Ég hef ekki tölu á því hvað ég hef skipulagt margar kröfu- og mótmælaaðgerðir um dagana og tekið þátt í ennþá fleirum. Í öllum þeim kröfugöngum og mótmælaaðgerðum sem ég skipulagði, var hluti af skipulaginu að tryggja öryggi bæði þátttakenda í aðgerðunum og þeirra sem aðgerðirnar beindust að. Hluta þátttakenda var falið að vera eins konar öryggissveit, sem hafði það hlutverk að bregðast við hvort heldur sem aðsúgur eða árás var gerð á okkur eða einhver úr okkar röðum ætlaði að fara fram með offorsi.
Fólk tekur þátt í kröfugöngum og -fundum og mótmælaðagerðum af því að því liggur málefnið þungt á hjarta. Í slíku andrúmslofti er auðvelt að missa atburðarás upp í óeirðir sem skyggja á allan málflutning og verða sjálfstætt umræðuefni. Hefur t.d. einhver tekið eftir því í allri fjölmiðlaumfjölluninni eftir setningu Alþingis í gær, hvað ræðumenn sögðu á Austurvelli, eða hvaða kröfur fólk bar þar fram?
Á öllu mínu virka mótmælandatímabili, heyrði það til algjörra undantekninga að mótmælendur væru ákærðir, jafnvel þótt fáeinir væru handteknir. Það var hluti af einhverskonar óorðaðri sáttargjörð milli mótmælenda og yfirvalda, þ.á m. lögreglu, um að hvorugur færi offari gegn hinum. Mótmæli án ofbeldis voru mörkin, ögranir af ýmsu tagi voru umbornar.
Við tilkynntum lögreglu um alla útifundi og kröfugöngur, – báðum ekki um leyfi, það var prinsipp, – þar sem fram kom hvar og hvenær aðgerðir færu fram og hver væri í forsvari fyrir þær. Við fórum í kröfugöngur, sumar um miðbæ Reyjkjavíkur, aðrar allt frá Keflavík. Við héldum útifundi á Lækjartorgi, við fundarstaði erlendra sendimanna og NATO funda, fyrir framan sendiráð Bandaríkjanna, við breska sendiráðið í landhelgisdeilunni. Við héldum friðarbúðir í nágrenni Keflavíkurflugvallar og fórum í mótmælaaðgerðir vítt og breitt um skilgreind varnarsvæði. Við skipulögðum mótmælaaðgerðir vegna heræfinga og trufluðum þær innan sem utan varnarsvæðanna. Við skárum niður fána NATO og klipptum á girðingar umhverfis herflugvöllinn (eða við fundum óvænt gat á girðingunni!). Við klifruðum yfir girðingar og héldum fram rétti okkar til friðsamlegra mótmælaaðgerða hvar og hvenær sem var og burtséð frá öllum girðingum. Við fórum þó ekki hvert sem er, fórum t.d. ekki með unglinga inn fyrir girðingar vopnaðra hermanna. Við settumst upp á skrifstofum ráðuneyta og tókum skrifstofu NATO í okkar hendur (tókum samt ekki starfsmanninn þar í gíslingu!).
Við höfðum líka alltaf skýrar kröfur og markmið með aðgerðum okkar. Það var kom aldrei til greina að efna til skrílsláta þar sem hver sem er gæti fengið útrás fyrir óánægju yfir hverju sem er. Skrílslæti eru nefnilega leið til að kalla á sterka stjórn til að hemja skrílinn. Markviss mótmæli geta vissulega kallað á hörð viðbrögð líka, en valkosturinn milli vilja mótmælenda og harðstjóra verður þó skýr og um hann mun uppgjörið snúast að lokum.
Meirihluti þess fólks sem mætti á Austurvöll í gær, kom þangað í friðsamlegum tilgangi og hegðaði sér eftir því. En, af því aðgerðirnar voru óskipulagðar og tilgangur þeirra enn ómarkvissari og reyndar í gagnstæðar áttir, þá verður málefnalegur árangur þeirra enginn. Sá árangur gæti þó hlotist af að almenn upplausn leiði styrka stjórn til valda. Við þekkjum þá valdhafa, forustuafl þeirra stýrir Sjálfstæðisflokknum og þar á bæ vita menn hvað þeir vilja. Í því ljósi skal skoða hvatningu formanns Sjálfstæðisflokksins til fólks um að mæta á Austurvöll.
Markmið og skipulag skila árangri. Óánægja og upplausn skila líka árangri, – til þeirra sem hafa markmið og skipulag! Íslensk alþýða er óskipulög um þessar mundir, en það er auðvaldið ekki.
Ég hvet fólk til að hætta að taka þátt í kveini og ráðaleysi og leita leiða til að ná tökum á því hvernig það vill breyta samfélaginu, í hvaða átt og með hvaða aðferðum. Þátttaka í stjórnmálasamtökum er mikilvæg leið til þess, hvort heldur fólk vill starfa innan núverandi stjórnmálaflokka eða nýrra. Það er grundvallaratriði að fólk tali saman og komist þannig að því hvað það vill og þrói sameiginlega aðferðir til að ná markmiðum sínum. Ég er ekki að segja að einstaklingar sem voru á Austurvelli í gær hafi ekki hver fyrir sig vitað um sinn eigin hug. Það er hins vegar ekki nóg að hver og einn viti hvað hann langar til og hvernig eigi að gera hlutina. Ef fólk tekur sig ekki saman um stefnu, markmið og leiðir, þá nær það ekki árangri. Samtal og samstarf er það sem virkar. Svo – út af götunum og inn á fundina! Næst þegar við förum svo út á götuna, skal það ekkert fara á milli mála til hvers sú för er farin.
