Foreldrar mínir sögðu stundum við mig þegar ég var unglingur að ég hefði valkvæða heyrn, þ.e. heyrði bara það sem ég vildi heyra. Það er því ef til vill ekki furða að ég hafi valið mér frama innan stjórnmálanna þar sem þessi eiginleiki er vel þekktur.

Í gær leysti ég nöfnu mína , Lilju Rafney, af í iðnaðarnefnd þar sem þingmenn reyndu að átta sig á stöðunni hvað varðar framkvæmdir í Helguvík. Við fengum nokkra gesti á fundinn, hlustuðum á framsögur og spurðum spurninga.  Þar kom í ljós eftir sem áður að  helsta ástæðan fyrir töfum á framkvæmdum í Helguvík eru deilur milli samningsaðila, þ.e. Norðuráls og HS Orku. Þær deilur eru nú fyrir gerðardómi og lítið við því að gera nema bíða og sjá hver niðurstaðan þar verður.   Vegna tafanna var velt upp öðrum möguleikum til orkuöflunar í verkefnið t.d. hvort einhversstaðar væri um að ræða umframorku sem hægt væri að nýta eða hvort einhver virkjanaáform væru komin það langt á teikniborðinu að hægt væri að horfa til þess að þau skiluðu orku fljótlega. Svo virtist ekki vera, að minnsta kosti ekki í nægjanlega miklu magni nógu fljótt.

Það kom mér því satt að segja verulega á óvart að í kvöldfréttunum Stöðvar 2  í gær birtist Kristján Möller, formaður iðnaðarnefndar, sem sat á sama fundi og ég með yfirlýsingar um að Landvirkjun gæti einfaldlega reddað málunum. 

Þetta er nokkuð gott dæmi um valkvæða heyrn því á þeim fundi sem við Kristján sátum saman á kom mjög skýrt fram að Landsvirkjun væri þegar búinn að gera samninga um alla orku sína fram til ársins 2013 og sæi sér ekki fært að koma inn í fyrstu áfanga Helguvíkur.

Yfirlýsingar Kristjáns Möller minna óþægilega mikið á málflutning hrunastjórnarinnar. Gefum í og drífum þetta af jafnvel þó það þýði að við seljum orkuna (sem ekki er til) langt undir markaðsverði.  Hugmyndir um að vanda til verka og ná betri samningum um orkuverð til annarrar starfssemi sem jafnvel gæti gefið af sér fjölbreyttari störf og mun hærri tekjur í ríkissjóð eru slegnar út af borðinu því eins og við vitum jú öll þá er álið málið.

Í kvöld mun ég fleyta kertum á tjörninni til minningar um fórnarlömb kjarnorkuárásanna á Hírósíma og Nagasakí. Ég minnist með þessu móti þeirra fjölmörgu sem létust, þjáninga þeirra sem lifðu af og eyðileggingarinnar sem sprengingarnar ullu.

Kertafleytingin hefur ávalt átt sérstakan sess í hjarta mínu. Ég á auðvelt með að sjá fyrir mér fljótandi logana á tjörninni í þverrandi birtu ágústmánaðar. Sem barn fannst mér þetta ævintýralegt en eftir því sem árin líða kemst ég ekki hjá því að velta fyrir mér kaldhæðni örlaganna – að jafn falleg athöfn sé haldin til að minnast annara eins voðaverka.

Ég hef upplifað allan tilfinningaskalann á þeim kertafleytingunum sem ég hef sótt í gegnum tíðina. Ég hef upplifað sorg, máttleysi, vantrú en um leið gífurlega reiði yfir að jafn hræðilegur verknaður hafi verið framinn. Um leið er einhver notaleg tilfinning sem hellist yfir mig í hvert skipti og það var loksins í dag sem ég uppgötvaði hverju það sætti. Það er samtakamátturinn.

