Hér er hægt að lesa frábært innlegg Frosta Sigurjónsson en færu stjórnvöld eftir þessum ráðum yrði gífurleg velmegun á Íslandi innan fárra ára. http://mbl.is/vidskipti/pistlar/frostisig/1227522/
svona á að prenta peninga þjóðinni til góðs.

Meira um sama efni má síðan lesa á vefsíðu Jóhannesar Bjarnar: www.vald.org í pistlaröðinni “næsta bankahrun”

Já, það er fyndið hvað við erum öll eitthvað gegnsósa, vinur með sendi mér þetta á skype um daginn:

http://smugan.is/2011/12/efnahagsbatinn-a-islandi-heldur-afram/

[7.12.2011 20:58:23] Stefán: Á fyrstu níu mánuðum ársins samanborið við sama tímabil í fyrra jókst landsframleiðsla um 3,7% að raungildi frá sama tímabili 2010. Þessi vöxtur er borinn uppi af myndarlegum vexti einkaneyslu og fjárfestingar einkaaðila.
[7.12.2011 20:58:27] Stefán: haha
[7.12.2011 20:58:36] Stefán: þvílík klikkun

hahaha já Stefán

Ég skrifaði opið bréf til Chomskys um daginn, meðan ég bíð eftir svari frá prófessornum vil ég biðja lesendur um að hlusta á þennan fyrirlestur:

Síðan bið ég jafnframt alla um að hætta drekka kók.

Forsendur

Öll þurfum við að gefa okkur ákveðnar forsendur áður til að takast á við vandamál. Hvernig við veljum þær breytir öllu um útkomuna. Hængurinn er hinsvegar sá að þessar forsendur er hvorki hægt að hrekja eða sanna. Þær eru absólút eins og trú okkar eða vantrú á Guð. Þetta er reginn vandamál vísindanna en þeim er ömulegt að sanna nokkurn skapaðan hlut nema í abstraktsjón.

Öll höfum við tamið okkur þvílíkar forsendur, sem dæmi fyrir lesendur eru þær tungumálið og rökfræðin, þó að engir tveir skilji texta sem þennan eins. Slík grundvallar axiom segja okkur lítið um persónuleika einstaklings og án stærri forsenda er ákaflega hætt við að hann verði tækifærissinnaður. Tækifærissinnar hafa frá upphafi leikið stórt hlutverk í samfélagi mannanna. Inní þann hóp falla (eftir minni skilgreiningu) allir þeir sem brjóta rök í meðhöndlun á fyrirliggjandi vitneskju, í leit að niðurstöðu sem hentar þeim betur.

Sú trú að allir eigi að vera jafnir er ein sú göfugasta forsenda sem mannskepnan getur tamið sér. Það ættum við öll að gera og gleyma okkar barnalegu hugmynd um Pater familias og Pater patriæ.

Nú er það þannig í dag að ótal trúrit, heimspeki og rannsóknir liggja fyrir og hægt er að lesa, kristin trú, mín trú (þó að sjálfsagt séu mörg önnur trúarbörgð okkur samhljóða þar) leggur áherslu á «að allir eigi að vera jafnir fyrir Guði». Stærstur partur guðspjallanna er helguður þeim sem minna meiga sín o.s.frv. í heimspeki eru uppi sú kenning að allir menn hafi jafnan rétt til náttúrunnar og vísindin hafa birt ótal rannsóknir sem sýna, eins óhrekjanlega og þeim er unnt að jafnari samfélög eru betri samfélög (betri samfélagskennd, meiri gleði, minna stress, meiri dans og ást o.s.fr.v o.s.frv.).

Við getum ekki vitað hvort allar okkar bókmenntir og minningar hafi verið gefnar okkur af geimverum fyrir hundrað árum eða í gær. Þetta endalausa rifrildi um þróunarkenninguna á móti sköpunnarsögunni er fullkomnlega trival í samhengi mikilvægasta skilaboðs Kristindómssins, krafan um jafnrétti. Í gegnum aldirnar hefur kirkjan að stóru leiti hundsað þennan grundvöll guðspjallanna. Prestar hafa þegið peninga af peningamönnum; varið þá fyrir «ómögunum» og verið verðlaunaðir fyrir.

Sá kraftur sem býr í frjálsum tíma þessara manna er ómenntanlegur í baráttunni fyrir réttlátara samfélagi (það er mikil fátækt á Íslandi) ef prestar beita sér ekki í samræmi við helgibækur sínar verða þeir að teljast gagnslausir, og ættu að vera upprættir eins og aðrar greinar hins gelda vínviðar.

