Þetta finnst mér fyndið: www.slutet.se, í lauslegri þýðingu:

Hér lýkur alnetinu

Þú hefur nú náð síðustu vefsíðu alnetsins. Við vonum að þú hafir notið vafursins. Nú er kominn tími til að fara út að leika.

Tillögur um hvað þú getur gert úti:

• Farið í göngutúr. Þ.e. nota fæturna til að fara um útisvæði. Stundum kallað að labba.

• Skokkað svolítið. Þ.e. nota fætur til að fara um útisvæði hraðar en þegar þú labbar. Ef þú skokkar hratt er það kallað að hlaupa.

• Hjólað og horft á töfrandi landslag í þrívídd! Stöðvaðu hjólið við og við og snertu tré og steina.

• Ef það er heitt í sjónum, getur þú tekið sundsprett. Þetta skal þó látið ógert ef þú kannt ekki að synda. Í stað þess getur þú þá baðað þig.

• Heimsótt einhvern sem þú þekkir.

 HTTP 101 – Njóttu dagsins!

Kveðjur frá alnetinu

Fyrsta ríkisstjórnin eftir hrun var meða annars skipuð tveimur ráðherrum sem voru ekki kjörnir fulltrúar almennings. Ég hafði efasemdir um það þó vel hafi tekist til við mannval og var fegin þegar ríkisstjórnin var á ný skipuð aðeins fulltrúum sem almenningur hafði kjörið. Það var ótrúlega lítil umræða um hvort það væri uppgjöf gagnvart lýðræðinu að skipa fólk í embætti sem eru pólitísk samkvæmt skilgreiningu. Reyndar var hávær krafa um að ganga jafnvel lengra og skipa hreina starfsstjórn – það hefði að mínu mati verið arfaslæmt. Það er áhyggjuefni að víða í Evrópu þar sem innviðir landa hrynja er kjörnum fulltrúum ýtt til hliðar og “sérfræðingar” fengnir í staðinn til að reka batteríið, hvort sem þeir heita Evrópski seðlabankinn, Alþjóða Gjaldeyrissjóðurinn eða bara innlendir sérfræðingar. Lýðræðið í Evrópu er á hallanda fæti og það er slæmt mál – þetta hefur töluvert verið rætt í Svíþjóð þar sem ég fylgist með fjölmiðlum en því miður vottar ekki fyrir þessari umræðu á Íslandi.

Í yfirferð sinni um Evrópulönd er hrifning sænskra fjölmiðla á Íslandi augljós. Ríkið sem hífði sig upp úr því sem leit út fyrir að vera versta kreppa sem nokkurt land gæti lent í á örfáum árum og ber svona mikla virðing fyrir listum og menningu (meðal annars með byggingu tónlistarhúss og ótrúlegri bókaútgáfu miðað við höfðatölu). Hrifnastir eru Svíar hins vegar af vinnumarkaðnum og mega vart vatni halda yfir lágu atvinnuleysi, atvinnuþátttöku almennt og þá sérstaklega eldra fólks á Íslandi. Í Svíþjóð stefnir í algert óefni því fólk er tregt til að vinna mikið eftir sextugt og mun hlutfall skattgreiðenda hrynja á næstu árum ef ekkert verður að gert. Hvernig lýðræðinu er hagað eiga Svíar hins vegar erfitt með að skilja og setja lýðræðisþróun í samhengi við landsdómsmálið. Pistlahöfundar spyrja sig hvort Íslendingar treysti sér ekki til að refsa stjórnmálamönnum í næstu kosningum og velji þess í stað pólitísk réttarhöld. Ætli þeir hitti ekki naglann á höfuðið þar. Það er eðlilegt að við spyrjum okkur að því hvort landsdómi sé ætlað að leysa okkur úr snöru lýðræðislegrar ábyrgðar sem við sem kjósendur höfum ekki alltaf farið vel með.

Eldsneyti lýðræðisins eru fjölmiðlar og ég tel ástæðu til að hafa áhyggjur af þeim á Íslandi. Ekki nóg með að eignarhaldið er samþjappað heldur hafa fjölmiðlar að því er virðist markvisst losað sig við vel menntað og reynslumikið starfsfólk síðustu árin til að rýma fyrir ungum, ómenntuðum og lítt reyndum blaðamönnum sem vinna mikið fyrir skítakaup. Ef eitthvað kvenkyns nær fimmtugu innan blaðamannastéttarinnar þykja það stórfréttir. Þetta er þveröfugt við fjölmiðlana hér í Svíþjóð þar sem reynslan fær að njóta sín og það er pínlegt sem Íslendingur að finnast það merkilegt þegar sextugar konur segja stríðsfréttir af vettvangi. Þessi skortur á virðingu fyrir menntun og reynslu færir okkur yfirborðskenndari fréttir og býður hættunni heim á óvandaðri umfjöllun um menn og málefni.