Samtakamátturinn sem felst í því að enn þann daginn í dag, 66 árum eftir harmleikinn, finni fólk þörf til að safnast saman og minnast atburðanna. Minnast en um leið krefjast þess að við, sem og komandi kynslóðir, lærum af reynslunni og tryggjum að kjarnorkuvopn verði aldrei aftur notuð.

Þrátt fyrir að kalda stríðinu sé lokið er baráttu  friðarsinna fyrir kjarnorkuafvopnun langt því frá að vera lokið.  Sprengjunum sem varpað var á Hírósíma og Nagasakí eru til að mynda frekar máttleysislegar miðað við þau kjarnorkuvopn sem í dag eru geymd í vopnabúrum stórveldanna.

Í kvöld ætla ég því að fleyta kertum á tjörninni í minningu fórnarlamba  kjarnorkuárásanna á Hírósíma og Nagasakí og leggja mitt af mörkum til að tryggja að það verði:

Aldrei aftur Hírósíma, aldrei aftur Nagasakí 

Þegar ég var í níunda bekk lenti ég í fyrstu „alvöru“ ástarsorginni.  Sársaukinn var svo gífurlegur  að ég var þess fullviss að ég myndi aldrei ná mér. Ég fylltist vonleysi og eirðarleysi og vissi ekki hvernig í ósköpunum ég ætti að vinna mig út úr þessu þangað til ég uppgötvaði útrásina sem ég fékk í gegnum það að semja ljóð.

Ég kom mér upp skrifstofuaðstöðu í herberginu mínu. Ritvél, blaðabunka og að sjálfsögðu sérvéttum fyrir öll tárin sem streymdu og hóf stórfellda framleiðslu á ljóðum. Ljóðin voru að sjálfssögðu flest um mína hörmuglegu lífsreynslu og einkenndust af rími, gífuryrðum og hormónum. Að endingu var ég komin með heila ljóðabók. Unglingurinn ég var svo stolt yfir framleiðslunni að ég bjó til forsíðu, titil og þar með var tilkomin jólagjöf ársins – Stór tár.

Með árunum hefur komið í ljós að þessi bráðsnjalla hugmynd mín var eftir allt ekkert svo sniðug og ég hef í örvæntingu reynt að sanka að mér öllum eintökunum til varðveislu. Ég er reglulega minnt á uppátækið og þeim vinum mínum sem eru miklar ljóðaspírur finnst það efni í skemmtiatriði  (uppistand) í hverju partýi að biðja um upplestur á ljóðum úr bókinni. Nokkuð sem ég get auðveldlega  orðið við, enda kann ég þau flest utan að. Svo mikil var dramatíkin.

Ástæðan fyrir því að ég rifja þetta upp núna er að ég hitti eina af þessum ljóðaspírum í gær og eftir nokkuð grín (að mér) brást ég við með að lofa honum eintaki af ljóðabókinni í fimmtugsafmælisgjöf (hann er ekki orðinn þrítugur). Við það gat ég svo bætt að ég yrði hreinlega að hætta að gera grín af unglingnum mér því fullorðna eintakið væri engu skárra. Eftir erfitt tímabil í upphafi árs tók ég nefnilega upp pennan og skrifblokkina aftur. Útkoman er engu betri, eiginlega verri, því það er jú bara svoldið krúttlegt að unglingur fari yfir um í framleiðslu á lélegum ljóðum um tilvistarkreppu, ástarsorg eða hrifningu en það er hreint út sagt aumkunarvert þegar fullorðin kona tekur upp á því sama.

Munurinn er þó sá að í þetta skipti hef ég vit á að geyma ljóðin þar sem þau eiga heima, í skúffu, og leyfi þeim sem kunna og geta að sjá um bókaútgáfuna.

