Ólafur talar við kjósendur

Birt af
Svara

Þá er spurt úr sal hve lengi forsetinn eigi að sitja og hvort rétt sé að sitja í 16 ár. Ólafur Ragnar svarar því til að eðlilegur hámarkstími sé 8 til 12 ár.

Frásögn af framboðsfundi Ólafs Ragnars Grímssonar, DV 22. júní 1996.

~~~~ oo ~~~~

Fimm dögum síðar í “beinni línu” DV 27. júní 1996:

Hvað hyggstu sitja lengi ef þú verður kjörinn?

Ólafur Ragnar: Ég hef ekki hugleitt þetta mjög mikið. Ég tel nú samt að þess beri að gæta að samleið þjóðar og forseta sé með eðlilegum hætti. Mér finnst 16 ár ansi langur tími þótt í því felist engin gagnrýni á Vigdísi Finnbogadóttur né Ásgeir Ásgeirsson. Ég tel reyndar að ef Vigdís hefði boðið sig fram aftur hefði þjóðin kosið hana áfram. Ég segi fyrir mig að við lifum á tímum þar sem samfélagsbreytingar eru miklar og hraðar. Allir lífshættir og hugmyndakerfi þjóða taka á sig nýja mynd. Það er mjög óvenjulegt að einstaklingur sem gegnir embætti forseta geti átt samleið með þjóðinni mjög lengi. Fljótt á litið eru 8 til 12 ár eðlilegri tími heldur en 16 ár.”

 

Ólafur Ragnar Grímsson, vinstra megin, séð frá Guðna.

“ég gerði það alveg skýrt til fjögurra ára”

Birt af
Svara

Úr viðtali við Forseta Íslands, í morgun 13. maí í Sprengisandi:

ÓRG:  Þegar ég hef tekið þá ákvörðun að bjóða mig fram, og bjóða mig fram til fjögurra ára, ég gerði það alveg skýrt til fjögurra ára. Það er rangt sá tónn í þessum fréttum sem Svavar var að reyna að búa til, í þessum fréttum í Sjónvarpinu að ég ætlaði bara að vera í tvö ár og eitthvað svoleiðis og það er áróður sem náð hefur töluverðum árangri

(útvarpsmaður): Þú sagðir það sjálfur …

ÓRG: NEI ég sagði það aldrei. Ég hef aldrei sagt það. 

~ o ~ o ~ o ~

(viðbót)   Þetta sagði Ólafur Ragnar 4. mars sl.

Það er þó einlæg ósk mín að þjóðin muni sýna því skilning þegar stöðugleiki hefur skapast í stjórnskipun landsins og stjórnarfari og staða okkar í samfélagi þjóðanna hefur skýrst, ákveði ég að hverfa til annarra verkefna áður en kjörtímabilið er á enda

Hvar er UMRÆÐAN?

Birt af
Svara

Það fer ekki fram hjá neinum að kvótafrumvörp ríkisstjórnarinnar eru risastórt mál þar sem miklir hagmsunir eru í húfi. Í sjálfu sér skiljanlegt að hagsmunaaðilar láti í sér heyra. En ósköp er dapurleg þessi hefðbundna þjóðlega aðferð til að takast á um stór mál. Málið er gert persónulegt, þjóðin skiptir sér í fylkingar. Útvegsmenn gera tilfinningahlaðnar auglýsingar og hika ekki við að beita fyrir sig börnum og sætum hundum. Hinn armurinn gerir grín að auglýsingunum og bendir á kvótagreifana sem virðast baða sig upp úr peningum.

En hvar er UMRÆÐA  um málið? Hvar eru ítarlegar úttektir fjölmiðla um helstu breytingar sem frumvörpin haf í för með sér? Opnugreinar? Viðtöl við óháða sérfræðinga sem hafa sett sig inn í málið. (Eru til óháðir sérfræðingar?) Hvar útskýrir LÍÚ af hverju sæti hundurinn muni svelta verði frumvörpin að lögum?

Veist þú hverjar eru helstu breytingar á þessum frumvörpum, miðað við frumvörp Jóns Bjarnasonar?  Þau þóttu víst herfilega misheppnuð. Get ég treyst því að nýju frumvörpin séu vandaðri? Hvernig get ég sjálfur lagt mat á það? Ná frumvörpin fram þeim markmiðum sem eftir er sóst? Hver eru þau markmið?

Ekki græðir maður mikið á að hlusta á umræður á þingi. Það er miður.

