táfýlu þegar loksins kemur að manni í tveggja klukkustunda skoðunarbiðröðinni á flugvelllinum.

Og veldur því að unglingar þurfa að fara í bakgrunnstékk nokkur ár aftur í tímann til að geta fengið sumarvinnu á Keflavíkurflugvelli.

Ónei, sei, sei, sei.

Þá heyrist ekki bofs um eftirlitsiðnað frá fulltrúum markaðarins.

Eða þjóðkjörnum fulltrúum sem aðhyllast frelsi markaðarins framar öllu.

Því þeir eru hlynntir eftirlitsiðnaði með borgurum.

Og vilja jafnvel stofna leyniþjónustu til að fylgjast með betur með þeim.

Enda gætu þeir verið að leggja á ráðin um að mótmæla þjóðkjörnum fulltrúum sem svikust um að vernda hagsmuni borgaranna gagnvart viðskiptalífinu með öflugu eftirliti og aðhaldi.

Eða jafnvel eitthvað verra.

Eins og t.d. að aðhyllast umhverfisvernd.

Við smá netleit rakst ég á gamla frétt í dag úr Viðskiptablaðinu frá árinu 2005 sem er orðin pínlega eða óþægilega fyndin í dag.

Hér er hún:

“Verður Davíð besti seðlabankastjórinn?

14. september 2005 kl. 13:36

Davíð Oddsson, sem mun taka við formennsku bankastjórnar Seðlabankans, gæti orðið besti seðlabankastjóri sem Ísland hefur átt. Þrátt fyrir að hafa verið mjög farsæll forsætisráðherra á mestu uppgangstímum í sögu þjóðarinnar og verið eignað það að hafa náð niður verðbólgunni og náð tökum á ríkisfjármálum er hins vegar ekki sjálfgefið að hann verði góður seðlabankastjóri eins og kemur fram í ítarlefri fréttaskýringu í Viðskiptablaðinu í dag.

Þrátt fyrir að Davíð sé ekki hagfræðingur og ekki ráðinn í starfið á faglegum forsendum, rétt eins og gert er í öllum þeim löndum sem við Íslendingar viljum bera okkur saman við, þarf það ekki að há honum svo mikið. Ástæðan er sú bankastjórarnir eru ekki einir í myrkrinu þegar kemur að því að taka ákvarðanir um stýrivexti. Að baki ákvarðanatöku bankastjóranna eru ráðleggingar sem þeir fá frá sérfræðingum í peningamálahagfræði innan bankans. “Það sem seðlabankastjóri þarf að hafa er innsýn inn í efnahagsmál. Hann þarf að vera trúverðugur, samkvæmur sjálfum sér og formfastur. Hann þarf að vera sannfærandi og fá fólk til að trúa sér. Alla þessa eiginleika hefur Davíð,” sagði einn viðmælandi blaðsins.

Sjá fréttaskýringu í Viðskiptablaðinu í dag.”

Svarið við þessari spurningu sést best hjá tímaritinu Time.

Og það er á skjön við goðumkennda upphafninguna í þessari frétt.

Það er altlaf gaman að spá í fjölmiðlum og hvernig þeir setja fram upplýsingar og fréttir.

Og sérstaklega í samanburði við eitthvað annað.

Tökum sem dæmi skoðanakönnun Fréttablaðsins þann 14. apríl.

Í henni voru það um 54% þáttakenda sem gáfu upp afstöðu sína og ekkert kom fram um fjölda þáttakenda sem spurðir voru á dögunum 11-12. apríl. Væntanlega var það þó þetta hefðbundna úrtak með 800 manns sem haft var samband við.

