Mér var hugsað til þess þegar ég og kona mín gengum inn í Þjóðleikhúskjallarann sl. fimmtudagskvöld að þangað hefðum við líklega ekki farið saman í ein þrjátíu ár eða svo. Kjallarinn var vinsæll staður á þeim tíma og yfirleitt löng biðröð um helgar sem við nenntum sjaldnast að eyða dýrmætum helgarkvöldum í.
En þangað vorum við nú komin í síðustu viku eftir öll þessi ár en í allt öðrum tilgangi en áður.
Ég var og er mikill aðdáandi þátta Karls Th. Birgissonar „Orð skulu standa“ sem voru lengi á dagskrá Ríkisútvarpsins en felldir niður af óskiljanlegum ástæðum (sagt vera í sparnaðarskyni) einhverntíman á árinu 2010 ef ég man rétt. Það var mikið óráð hjá RÚV að mínu mati. Þátturinn gekk síðan í endurnýjun lífdaga á sviði Borgarleikhússins og þótti takast vel. Nú er þátturinn eða réttara sagt sýningin hinsvegar komin í Þjóðleikhúskjallarann þangað sem við hjónin fórum í síðustu viku.
Í fáum orðum var þetta aldeilis frábær skemmtun í alla staði. Karli hefur tekist að skapa notalega og afslappaða umgjörð í kringum sýninguna en um leið að glæða hana lífi með ýmsum skemmtilegheitum. Honum tekst að því er virðist án hafa mikið fyrir því, að blanda saman ólíkum formum leiklistar, útvarpsþáttar, fróðleiks- og skemmtiefnis með þátttöku áhorfenda, án þess að þeir þurfi að kvíða því að verða dregnir upp á svið. Ég var aðeins stressaður yfir því í upphafi enda ófrávíkjanleg regla að ég lendi fyrir barðinu á slíkum upp á komum þegar það á við.
Karl er með ákaflega skemmtilegt fólk sér til aðstoðar í sýningunni, rétt eins og í þættinum á sínum tíma og allt gerir þetta að verkum að manni líður fyrst og fremst vel á sýningunni, rétt eins og eftir ánægjulegt vinaboð, fer ánægður heim – og ekki of seint. Sýningin er búin kl. 22:00 sem er mikill kostur á virkum dögum.
Ég mæli því eindregið með fimmtudagskvöldum í Þjóðleikhúskjallaranum með Karli Th Birgissyni og félögum með sýninguna „Orð skulu standa.“