Tækisfærissinnarnir eru ekki einskorðaðir við kirkjuna. Þeir hafa líka hreiðrað um sig í Háskólunum. Þaðan heyrist ekki sú réttmæta gagnrýni sem prófessorar ættu að hafa tíma og gáfur til að semja. Þrælkun launaðs vinnuafls, spilling hlutafélagsins og marklaus stefna hagfræðinnar eru allt dæmi um beint eða óbeint, óáreitt óréttlæti.

Eftir því sem upplýsingin eykst verður okkur æ ljósar að eitthvað meiriháttar er að í okkar samfélagi. Á friðartímum hafa bretar verið í samfeldu stríði frá 1948 (Mark Curtis, Web of deceit 2003), í dag loga eldar frá austur landamærum Kína að botni miðjarðarhafs. Í þessu stanslausa stríði þar sem pólitíkusar ausa fé úr opinberum sjóðum til einkaaðila (The Shock docterine, Naomi Klein 2007) sem aftur bera það á þá fyrir kosningar og verðlauna þá þegar þeir draga sig í hlé frá pólitík (The wonderful world of Tony Blair, Channel4 dispatches 2011). Á sama tíma og stríðsbröltið hefur stóraukist hafa réttindi okkar borgaranna verið tekin af okkur, hér í Bretlandi má nefna löggjafir s.s. Terrorism Act 2000, Anti-Terrorism, Crime and Security Act 2001, Prevention of Terrorism Act 2005, Inquiries Act 2005, Terrorism Act 2006 & Counter-Terrorism Bill 2008. Allt þetta hefur verið afsakað sem nauðsynlegar varnir vegna utan aðkomandi ógnar hryðjuverkasamtaka eins og Al-Kæda. Við fengum til dæmis að kenna á þessari ógn þann 11. september 2011 og 7. júlí 2005, en opinberar skýringar á þeim atburðum vekja upp spurningar og undrun sérfræðinga.
Hvorki fræðasamfélagið né fjölmiðlar hafa séð sér fært að halda uppi öflugri gagnrýni gegn þessari þróun, það er líka athyglisvert.

Ökumaurinn er svo nefndur vegna sífeldrar keyrslu. Maurarnnir fara eftir hraðbrautum, vörðum að stríðsmaurum og leita uppi til að flytja heim allt æti sem finnst í tveggja daga fjarlægð fjarlægð þúfunni. Þúfan flytur sjálfkrafa milli svæða á u.þ.b. þriggja vikna fresti, þaðan dreifa maurarnir sér síðan á ný. Verði á eða lækur á vegi þeirra byggja þeir brú þar yfir, hún er gerð úr maurum, laufum og greinum eins og búið sjálft. Þessi undraverða hegðun skordýrs með heila sem kemst auðveldlega í gegnum meðalstórt nálarauga er vægast sagt dularfull. Hvernig getur vitlaust skordýr án nokkrar miðstýringar, án nokkrar samvitundar látið svona?

Í Garbage warrior sem fjallar um Michael Reynolds og var sýnd á RÚV nýverið sést glögglega hvernig samfélagið stoppar ógnina við sig sjálfkrafa. The Corperation sem kom út 2003 leitast við að persónugreina hlutafélagið sem stjórnast af þeim reglum sem við höfum samið í kringum það. Það er mögulegt og jafnvel líklegt að hópar manna sem stýrast af sömu skoðunum (reglum) starfi þannig ósjálfrátt saman og myndi þannig ómeðvitaða lífveru í samfélaginu.

Hagfræðin heldur áfram að teyma okkur áfram á asnaeyrunum án þess að vita hvert við förum. Hún heimtar hagvöxt (sem er gölluð mæling á vexti) en lofar engu í staðin. Markmið hagfræðinnar eru óljós; í Keynsíkum fræðum er markmið hennar að skapa vinnu fyrir þá sem geta unnið, það er að mestu tilgangslaust í sjálfu sér. Samkvæmt Friedman á hún að stjórna verðbólgu, sem er ómögulegt meðan við höfum einkabanka sem geta aukið við gjaldeyrisforðan (Sjá Jóhannes Björn, Falið Vald VIII kafla, http://vald.org/greinar/110618/). Tilraunir breta á áttunda og níunda áratugnum, með Séra Keiths Josephs fremstan í flokki veita okkur vísbendingar í þá átt.