Umfjöllun um niðurstöður var svo slegið upp með stórri fyrirsögn á forsíðu Fréttablaðsins(og á visir.is) með fyrirsögninni:

„Sjálfstæðisflokkurinn með 43%“

Skoðanakönnunin var svo greind ítarlega á stærstum hluta(þurftu að koma einni auglýsingu fyrir) blaðsíðu 8 í Fréttablaðinu með fyrirsögninni:

„Varla meirihluti án Sjálfstæðisflokksins“

Í gær birtist svo könnun frá Gallup þar sem 5.400 manns voru spurðir. Um 3.700 manns svöruðu þeirri könnun og gáfu upp afstöðu sína samkvæmt frétt RÚV í gær.

Vísir minntist ekkert á þá könnun í gær og enn sem komið er hefur heldur ekki sést stafkrókur um niðurstöður hennar í dag.

Fréttablaðið ákvað þó að þessi könnun væri fréttnæm og fékk hún því konunglega meðferð með birtingu á blaðsíðu 2 með fyrirsögninni:

„Stjórnarandstaðan tapar fylgi: Ríkisstjórnin mælist með 31%“

Og það í litlum hliðardálki þar sem rétt var tæpt á 37% fylgi Sjálfstæðisflokksins í þriðju málsgrein.

Já, það er víst ekki það sama könnun og könnun.

Það er einsaklega sorglegt að sjá þá frétt í dag að Reykjanesbæ o.fl. ætla sér að selja stóran hlut í HS Veitum til “fagfjárfesta”.

Eftir að hafa selt frá sér HS Orku til silfurrefsins Ross Beatty í gegnum reykmettuð bakherbergi frjálshyggjunnar þar sem vélað var um fáránleg kaupendalán á sprenghlægilegum kjörum á kostnað skattborgara sem glötuðu þar með orkufyrirtæki sem landinn hafði byggt upp áratugum saman.

Og allt vegna blindrar trúr á að allt væri til sölu í huga Sjálfstæðismanna í Reykjanesbæ.

Sem endurkjörnir eru aftur og aftur þrátt fyrir að hafa sett bæjarfélagið á hausinn.

Sem er stórundarleg og sprenghlægileg firra í bland við sorglegheitin sem slíkt endurkjör lýsir.

Og nú er HS Veitur borið fram á altarið.

Tilbúið til fórna svo Reykjanesbær geti rekið sig eitt ár enn.

Með Íslandsbanka veifandi rýtingnum sem bankinn sá mun nýta til að skera hjartað úr vatns- og hitaveitu Suðurnesja.

Og afhenda “fagfjárfestum” með rándýrsglottin í hæstu hæðum.

Enda verða það góðir vinir sem fá þetta frá bankanum sem lak tilboðum í síðustu sölu á HS Orku til Magma.

Og arðsemiskrafan mun taka völdin með andlitlseysi hluthafanna sem krefjast þess að fá x prósent í hagnað.

Með hækkun á vatni og orku til almennings.

Sem hefur glatað því sem hann átti.

Og í framhaldi mun heyra raddir um að Orkuveitan, Landsvirkjun og önnur slík fyrirtæki verði einkavinavædd til réttra aðila.

Sem endar með hryllilegum reikningi síðar til handa þjóðinni sem mun þurfa að þola þyngri byrðar vegna hærra vatns- og orkuverðs, kennitöluflakks, afskrifta og annars slíks sem æðstu prestar frjálshyggjunnar telja réttlætanlega fórnarkostnað við að koma almannafyrirtækjum í hendur “markaðarins”

Sorglegt..

En kannski kemur eitt gott úr þessari sorgarsögu sem virðist ætla að enda á svona ömurlegan hátt.

Kannski neyðast HS Orka og HS Veitur að hafa sitthvort heimilisfangið, sitthvort símanúmerið, sitthvort starfsfólkið og sitthvoran forstjórann í stað þess að deila sama heimilisfangi, sama símanúmer, sama starfsfólki og sama forstjóra eins og í dag.

Þrátt fyrir að annað sé einkafyrirtæki og hitt sé opinbert fyrirtæki sem einkafyrirtækið hefur aðgang að viðkvæmum upplýsingum hjá.

Það er ekki sorglegt að ekki sé búið að grípa í taumanna með það og tryggja fullkominn aðskilnað.

