Síðustu daga hef ég sannfærst endanlega um að ég sé ofstækiskona í íslensku samfélagi.

Ég skil nefnilega ekki formann Lögmannafélagsins og þá sem vilja að formaður félagsins síns tali um konur eins og hann gerir.

Gillzenegger hef ég aldrei skilið og jafnvel haft þá hrokafullu afstöðu að fólk þyrfti að vera nautheimskt til að hlæja að bröndurum hans eða borga honum fyrir að vera á símaskránni. Ég skil ekki framkvæmdastjóra Heimsýnar og enn síður að andstæðingar Evrópusambandsaðildar vilji tefla fram boðskap hans og samsæriskenningum

Ég skil ekki fjölmiðla sem telja gott fréttaefni að segja nákvæmlega frá vondu framferði einhvers Jóns stóra með ódulinni aðdáun. (Jón þessi er verklega útgáfan af Gillzenegger og af honum er ekkert að frétta nema vont framferði.)

Ég skil ekki framkvæmdastjóra Þjóðhátíðar í Vestmannaeyjum og fréttir um ekkert yfir verslunarmannahelgina. Ég skil heldur ekki heldur vaxandi áhorf á illa gult og oft ógeðslegt efni Vefpressumiðlanna.Ég skil ekki Strákaeyjuna og óþol strákanna vegna stelpna og kvenna sem þeir telja ógna gildum samfélagsins.

Ég skil ekki að Saving Iceland séu talin hættulegastu öfgasamtökin í samfélaginu. Mér finnst að lögreglan gæti gert margt þarfara en að hlaupa á eftir þeim.

En mér er farið að skiljast að við sem erum svona skilningslaus séum öfgafólkið.  Við erum of umdeild fyrir sæti í nefndum, við erum of pólitísk fyrir fjölmiðla og samfélagsumræðu. Við erum líka húmorslaus og ólæs á hagfræði.

Öfgar og ofstæki eru á ábyrgð femínista, fjölmenningarsinna, vinstrimanna og náttúruverndarfólks.  Gillzenegger, ÍNN, Pressan og formaður Lögmannafélagsins eru hinsvegar bara hressir og vinsælir eins og Jón stóri sem gengur kannski aðeins of langt.

Afhverju er ég með ónotahroll yfir þessu núna?  Því þetta er ekkert nýtt.  En mér finnst stemningin vera að harðna á Íslandi eins og í mörgum öðrum löndum.  Vonandi er það bara húmors- og skilningsleysi ofstækiskonu sem veldur óþægindatilfinningunni.  Vonandi er ég ein um hana og vonandi er hún ástæðulaus.

Bloggið sem aldrei átti að verða er hér.  Ekki er ég bloggari, enda eru þeir yfirleitt orðhákar með óeðlilega athyglisþörf. Öfugt við fólk sem skrifar ekkert nema að vel ígrunduðu mál, kannski  einstaka Smugupistla þar sem hvert orð er sem höggvið í stein.

En svo er spurning hvort ástæða sé til að þora ekkert að segja, nema það þoli grandskoðun, á meðan gömlum hægrimönnum og er borgað stórfé fyrir að framleiða fordóma og steypu ofan í almenning.

Ég blogga. Kannski ættum við öll að blogga.

Mig dreymdi í nótt að ég væri Þorsteinn Pálsson. Fyrir framan mig hálfkalt kaffi og risastórt autt blað fyrir næsta Kögunarhól.  Í hnakkann á mér önduðu þrjár kynslóðir Sjálfstæðisforystunnar og úti beið sendiboði Baugs eftir að bera út boðskapinn. „Er ég frjáls,“ hugsaði ég og horfði um öxl á valdakerfið. Næst þegar ég leit á auða blaðið var Kögunarhóllinn horfinn en í staðinn blöstu við óskrifaðir Staksteinar og Moggaleiðari.

Þegar ég hrökk upp af martröðinni sá ég að það er lítið mál að setja niður nokkur orð um hvaðeina.  Þau verða ekki borin í hvert hús, enginn borgar og kannski lesa orðin bara nokkrir nákomnir sem gætu haft gaman af því að gægjast í dagbækur.

En til hvers þá að vera að þessu?  Æðsti draumurinn hlýtur að vera að komast á kortið eins og þegar Mogginn vísar í Evrópuvaktina og Evrópuvaktin vísar í Heimsýn og Einbjörn í Tvíbjörn og óábyrgur stóryrðaflaumur fær vængi. Því þegar málsmetandi menn, sem fólk telur sig VERÐA að lesa, hafa vitnað í ummæli verða þau fleyg.

Halló Staksteinar, Hádegismórar, Pressubingi og kæri Kögunarhóll, eruð þið til í að vitna í mína lítilfjörlegu persónu við og við?

Ég skal launa ykkur greiðann. Til dæmis get ég vel sagt að Steingrímur sé svona Stazi-landráðamaður. Og að Jóhanna sé einhverf og elliær. Og ríkisstjórnin sé duglaus, ráðalaus og illa innrætt.  Kæru þið! Myndi þetta duga svona til að byrja með? Bestu kveðjur, Björg Eva.