Hagfræðin þar að setja sér skýr markmið landinu til góða. Geri hún það ekki eiga firrur hennar eftir að enduróma gegnum áratugina. Þannig mun hún telja ríkistjórn sem hefur gert húsnæðiseigendur sína að leiguliðum erlendra banka í trú um að hún standi sig vel. Ríkisstjórn sem hefur tekið lán til að tryggja að hún geti borgað aftur lán, ríkisstjórn sem borgar nú meira en 120 þúsund á hvern íslending í vexti af lánum, blóðpeningar fyrir líf landsins. Blóðpeningar í vexti fyrir gjaldeyrisforða sem við þurfum til að borga af lánum, sem við þurfum til að tryggja að eigendur jöklabréfa tapi ekki öllu sínu í gengishruni þegar höftin verða tekinn í burt.

Fyrir ekki svo mörgum árum vildi mettnaðarfullur viðskiptamaður frá Kína byggja heljarinnar verslunarmiðstöð í Kalmar, þau áform hans rýma um margt við áfrom okkar ágæta íslandsvinar sem vill byggja fimm stjörnu lúxus hótel uppá fjöllum en þessi mynd fjallar um atburðina sem fylgdu í kjölfarið.

http://www.idfa.nl/industry/tags/project.aspx?id=A40801E3-6D1B-4B2D-A080-65D8D7E70B24

Ég var á göngu til félaga míns um daginn. Þetta var á heitum sumar degi. Ég kom til hans með melónu, mikið var ég svangur. Þvílíkt var ég þakklátur fyrir þessa melónu að það lá við að ég brast í grát. Við töluðum fullkomnun þessarar plöntu, hvílíkur var safinn. Það er ótrúlegt að plöntur geti með ljósi og vatni framkallað önnur eins stórundur og melónu. Furðulegt hvað guð er góður. Ég fór að hugsa um hversu mikil snilld það væri, eins og afgreiðslumaðurinn í Litalandi benti mér fyrir mörgum árum, ef sérhvert okkar hefði sitt gróðurhús heima og léti þar spretta ávexti og grænmeti, allt árið um kring, svotil af sjálfu sér. Ég fór að hugsa um hversu fullkomin þessi náttúra er og þessi magnaða skita sem þakkar plöntunni greiðann með að útbúa henni beð í lautinni. Síðan klingdi í hausnum á mér, það sem áður hefur verið skrifað. Maðurinn missti tengsl sín við náttúrunna þegar hann byrjaði að nota vatnsklósettið, þegar hann hætti að gefa til baka, hætti að taka þátt í hringum. Þá rann það upp fyrir mér: Það eru mannréttindi að fá að skíta úti.

Það verður spennandi að sjá ramma hins georgíska tíma gefið líf á Olympíuleikunum 2012 þar munum vafalaust glitta í andlitsfall ríkis h.h. Georges VII, andlits viktoríu tímabils hinnar tuttugustu og fyrstu aldarinnar.