Það er hreint út sagt glæpsamleg vanræksla.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hefur enn eina ferðina komið sér á framfæri í fjölmiðla með ummælum sínum.

Sem líkt og áður eru órökstuddar upphrópanir, kryddaðir með lýðskrumi og framreiddar með þvætingi til þeirra sem vilja gleypa við öllu hráu í skyndi, án hugsunar og án tilraunar til að greina rétt frá röngu í framsetningu rakalausra fullyrðinga frá Framsóknarformanninum.

Nokkuð sem teldust ekki svaravert ef þetta kæmi frá Jóni Jónssyni bónda frá Illindastöðum þar sem hann sæti á sveitaballinu, klípandi í konur granna sinna og reynandi að snapa sér slagsmál við hvern þann sem voguðu sér að álita hann ekki hæfan til að gegna stöðu fjallkóngs í réttunum í ár sem og fyrri ár en í ljósi þess að um formann stjórnmálaflokks er að ræða þá er fullt tilefni til þess að blaðamenn(og aðrir) hjóli í manninn líkt og Illugi Jökulsson bendir á.

En ég nenni ekki að eltast við innihald fullyrðinga Sigmunds Davíðs enn eina ferðina sem dæma sig sjálfar heldur langar mig til að beina sjónum að ákveðnum hlut sem kemur upp aftur og aftur í orðræðunni frá honum.

Og það er nokkuð sem m.a. birtist í gær í ræðu hans þar sem hann líkti orðbragði og málflutningi stjórnvalda við málflutning kommúnistahreyfinga millistríðsáranna, þ.e. samlíkingar hans þar sem hann vitnar til kommúnista, Sovétríkjanna, Stalíns og annað því tengt enda er þetta ekki í fyrsta sinn sem slíkt kemur fram.

Því skulum við líta á nokkur dæmi af fjölmörgum sem snögg netleit skilaði:

Um vinnustaðaskírteini þann 16.5.2010 má finna eftirfarandi endursögn af Eyjunni:

„Ísland er farið að minna meira á hið fallna Austur Þýskaland eftir síðustu lagasetningu stjórnvalda þar sem kveðið er á um að hver vinnandi maður beri öllum stundum á sér vinnustaðaskírteini og framvísi við sérstaka eftirlitsmenn.“

„Sigmundur Davíð segir þetta óhugnanlegt og bendir á fleiri dæmi sem hann telur óboðleg með öllu. Hart gjaldeyriseftirlit, ráðuneyti hvetji fólk til að fylgjast með nágrönnum sínum, ráðherrar og þingmenn stjórnarflokkanna reyni að skipta sér af dómsmálum. Nú bætist þetta við þar sem hægt sé að krefja alla um að ganga með þessi skírteini á sér öllum stundum, jafnvel einyrkja. Þetta líkist meira Austur-Þýskaland en Íslandi.“

Á Alþingi í febrúar 2011 þegar verið var að ræða tillögur um stjórnlagaráð þá fór Sigmundur Davíð um víðan völl og fór að tala um valdatöku kommúnista í Ungverjalandi og setti það í samhengi við stjórnlagaráð og ritun nýrrar stjórnarskrár. Reyndar er þetta ekki í fyrsta sinn sem hann talaði um Ungverjaland og kommúnismann þar því í júní 2009 þá bauð hann forseta Alþingis velkomna til baka þaðan með þeim orðum að vonandi hefði hún rifjað upp hvernig kommúnistar hefðu nýtt sér vald sitt til að halda minnihlutanum í skefjum og hvernig ástandið í Austur-Evrópu hefði verið þar undir stjórn kommúnista.

Og áfram hélt hann að tengja kænskulega(líkt og ég skrifaði um á sínum tíma)vinnu stjórnlagaráðs við kommúnisma, Stalín og Sovétríkin í Hólaræðu sinni í ágúst 2011 þar sem hann las upp úr stjórnarskrá Sovétríkjanna,talaði svo um grimmdarverk Stalíns og snéri sér svo í beinu framhaldi að tillögum stjórnlagaráðs sem honum leist ekki á.