Það var ansi merkilegur leiðarinn í Fréttablaðinu í dag. Þar var agnúast út í Vinstrihreyfinguna – Grænt framboð fyrir að voga sér að láta hugmyndafræði sína stjórna ákvarðanatöku sinni. Nú veit ég ekki hvernig ritstjóri Fréttablaðsins tekur almennt ákvarðanir en ég get einhverra hluta vegna ekki talið það slæmt að fylgja hugmyndafræði sinni. Að vísu finnst mér hann eilítið tala í hringi því hann er raunar bæði að halda fram að VG fylgi hugmyndafræði sinni og að hugmyndafræði VG ætti í raun ekki að banna starfssemi ECA Programs því það sé ekki hernaðarstarfsemi.

Að reyna að rökstyðja að ECA Programs sé ekki hernaðarstarfssemi vegna þess að orustuþoturnar bera ekki vopn er eiginlega bara hlægilegt. Ég endurtek orustuþotur! Orustuþotur ætlaðar til heræfinga og þjálfunar hermanna.

Nóg af þessum leiðara. Dagurinn í dag er nefnilega merkilegur fyrir fleira en heimskuleg skrif, þó nóg hafi verið af þeim í dag. Í dag var nefnilega nektardans bannaður á Íslandi. Varðhundar þess sjálfsagða réttar karlmanna að kaupa sér konur hafa að sjálfsögðu risið upp og kvarta yfir að Alþingismenn verji ekki málstaðinn. Eða eins og Geiri á Goldfingar orðaði það:

“Mér finnst þetta bölvaðar kvígur sem láta kjósa sig á þing til að mótmæla forræðishyggjunni og standa svo ekki upp til að verja málstaðinn. Það er helvíti hart að þurfa að skoða hverjum menn eru giftir áður en maður kýs þá. Þetta virðist allt vera ákveðið bara við eldhúsborðið heima.”

Og ég sem ætlaði ekki að fjalla meira um heimskuleg skrif.

Samkvæmt nýjustu könnuninni um fylgi flokka í Reykjavík kemst Jón Gnarr ekki inn í borgarstjórn.  Það kemur mér satt að segja á óvart en er satt að segja fegin. Þó að mér finnist djókið ágætt held ég að þau verkefni sem eru framundan í Reykjavík séu þess eðlis að við þurfum annað en bara góðan húmor  til að ná tökum á ástandinu og forgangsraða rétt. Þar kemur Sóley Tómasdóttir sterk inn. Hún er reyndar annálaður húmoristi líka, en jafnframt með reynslu, hugsjónir og rétta forgangsröðun.

Talandi um húmor og pólitík þá var Þráinn líka mjög fyndinn í morgun þegar hann upplýsti kjósendur um að 5% þjóðarinnar væru fábjánar. Ég er ekki viss um að Þráinn hafi haft erindi sem erfiði í því að sannfæra fólk um réttmæti listamannalauna.

Ég fór annars á setningu Búnaðarþings um daginn og hlustaði þar m.a. á ræðu Jóns Bjarnasonar, landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra. Hann hafði ekki húmor fyrir auglýsingum Símans þar sem fimmmenningarnir í lopapeysunum fúlsa við þorramatnum, fannst þetta lítilsvirðing við þjóðlegar hefðir. Ég hafði aldrei litið svo á þessa auglýsingu,  enda finnst mér hún miklu frekar gera grín að þessum mönnum sem þykjast karlar í krapinu en þora svo ekki að smakka pínu þorramat.

Að lokum um húmorsleysi því ég hef nákvæmlega engann húmor fyrir þessari (kannski) fyrirhuguðu þjóðaratkvæðagreiðslu komandi helgi.

Ég lenti í því á dögunum að verða veik og enda á sjúkrahúsi. Fékk allt í einu heljarinnar hausverk, svima, dofnaði  í hægri helming líkamans og maðurinn minn dreif mig upp á spítala. Þar hélt fólk að ég væri að fá heilablóðfall en ég varð fyrst verulega hrædd þegar ég uppgötvaði það að ég gat ekki lengur talað. Fyrst sagði ég vitlaust orð, allt önnur orð en ég ætlaði mér að segja en síðar kom ég engu upp nema hljóðum sama hvað ég reyndi. Ég var send í miklar rannsóknir en er sem betur fer orðin heilbrigð í dag og engin útskýring hefur fundist á þessum veikindum. Ég er ekki frá því að þessi lífreynsla sitji eilítið í mér ennþá og ekki síst þá vakti þetta mig til umhugsunar um ýmsa hluti m.a. stöðu heilbrigðis- og velferðarkerfisins, réttindi sjúklinga o.s.frv.