Bloggheimar hafa um margt bætt upp fjölmiðlana og held ég að það sé mikill styrkur og gott fyrir lýðræðið hvað margir taka þátt í almennri umræðu á Íslandi með bloggfærslum og pistlaskrifum. Þarna hefur orðið stökkbreyting eftir hrun. Umræðan í bloggheimum á það hins vegar til að verða persónuleg og rætin og á stundum verður fólk sem tjáir sig fyrir hreinum árásum. Þetta gerir það að verkum að margir hika við að tjá sig og það er hrikalegt út frá lýðræðissjónarmiðum. Að mínu mati hefur bloggumræðan ekki þróast sem skyldi þegar þeir sem eru helst áberandi eru mestu strigakjaftarnir sem eru til í persónuleg átök og rökstuddar skoðanir falla í skugga leðjuslags. Kjörnir fulltrúar fá svo mykjuhaugana yfir sig daglega sem gefur ástæðu til að óttast það að einungis þeir átakasæknustu og hörðustu gefa kost á sér í stjórnmál – það er ekki lýðræðinu til framdráttar.

Að ofangreindu þykir mér ljóst að við þurfum að ræða það í alvöru hvort við séum að gefast upp á lýðræðinu eða hvort við ætlum að viðhalda því og þeim stofnunum, umræðuhefð og skyldum sem það krefst. Það er ástæða til að hafa áhyggjur.

Ég hef séð dagfarsprútt fólk gersamlega tapa sér vegna landsdómsmálsins síðustu daga. Það finnst mér mjög merkilegt því þótt ég sé á því að Landsdómur eigi að hafa sinn gang þá eru það önnur mál sem auka blóðþrýstinginn hjá mér. Þar má nefna ofbeldi gegn konum, sölu náttúruauðlinda, kúgun og valdníðsla, og þegar vegið er að velferðarkerfinu. Þannig fannst mér til dæmis staðgöngumæðramálið vera alvarlegra en landsdómsmálið enda gekk hið fyrrnefnda að mínu mati gegn stefnu VG og hefur alvarlegri afleiðingar til lengri tíma en hvort Geir H. Haarde fær dóm eða ekki.

Vinnubrögðunum í báðum tilvikum er mjög ábótavant, í fyrrnefnda dæminu var þrýst í gegn ályktun gegn flestum umsögnum sem um hana höfðu fjallað. Staðgöngumæðrun er stórt siðferðislegt álitaefni sem hefði þurft mörg ár til að ræða að mínu mati með aðkomu okkar færasta fagfólks á sviði jafnréttis og siðferðis. Í síðara málinu hefðum við líka þurft að taka umræðu um það hvort ætti að virkja landsdóm yfir höfuð, hvort við erum sammála því að Alþingi fari með ákæruvald yfir kollegum, hvaða áhrif það hafi á lýðræðið og hvort um er að ræða pólitísk réttarhöld. Þessi umræða fór aldrei fram í samfélaginu nema að litlu leyti og svo sannarlega fékkst ekki niðurstaða. Ég er ein þeirra sem hefði grætt á slíkri umræðu enda finnst mér þetta vera flókin og erfið staða og sveiflast til og frá þó almennt sé ég á því að úr því sem komið er á málið að hafa sinn gang.

Ég sé það sem styrkleikamerki Íslands eftir hrun hvað fólk er virkt í umræðunni og lætur sig málin mikið varða. Það þarf hins vegar að styrkja fjölmiðla svo hægt sé að miðla réttum og áreiðanlegum upplýsingum og öllum sjónarmiðum inn í umræðuna svo hún geti verið frjó og gagnleg. Umræðan síðustu daga finnst mér hvorki hafa verið frjó né gagnleg. Skítkast, uppnefni og á stundum hatursfullar yfirlýsingar finnst mér hafa verið ráðandi og mér hafa á stundum fallist hendur við lestur samskiptamiðla. Ég hef ekki alltaf verið barnanna best í að hemja skapið við lyklaborðið og ekki alltaf lagt minn uppbyggilega skerf til umræðunnar. Það væri þó til bóta að við gerðum öll tilraun til þess og reyndum að næra lýðræðið en ekki slátra því.