«Fólk» er á hvergi á ferð þennan þriðjudaginn aðeins skríll eða «thugs» eins og eins og hægt er að nefna þá á fallegu nítjándu aldar máli. Það má segja að tilvist þessa fólks hafi komið öllum í opna skjöldu. Strætin eru auð, þetta er lognið á undan storminum. Sírenuvæl nálgast en fjarlægist síðan aftur. Ofbeldinu hefur ekki enn lostið niður hér.  Framferði þessa fólks kæmi kannski ekki svo mikið á óvart ef auðkýfingurinn sem borgar lægri skatta en þjónustukonan sem þrífur borðið hans vissi hvar eða hvernig hún býr. Já við hefðum betur sýnt meiri aðgát í nærveru þeirra hógværu sála sem þrífa salernin á Bishopsgate fyrir salti í grautinn sinn. Spillingin er orðin tilefni dýrkurnar, Silvio Berlusconi þjóðar hetja Ítala. Eigingjarna dýrið varð ídól svangrar kynslóðir. Það var eins hugmyndin um hið kristna líferni, hófsemi og hógværni stæðist ekki lengur rök. Í eltingarleik við eigingirnina fórnuðum við hagsmunum margsins til að þeir fáu gætu tilbeðið Molek. Það er ekki nema furða að okkur þyrsti alltaf í meira því allar veislur verða leiðinlegar á endanum, sama hversu mikið kampavín þar flýtur, sama hversu mikið gull maður étur. Sjaldan í mannkynssögunni hafa jafnmargir orðið jafn stórkostlega ríkir og á þeim blessaða fyrsta áratug tuttugustu og fyrstu aldarinnar. Aldrei hafa heldur jafn mörg skólabörn verið ólæs á Englandi. Tölurnar tala sínu máli en eitt barn af fjórum er með öllu ólæst þegar það klárar grunnskólann, þá er einnig talið að ein sjöti af sex milljónum starfsmanna borgarinnar sé ólæs. Á bókadaga í grunnskólum mæta börnin með sölubæklinga. Ljóst er að skólakerfið hefur farið gjörsamlega á mis við hið lýðræðislega þjóðfélag. Fólki hefur ekki verið kennt, hvorki nógu vel eða snemma hvernig eigi að skipuleggja eða stofna félög og flokka, hvernig flokkur manna getur haft áhrif og hvernig hann fari að því. Já þetta er furðuleg arfleið flokks sem kennir sig við verkalýðinn. Verkaflokkurinn tók við stjórn á Bretlandi 1997 eftir áralangt stjórnarskeið Íhaldsflokksins fyrst undir forystu frú Thatcher (en minning hennar skal ætíð höfð í heiðri, meðal annars fyrir þann greiða að selja frændum okkar síðustu olíulindir Breta til að auka hér hagvöxt) svo síðar Sir John Major. Major gerði reyndar lokaáhlaup á ríki fjármunanna yfir efnahag landsins og árið 1992 reyndi hann að festa gengi pundsins með skelfilegum afleiðingum. Eftir þessa löngu stjórnartíð var forysta verkamannaflokksins þess sannfærð að það þýddi ekki að lofa fólki hærri sköttum: að fólk væri of eigingjarnt fyrir hugsjónir. Þeir ákváðu að best væri að frelsa stjórn Englandsbanka og umbuna auðkýfingum sem flyttu til Lundúna í stað þess að skika þá til að gjalda eftir getu til samfélagsins öllum landsmönnum til góðs. Það er skrítið þegar fólk af forheimsku sinni virðist ekki þora að kjósa eftir hugmyndum, furðulegt að við séum ekki vaxin uppúr eltingarleiknum við gullkálfinn, sérstaklega þegar hann er ekki meira en ljótur lítill Ítali sem dýrkar kynlíf og fegurð.

Í kvöld meðan Lundúnir eru lagðar í eyði sitjum við lífsglaða fólkið inni og hlustum á Satie. Yfir tebollunum eru nú rædd brýnni mál þó sjaldnast þau sem mestu skipta máli: af hverju ákveðin hluti þjóðfélagsins skreið útúr holum sínum, stóð upp og lýsti yfir algjöru hatri á samfélaginu? Í kvöld eru stjórnvöld krafin um endi vargaldarinnar, um aukna hörku,  um harðari refsingar. Það verður forvitnilegt að sjá hvort í kjölfarið muni ekki fylgja lög sem ganga enn lengra í skerðingu persónufrelsis almennings en «Prevention of Terrorism act» gerði 2005. Þau lög gátu aðeins gengið í gegn vegna sprengjutilræðanna í metróinu það sama ár (og um margt er líkt með hremdarverkunum þessum og þeim sem voru farmin í Nýju Jórvík 2001 en opinber skýring þeirra hefur eins og kunnugt er mjög verið dregin í efa). Það má öllum vera ljóst að andlit það sem mun birtast heiminum á Olympíuleiknum í Lundúnum 2012 verður ekki andlit frelsis jafnréttis og bræðralags heldur kúgunar og spillingar, lénsveldis hinna ofurríku sem hinn vestræni almúgi greiðir nú drjúga tíund til.

Orðið er upphafið og endirinn. Í gegnum þau sömu orð og ég tjái mig núna öðluðumst við okkar skilning á heiminum. Ísland hefur alltaf verið eyja og jafnvel nú á tíðum þó einungis í  málfræðilegum skilningi.

Hún sem vaknar þegar okkur dreymir, hún er okkar eina sanna drottning sem enginn getur svikið, tungan. Nú á þessum björtu tímum meðan við dirfumst að láta hugann reika um sólskyni og græna akra þessa unga lands þinganna tólf, ættum við líka að setjast niður og fara yfir stefnu okkar rökfræði.

