Lífeyrissjóðirnir töpuðu hátt í 500 milljörðum króna í Hruninu. Það má margt um það segja. Sumt af því var eflaust óumflýjanleg afleiðing Hrunsins. Annað er eflaust afleiðing vondra fjárfestinga. Eitthvað er eflaust vegna náinn tengsla milli stjórnenda lífeyrissjóða og aðila viðskiptalífsins sem stundum voru beggja vegna borðsins. M.ö.o. vegna spillingar.
Eitt er þó alveg víst. Það verða eigendur lífeyrissjóðanna, venjulegt launafólk í landinu sem munu þurfa að bera tapið.
Það er því nánast óbærilegt að þurfa að hlusta á hvern stjórnenda sjóðanna af öðrum og lýsa því yfir að þeir beri enga ábyrgð á ósköpunum. Sumir þeirra eru jafnvel farnir að tala um „svo kallað tap“ lífeyrissjóðanna.
Er það til of mikils mælst að þeir sem um ræðir sýni smá auðmýkt í vörn sinni í stað hroka og stærilætis?