En svona er hefðin. Svona eru stór mál “rædd”. Menn skipa sér í fylkingar, hneykslast og skammast. Icesave-umræðan er í fersku minni, en svona hefur þetta alltaf verið, Heimastjórnarmálið, Landssímamálið, fjárkláðamálið, jafnvel í málum þar sem þjóðin ætti að vera sammála um grundvallarhagsmuni tekst okkur samt að grafa okkur ofan í skotgrafir og þjarka um mál í persónulegum átakastíl. Er þetta sér-íslenskt?

Hvernig getum við reynt að laga þetta?

[Hér var mynd af umtalaðri auglýsingu Sjómanna- og Vélstjórafélags Grindavíkur, með mynd af fjölskyldu sjómanns undir fyrirsögninni "Hvað höfum við gert ykkur? Á þessi fjölskylda að líða fyrir það að fyrirvinnan er sjómaður?" En þar sem fjölskyldan hafði ekki heimilað Sjómannafélaginu að nota myndina hef ég fjarlægt myndina.]


Íslensk umræða

Landeigendur kvarta undan ríkisstjórn

Birt af
Svara

Landeigendur finna fyrir kæfandi ofverndunaráráttu íslensku kommúnistaríkisstjórnarinnar sem stöðvar alla framþróun í þessu landi og vill helst að allir landsmenn týni fjallagrös og yrki ljóð sér til lífsviðurværis.

Eigendur Geysis í Haukadal gera verulegar athugasemdir við að Geysissvæðið skuli sett í verndarflokk í rammaáætlun. Eigendur benda á að Geysissvæðið sé háhitasvæði og hafi afl þess verið áætlað allt að 45 megavött. Leiga slíkrar auðlindar gæti gefið landeigendum tugi milljóna króna árlega í aðra hönd. Bent er á að svæðið í kringum hverinn Geysi hafi verið girt af og séu um 20 hektarar (ca 400x500m) innan girðingarinnar. Landeigendur telja nýting orkunnar utan girðingar og varðveisla náttúruminja geti vel farið saman. Það sé ekkert mál að byggja eins og hálfa Hellisheiðarvirkjun kílómeter frá Geysissvæðinu eða svo, það megi mála stöðvarhúsið í felulitum svo það falli betur að umhverfinu og spila íslenska popptónlist á hverasvæðinu til að yfirgnæfa hugsanlegan hávaða frá hvæsandi borholum.

Sömuleiðis hafa eigendur Gullfoss kvartað hástöfum yfir því að ekki skuli mega virkja Gullfoss. Bent er á að meðal-sumarrennsli sé um 140 sekúndurúmmetrar en á veturna ekki nema 80. “Fossinn er alveg fallegur á veturna þó svo rennsli sé innan við 60% af sumarrennsli. Það má alveg minnka rennslið um helming eða svo án þess að túristar verði þess varir, og um 90% frá 10 á kvöldin til 10 á morgnana.” Dæmigerðir Gullnahrings-farar komi ekki að Gullfossi fyrr en eftir hádegi og því séu fáir að horfa á þá ótal sekúndulítra sem falli til einskis hálfan sólarhringinn. Þannig mætti vel virkja Gullfoss og drífa með þeirri orku heila súrálsþynnuverksmiðju. “Þetta er OKKAR foss”, segir einn eigendanna og segir það brot á eignarréttarákvæði stjórnarskrár að þau megi ekki virkja fossinn ef þau vilja.

Þess má geta að enginn að umræddum landeigendum er kínverskur, þeir eru alíslenskir og rekja ættir til landnámsmanna.

~ o ~ o ~ o ~

Þessi pistill að ofan er settur fram hálft í hvoru í gríni. Hér kemur svo smá föstudagsgetraun fyrir lesendur:

  1. Pistillinn er tómur hugarburður pistlahöfundar.
  2. Nei þetta er dagsatt, Íslendingar vilja í alvörunni virkja helstu náttúruperlur landsins.
  3. Pistillinn er 50% sannur, helmingur hans er tekinn nánast orðrétt úr frétt á visir.is.

Getið nú!

Túristar horfa á Strokk gjósa. Takið eftir að allir horfa í sömu átt svo enginn myndi veita mikilli eftirtekt stórri háhitavirkjun þarna í grendinni.

Bílstjórar valda usla

Birt af
Svara

Í gær voru tilkynnt til arekstur.is á annan tug óhappa, þar af voru öll vegna umferðar vélknúinna ökutækja og bílstjóra þeirra, en frá þessu er sagt á mbl.is sem birtir orðrétt hroðvirknislega skrifaða fréttatilkynningu frá árekstur.is fyrirtækinu.

