Tap.
479 milljarða tap.
Þar af 170 milljarðar tap vegna Exista-samstæðunnar.
Og um 77 milljarðar tap vegna Baugs.
Tap upp á 1,5 milljón á hvern Íslending.
Tap sem er meira en þrefaldur útflutningur sjávarútvegarins.
Tap sem er meira en rekstur ríkisins.
Tap lífeyrissjóðanna.
Tap á peningum annarra.
Og hverjir verða látnir bera ábyrgðina?
Þeir sem áttu peninginn sem fjárhættuspilarar lífeyrissjóðanna töpuðu svo ævintýralega.
Ekki stjórnendur og starfsmenn sem þáðu boðsferðir og „kynnisferðir“ með öllu inniföldu og settu féð í “réttu” fyrirtækin.
Ekki stjórnirnar sem skipaðar eru atvinnurekendum sem leyfðu verkalýðsforingjunum að taka þátt í fagfjárfestaleiknum þar sem veðjað var glæfralega með peninga annarra.
Og húsið sem bauð í ferðirnar, vinnur alltaf.
Eigendur peninganna tapa alltaf.
Þannig er spilið „riggað“.
Og með sömu svörum þegar komið er heim með tóma vasa og angandi af áfengi og ilmvatni hákarla hlutabréfaspilsins.
„Ekki ég.“
„Við ætlum að taka þessu skýrslu alvarlega og grípa til aðgerða til að auka traust.“
„Að sjálfsögðu lítum við þetta alvarlegum augum og bæta okkur í framtíðinni.“
„Við álítum svo að menn hafi nú axlað ábyrgð með því að auka aðhald og herða reglur.“
„Neinei, þetta var allt löglegt þó þetta líti illa út.“
Og spilið heldur svo áfram eftir að rykið í kringum skýrslurnar sest.
Sömu leikendur.
Sömu andlitin.
Sama húsið.
Jafn ójafnt gefið.
Í lífeyrissjóðspókernum þar sem forkólfar atvinnulífsins spila djarft með peninga annarra.
Án nokkurrar ábyrgðar.
Eða refsinga.
Nema til handa þeim sem lögðu til féð í lífeyrisspilið.
Og munu ekki sjá neinn taka poka sinn.
Alveg eins og á Alþingi.
Og verður svo tilkynnt með yfirlýsingu frá þeim sem vilja firra sig ábyrgð:
“Þetta er allt helvítis ríkistjórninni að kenna.”
Maður er farinn að þekkja þetta.