Ég ætla ekki að fara að gagnrýna það fólk sem annaðist mig, enda var stjanað við mig eins og mögulegt var og ég hef ekkert nema gott að segja um það fólk sem annaðist mig. Heilbrigðisstarfsfólk vinnur sín verk vel við ótrúlega erfiðar aðstæður, fjárskort og oft á tíðum við ófullnægjandi aðstöðu.

Mér fannst það þó langt frá því þægilegt að liggja á stórri stofu, í tveggja metra fjarlægð frá næsta rúmi og verða því óhjákvæmilega áheyrandi að mjög persónulegu samtali konu við heilbrigðisstarfsmann. Samtal sem ég er handviss um að ekki var ætlast til að hlustað væri á. Aðstaðan bauð þó ekki upp á annað. Þessi kona þurfti sárlega á hjálp að halda frá velferðarkerfinu sem ekki bauðst. Hún endaði því hjá heilbrigðiskerfinu sem gat eingöngu tekið á þeim líkamlegu kvillum sem af ástandinu hlutust en svo miklu meira þurfti til að þessi kona gæti notið lífsins sem skyldi.

Þegar ég var að bíða eftir því að vera lögð inn á deild heyrði ég líka mikið í manni sem lá í rúmi fram á gangi. Hann var mjög tekinn, virkaði sárkvalinn og sagðist vera svangur. Af samtölum hans við starfsfólkið þarna heyrðist mér hann vera einn af  “góðkunningjum” kerfisins. Hann var að því ég held með brisbólgu, sem eru víst mjög sársaukafull, en þar sem hann var áfengissjúklingur sem sinnti ekki læknisráðum né meðferð var lítið hægt fyrir hann að gera. Honum var því gefin ein jógúrt og sendur aftur út á götu.

Það er kreppa en mikið vona ég að nýr heilbrigðisráðherra nái að bæta forgangsröðunina svo við getum gert betur og  komið til móts við fólk sem mest þarf á því að halda.

Ég fór sátt að sofa í gær. Félagar í VG hafa sett saman sterkan lista sem vonandi skilar fjölda atkvæða í borgarstjórnarkosningunum í vor.

Ég studdi sérstaklega við bakið á tveimur öflugum konum, Sóley Tómasdóttur og Elínu Sigurðardóttur. Þær komu báðar mjög vel út.

Sóley hreppti 1. sætið og mun leiða þennan öfluga lista félaga úr VG í kosningum í vor. Sóley er að mínu mati vaxandi stjórnmálakona sem hefur sýnt og sannað að hún er með hjartað á réttum stað og vel treystandi til góðra verka.

Elín endaði í 4. sæti á eftir hástökkvaranum Líf Magneudóttur. Elín sem stefndi á 3-4 sæti má vel við una. Ég hef starfað mjög mikið með Elínu, sérstaklega í ungliðahreyfingunni, og hef mjög góða reynslu af því samstarfi. Elín er kraftmikil, öflug og réttsýn. Berst fyrir þeim sem minna mega sín og ég hlakka til að fylgjast með henni í pólitíkinni á komandi árum.

Listinn í heild sinni er flottur og öflugur.

Sóley Tómasdóttir
Þorleifur Gunnlaugsson
Líf Magneudóttir
Elín Sigurðardóttir
Davíð Stefánsson
Herman Valsson

og næst inn væri ungliðinn Snærós Sindradóttir, formaður UVG í Reykjavík.