Þingkona sem veltir því fyrir sér hvort Ísland sé ónýtt á ekki að sitja á Alþingi. Hún á að flytja til útlanda ef samfélagið sem hún býr í núna er svona hrikalegt að hennar mati. Hún myndi þá kannski sjá að í útlöndum eru líka settir baneitraðir púðar í brjóst kvenna og eftirlitsstofnanir eru misgóðar vægast sagt. Hrun og kreppur eru líka í útlöndum og kapítalisminn sýnir líka sínar verstu hliðar þar. Ísland er reyndar eina landið í heiminum sem hefur farið jafn markvisst yfir fjármálahrunið og er eina landið í heiminum sem er að vinna í ákærum á hendur þeim sem komu landinu á hausinn í einhverjum mæli. Hvergi annarsstaðar er þetta gert og glæpamennirnir geta haldið áfram óáreittir.

Ég á mjög erfitt með að þola það andrúmsloft á Íslandi að þar sé allt á heljarþröm, við séum versta fólkið í heiminum með minnstu siðferðisvitundina og lélegasta kerfið. Það er einfaldlega ekki rétt! Þegar kjörinn fulltrúi talar svo um bananalýðveldi og varpar fram þeirri spurningu hvort Ísland sé ónýtt þá er mér allri lokið. Fyrir þjóðinni liggja mýmörg verkefni, meðal annars að endurreisa hrunið kerfi, efla eftirlitsstofnanir og traust á lýðræðinu en það verður ekki gert með því að tala samfélagið niður eins og hvernig annarsstaðar í heiminum sé eins vont að vera og á Íslandi. Það er svo fjarri sanni og fólk sem talar svo á að mínu mati að flytja til útlanda og víkka sjóndeildarhringinn.

Flopp ársins, maður ársins, frétt ársins. Allt fellur þetta að mínu mati í skugga skemmtilegasta uppgjörslista ársins fyrir sænskumælandi fólk, það er nýyrðalisti sænsku málfarsnefndarinnar. Í einum lista má greina pólitík, menningu og tækniframfarir ársins. Meðal nýyrða árið 2011 er til dæmis að finna Arabiskt vår, þarfnast varla útskýringar og Jasminrevolution, sem er friðasamari deild Arabíska vorsins. Orðið Juholtare hefur fests í sænskri tungu að mati nefndarinnar en orðið er nafnorð og þýðir að lýsa einhverju yfir sem þú þarft jafnharðan að biðjast afsökunar á og draga til baka. Ég efast um að Håkan Juholt, nýjum formanni sósíaldemókrata í Svíþjóð sé skemmt yfir þessu en hann gaf sem sagt tilefni til þessa nýyrðis á árinu ásamt orðinu förlåtelseturné (að ferðast um landið og biðjast afsökunar).

Breytingar á fæðuneyslu á sinn fulltrúa meðal nýyrðanna, þannig er orðið Surdegshotell komið formlega inn í sænska tungu en það er hótel þangað sem þú ferð með súrdeigið þitt á meðan þú ert fjarverandi því slíku deigi þarf að sinna eins og flestir vita. Surdegsfaktorn er svo samheiti yfir þessa neyslubyltingu sem á enn eftir að ná ströndum Íslands, kannski verður árið 2012 ár súrdeigsins hér á landi.

Plankning þarf varla að kynna fyrir Íslendingum (að planka) og padda er slanguryrðið yfir jólagjöf ársins; i-pad. Þá hefur sagnorðið að appa fest rætur í sænskri tungu, sem sagt að leika sér með nýjustu viðbæturnar í símanum.

Þróunin á vinnumarkaðnum á sína fulltrúa á listanum, þannig geturður verið í oftast jobb, sem sagt ekki fastráðinn en oftast í vinnu. Fastlans er önnur tegund vinnu þar sem frílans vinnuafl er með fasta starfsstöð hjá fyrirtæki.

Sem foreldri getur þú vobbað að heiman þegar barnið er veikt og þegar það verður eldri má athuga hvort það hafi neytt fíkniefna með knarkometer. Foreldrar verða þó að gæta sín á því að verða ekki Curlingforeldrar sem aldrei mega missa sjónar á barninu heldur er frekar mælt með að vera flipperförälder.

Sjálf myndi ég fagna því ef trollfilter væri í almennri notkun, þ.e. sía á netinu gegn nafnlausum athugasemdum, svo að åsiktstalibaner sem haldnir eru attitydinkontinens gætu síður vaðið uppi.

Gleðilegt ár!