Í ræðu á þingi í desember 2011 um ráðstafanir í ríkisfjármálum þá fóru þeir Guðlaugur Þór(sem reyndar hefur gortað sig af því að hafa lumbrað á  kommúnistum sex ára gamall líkt og sannur Sjálfstæðismaður sem reyndar þjást margir enn af Kaldastríðskomplexum) að ræða saman í andsvörum við hvorn annan um íslenska kommúnista og sagnfræði þar sem Sigmundur kom með eftirfarandi orð:

„Af því hv. þingmaður nefnir sögu íslenskra sósíalista og kommúnista er svolítið áhugavert að hugsa um hvernig þróunin var í Austur-Þýskalandi á sínum tíma þegar stofnaður var nýr flokkur undir handleiðslu Sovétríkjanna. Sovétríkin sáu til þess að gamli kommúnista- eða sósíalistaflokkurinn í austurhluta Þýskalands og gamli krataflokkurinn, eða Jafnaðarmannaflokkurinn, voru sameinaðir í einn flokk, Einingarflokkinn, skulum við kalla hann á íslensku. (GÞÞ: Samfylkingin.) Samfylkingin, er kallað hér fram í, við getum líka gefið flokknum það nafn. Þar gerðist það að smátt og smátt náðu hörðu vinstri mennirnir yfirtökunum. En það gerðist líka svolítið merkilegt, hörðu vinstri mennirnir, þýskir sósíalistar með þjóðlegar áherslur sem náð höfðu yfirtökunum, viku, þeir urðu undir gagnvart alþjóðasósíalistunum, sem svo voru kallaðir. Þar er átt við þá sósíalista (Forseti hringir.) sem hafa vildu tengslin við Sovétríkin sem mest og taka við (Forseti hringir.) sem mestri leiðsögn þaðan.“

Og í framhaldi fóru þeir félagarnir svo í að setja samansemmerki milli Samfylkingar og ESB annarsvegar og kommúnista og Sovétríkjanna hinsvegar en allt undir rós að sjálfsögðu.

Í mars 2012 þá kom Sigmundur Davíð ásamt fleirum stjórnmálamönnum fram í Silfri Egils þar sem hann setti samansemmerki á milli stjórnarskrársákvæðis um þjóðareign á auðlindum og stefnu Sovétríkjanna þar sem eign einkaaðilia og nýting á auðlindum hefði verið bönnuð.

Fjölmörg fleiri dæmi má örugglega finna úr skotgrafapólitíkinni þó að kommúnistatal og Kaldastríðskomplexr Sigmunds Davíðs slæðist líka inn í ýmislegt annað s.s. áramótagreinar og flokksfundaræður með reglulegu millibili. Stundum verður það þó skondið líkt og þegar hann líkti spurningum fréttamanna um vægast sagt misheppnaða Noregsferð hans á sjö-mílna sauðskinsskóm til að betla pening og vogunarsjóðsferðafélaga hans sem nátengdir voru Björgólfi Thor, við ofsóknir McCarthys. Það verður þó ekki eins skondið þegar rifjað er upp McCarthy-isk krafa hans(með tilstuðningi Guðlaugs Þórs) til stjórnvalda um að Anne Sibert yrði rekin úr peningamálastefnunefnd Seðlabankans fyrir skoðanir sínar á IceSave.

En hversvegna ætli þessir Kaldastríðskomplexar séu svona fastir í orðræðu hjá Sigmundi Davíð?