Hugtök eru dýrmæt og vandmeðfarinn, þessa öldina eru tvö þeirra í einstöku  uppáhaldi: frelsi & hagvöxtur. Ég er ekki viss um að hinn írakski almenningur skilji ennþá hvervegna Ameríkanar sáu sér ekki annað fært en að ráðast á hann. Ég er ekki viss um að þeir skilji hversvegna við urðum að kenna þeim að vera frjáls. Ég velti fyrir mér hvort þeir kunni einfaldlega ekki að tjá sig með gosdrykkja vali eða öðrum löngunum í pakkaformi? Þó held að þeir muni sjá ljósið á endanum og skilja af hverju Ameríkanar sköpuðu kerfisbundið algjört stjórnleysi í landinu, stjórnleysi alþjóðafyrirtækjanna, hinn fullkomna leikvöll hins frjálsa framtaks, jú þeir gerðu það til að þeir gætu verið frjálsir skv. skilgreingingu Sir Berlin á hinu neikvæða frelsi (e. negative liberty), frjálsir fyrir ekki neitt. Berlín taldi að jákvæðu frelsi fylgdu alltaf hugsjónir og hann taldi þær hættulegar. Hans skoðun var sú að við ættum að leitast eftir hinu neikvæða frelsi, frelsinu til að vera í friði frá stjórnvöldum. Reyndar virðist meirihluti Bandaríkjamanna seint hafa áttað sig á því sem í þeirri skilgreiningu felst. Lögreglumenn heimsins kúga almenning. Þau eru fleiri þau hugtök sem hafa verið misnotuð. Þó vonandi ekki á jafn lymskufullan hátt.

Öld ljósvakans var íslensku samfélagi stormasöm. Reykjavík óx úr smáu þorpi í borg. Við fluttum úr gömlu góðu burstabæjunum í ný steinsteypt hús, sum stór, sum lítil. Á tuttugustu öldinni byrjuðum við að nota bíla í staðinn fyrir hesta. Við byggðum okkar eigin raf- og hitaveitur, jafnvel sundlaugar, skóla og háskóla ásamt svo mörgu öðru stórfenglegu að lengi mætti telja. Það þarf engan að undra þó að hugtök hafi fylgt þvílíkum framförum en bílaflotanum fylgdi líka nýr skipulagsháttur en í stað þess að miða að því að fólk gæti búið á strætum, sótt markaði og tekið þátt í nábýlissamfélagi var ákveðið að skipuleggja borgina út frá bifreiðum, en það höfðu menn jú einnig gert í Bandaríkjunum, nú gat fólk lifað einangrað út í sveit í húsi með garði, því miður gefur tíðarfarið ekki oft kost á grillveislum eða bandarískum götufagnaði, þetta skipulag hefur brotið samfélagskenndina niður og haftrar frjálsum markaði (auk þess að kosta þjóðarbúið ótrúlegar fjárhæðir).

Við fengum líka aðra stórkostlega vél, tölvuna. Þessi uppfinning hefur fært okkur ægilegri stór undur en nokkur hefði þorað að trúa. Stærðfræðin bakvið þær lofaði mönnunum um leið rökréttu framhaldi; stöðugleika. Ef aðeins væri hægt að gefa öllum mannlegum þáttum tölugildi X, væri hægt að reikna allt út. Á tölvuöld byrjaði því maðurinn að skilgreina allt ómögulegt og mögulegt til að sortara í flokka. Þannig var hægt að einfalda ótal þætti niður í jöfnur sem áttu að vera mælistika alls.

Á meðan tölfræðisýkin fór eins plága um þjóðfélagið kom í ljós ef áætlunarverkið skildi takast varð nauðsynlegt að innleiða allskyns staðla og skilgreiningar því epli er jú ekki það sama og appelsína. Kosturinn við jöfnurnar er að þær ljúga aldrei en hvað eru þær að mæla? Sum af hjálpar tækjum okkar frá tölvuöld hafa snúist gegn okkur og eru komin í stöðu drottnara í stað meðhjálpara. Hagvöxtur er ein af þessum skilgreiningum sem aðeins flækir málið. Talað er um jákvæðan hagvöxtur þegar þjóðarframleiðsla eykst frá ári til árs og það hljómar vel. Þessi þjóðarframleiðsla (e. Gross domestic product) er síðan reiknuð með nokkrum einföldum mælistærðum t.d.:

neysla + fjárfestingar + ríkisútgjöld + útflutningur – innflutningur

Því miður mælir þessi hagvöxtur enga velmegun. Draumur okkar, um að rækta landið og uppskera, lifa vel á góðum bæ eða velskipulagðri borg, að lifa í harmóníu við náttúruna, frjáls í eigin samfélagi kemur hvergi við sögu.