Það er erfitt til að segja til um það hvort auðræðisuppeldi hans hafi haft þessi áhrif þó að ég hafi kenningu um annað þegar þetta er sett í samhengi við t.d. þjóðernishyggjuna í orðræðu og samkomum Framsóknarflokksins, útlendingagrýlurnar sem málaðar eru upp af þingmönnum Framsóknar við hvert tækifæri, krafan um hinir og þessir verði reknir fyrir skoðanir andstæðar Framsókn, „rýtingsstungu“-orðræðan, landráðatalið og lýðskrumið þar sem öllu fögru er lofað í bland við óvinavæðingu núverandi stjórnvalda sem standi í vegi fyrir því að hægt sé að efna hin fögru loforð Framsóknar vegna illsku sinnar og sinnar „kommúnísku hugsunar” sem stendur í vegi fyrir framförum/stöðugleika/framtíð þjóðarinnar.

Og svo maður snúi orðum Sigmunds Davíðs Gunnlaugssonar upp á hann sjálfan, þá finnst manni hreinlega að orðbragð og málfutningur Framsóknarformannsins, sumra þingmanna flokksins sem harðir eru í Heimssýn og skoðanabræðra þeirra, minna mann helst á fasistahreyfingar millistríðsáranna sem beittu lýðskrumi, hræðsluáróðri og óvinavæðingu í tilraunum sínum til að komast til valda.

Nokkuð sem mátti búast við að sprytti fram á óróatímum í samfélaginu.

Og flokkast undir ólgusjó öfga í sinni verstu mynd.

Enda eru til mörg víti til varnaðar um slíkt.

Það eru mörg jákvæð teikn á lofti þessa daganna.

Það kom frétt á RÚV um daginn sem sagði frá því að kaupmáttur hefði aukist um 5,3% samkvæmt Hagstofunni sem gaf það út einnig um daginn að Íslendingum hefði fjölgað um fimm hundruð og aðfluttir væri örlítið fleiri en brottfluttir.

Og það fækkaði um 1.000 manns á atvinnuleysisskrá samkvæmt síðustu tölum frá Hagstofunni líkt og Vísir slær upp þó RÚV kjósi að stilla því upp í fyrirsögn að það dragi úr atvinnuþáttöku á vinnumarkaði.

Hver önnur stórmyndin er svo að fara í tökur hér á landi í sumar og aldrei hafa fleiri ferðamenn komið til landsins auk þess sem ýmislegt bendir til þess að kvótinn verði aukinn.

Enda hafa margir innlendir og erlendir aðilar sagt okkur það að það sé efnahagsbati hér á landi þó hinir bölsýnustu kjósi að trúa því ekki og kalli það áróðurslygar stjórnvalda sem virðast hafa alla í vasa sínum.

Og m.a.s. Hannes Hólmsteinn Gissurarson hefur viðurkennt i í grein sem hann skrifar í Wall Street Journal að efnahagsbati hér á landi sé meiri heldur en í öðrum ríkjum sem urðu fyrir efnahagshruni í grein sem hann skrifar í Wall Street Journal þó hann geti ekki með góðu móti viðurkennt að það sé hugsanlega  pólitískum andstæðingum að þakka heldur sneiðir algjörlega framhjá því.

Já, það eru ýmis jákvæð teikn á lofti þó ýmislegt megi enn bæta og breyta.

Jafnvel þó fjölmargir kjósi að horfa ekki á þau, telji allt ómögulegt, heimti kosningar og spái jafnvel allt að heimsenda ef það verði hróflað við kerfunum sem leiddu okkur ofan í hyldýpi efnahagsþrenginga.

Enda er barlómurinn kannski orðinn að fíkn sem haldið er við af hagsmunasamtökum og stjórnmálamönnum.

Sem vilja svo eigna sér árangur annarra eftir næstu kosningar.

Það er byrjað að tísta gamla klisju að nýju.

Klisja sem maður hélt að væri dauð og grafin í ljósi tilgangs hennar.

Og það er klisjan um að “horfa fram á veginn, ekki leita að sökudólgum, standa saman”.

Æ, þessi sem Geir H. Haarde skellti fram 6. október 2008 og heyrðist með reglulegu millibili sem andsvar við því þegar fólk heimtaði afsagnir og rannsóknir.

Og nú komin fram aftur eftir Landsdóminn yfir Geir H. Haarde.

Við eigum að hætta uppgjörinu nú þegar það er loksins komið af stað og í stað þess að klára það með öllum þeim sársaukafullu leiðindum sem fylgja þá á að grafa það allt saman undir yfirborðinu.

Horfa fram á veginn frekar og ekki líta í baksýnisspegilinn þar sem líkin sjást rotnandi út á götu eftir ákeyrslur frjálshyggjutrukksins.

Annað er bara pfstækisfullt hatur og hefnd að vilja halda áfram þessu uppgjöri sem er sársaukafullt fyrir þá sem geta ekki horfst í augun við gjörðir sínar, yfirstéttarinnar og flokksins síns.

Semsagt klassísk þöggunarklisja frá þeim sem tala um “svokallað Hrun” og efnir til slagsmála um allar tilraunar til breytinga og betrumbóta frá því ógeðslega samfélagi sem ríkti hér.

Og samhliða því talar um “standa saman og horfa fram á veginn”.

Endurunnar klisjur.

Og innihaldslausar.

Enda eingöngu áróðurshjal sem er ætlað er til pólítisks fagurgala af hálfu þeirra sem hvorki iðrast ne hafa sýnt nokkra ábyrgð.

Og bakkað upp af þeim sem vilja sitja við kjötkatlana með þeim eftir næstu kosningar.

Jafnvel þó að það  muni valda frekar óhollu samfélagi að hætta uppgjörinu nú, þagga niður allar tilraunir til þess  og láta allt saman krauma undir yfirborðinu.

Þar til það springur að nýju.

Gramir Sjálfstæðismenn hafa komð af stað  undarlegri kostnaðarumræða í gang um Landsdóm þar sem þeir mikla fyrir sér hvað það kosti svo og svo mikið að rétta yfir ráðherra sem dæmdur var fyrir að brjóta stjórnarskrá með stórkostlegu gáleysi sínu.

200 millur henda þeir út í loftið og finnst rosalegt.

Samt kostaði Baugsmálið um 400 milljónir án þess að þeim þætti það mikið á sínum tíma og þá er ótalið þriðja málshöfðunin í því og skattrannsóknir.

Enda kostar dómskerfið sitt að reka ef fólk vill að það sé skilvirkt.

Því dómsmál eiga ekki að fara eftir kostnaði við rannsóknir og réttarhöld.

Aðeins eftir því hvort um hugsanleg lögbrot sé að ræða.

Enda ef við færum eftir þessum verðmiðamerkingum Sjálfstæðismanna á dómskerfið þá yrði ekkert rannsakað og réttað yfir flóknari málum á borð við skrúðkrimmana, skipulagða glæpastarfsemi, morð þar sem þarf að senda lífssýni út o.fl. í þeim dúr.

Það væri svo dýrt, betra að spara í þeim málum, leggja jafnvel niður sérstakan saksóknara og taka bara eitthvað sem kostar hvað minnst.

Svona eins og að rétta yfir níumenningum fyrir að mótmæla Alþingismönnum.

Ó, já, kannski var það ekki ódýrt.

Þá sáu samt Sjálfstæðismenn enga ástæðu til þess að eltast við kostnaðinum við þau réttarhöld.

Enda um að ræða mótmælendur  við vald þeirra sem telja sig eiga það líkt og kvótann.

Svo hefur sömu mönnum heldur ekki fundist það neitt tiltökumál að eyða tugum ef ekki hundruð milljónum vegn Æseif-málsins hingað til og ætla sér að láta ríkið splæsa einhverjum hundruðum milljóna, ef ekki einhverja milljarða í það að fara að slást fyrir framan EFTA-dómstólinn vegna brota ríkistjórnar Geirs H. Haarde gegn EES-samningnum.

Og það mál sem var vel hægt að leysa með samningum.

Á mun ódýrari hátt fyrir landann.