Eitt óhappið var með þeim hætti að ökumaður var að keyra á Miklubraut þar sem er 80 km hámarkshraði þegar allt í einu birtist skyndilega reiðhjól á akreininni, svo maðurinn þurfti að snarhemla. “Þetta var kannski Jesús sem steig niður til jarðar akkúrat á miðja Miklubraut til að hjóla aðeins í Reykjavík útaf þessu andskotans hjólaátaki“, sagði bílstjórinn sem sá ekki reiðhjólið fyrr en alltof seint, hvernig sem á því stendur, sem gerir tilgátuna um hjólreiðatúr Jesús líklega.

Þegar hann svo nauðhemlaði keyrði annar bíll aftan á hann, því það er venjan í Reykjavík að keyra svo þétt að ekki næst að forða árekstri ef bíll fyrir framan þarf að hemla skyndilega. En þá er um að gera að kenna ósýnilegum hjólreiðamanni um, en ekki því að aftari ökumaðurinn keyrði alltof nálægt fremri bílnum.

(Eins og fram kemur hér í viðtali RÚV við fulltrúa Umferðarráðs voru ályktanir árekstur.is úr lausu lofti gripnar, og mbl.is sá ástæðu til að birta aðra frétt til að koma á framfæri að vissulega hafa reiðhjól fullan rétt á að hjóla á götunni.)

Vefsíðan Patenlausn hvetur vegfarendur og ekki síst bílstjóra til að vanda sig betur í umferðinni og keyra ekki eins og hálfvitar.

Myndin tengist fréttinni ekki beint.

Misskilningur

Birt af
Svara

Lilja Mósesdóttir er Alþingiskona sem er mikið menntuð í hagfræði. Kannksi þess vegna skil ég sjaldnast það sem hún segir, þar sem ég er ekki hagfræðingur. Eins og þetta, í nýjum pistli:

Stöðugt er verið að reyna að koma skuldum einkaaðila á skattgreiðendur. Nýjasta dæmið er snjóhengjan svokallaða en hún samanstendur af aflandskrónum sem komið var í skjól skattgreiðenda með neyðarlögunum að beiðni m.a. ESB og eignir kröfuhafa sem vogunarsjóðir hafa keypt af upphaflegum kröfuhöfum á  broti af andvirði kröfunnar.

Þessi svokallaða “snjóhengja” er alls ekkert ný. Hún hefur verið til frá hruni, en menn oft reynt að gleyma henni. Ég skil ekkert hvað Lilja á er við með hugtakinu “skjól skattgreiðenda” í þessu samhengi.

Það er rétt að rifja upp að í kjölfar bankahrunsins voru afskrifaðar gríðarlegar upphæðir, eitthvað um 6 til 7.000 milljarðar króna, ef ég man rétt. Þetta voru skuldir bankanna umfram eignir (þ.e.  áætlað raunhæft mat eigna bankanna). Mest af skuldunum sem voru afskrifaðar voru lán frá stórum erlendum bönkum. Það voru hins vegar ekki allar erlendar skuldir föllnu bankanna afskrifaðar, vegna þess að að það voru til eignir á móti hluta skuldanna.

Meðan enn var óvisst hversu mikið yrði afskrifað var verðmæti krafna í gjaldföllnu bankanna skiljanlega óvíst og þ.a.l. voru þær seldar undir nafnvirði. Sumar urðu svo verðlausar, aðrar ekki, sumar kröfur fengust greiddar að hluta, eins og gengur þegar fyrirtæki fer á hausinn. Það er því ekkert ljótt eða óeðlilegt að kröfur í gjaldþrota banka hafi gengið kaupum og sölum á “broti af andvirði”. (Reyndar er enn hellingur af kröfum sem ríkir óvissa um, mikill fjöldi lögfræðinga hefur lifibrauð sitt af því að vinna fyrir erlenda kröfuhafa nú þremur og hálfu ári eftir hrun.)

Lilja talar eins og við ættum helst að bara afskrifa restina af þessum erlendu kröfum, sem fluttust yfir í nýju bankanna. Hún hefur búið til nýyrðið “froðueignir” sem virðist lýsa peningalegum eignum í eigu útlendinga. Það þykir mér ósköp þjóðrembulegt.

Ég skil ekki hvað Lilja er að tala um Neyðarlögin í þessu sambandi. Neyðarlögin tryggðu almennar innistæður, og færðu þær fram fyrir skuldabréf og aðrar skuldir bankanna, og urðu til þess að meira tapaðist af stórum lánveitingum erlendis frá til bankanna en ella.

Annaðhvort er ég hrapallega að misskilja Lilju, eða hún misskilur í grundvallaratriðum íslenska bankahrunið.

Ég skil ekki Lilju.

Efnafræðifákunnátta í Hveragerði

Birt af
Svara

Í Fréttablaðinu í morgun blasir við umfjöllun á heilli opnu (sem er þó í raun auglýsing, enda í “infomercial” kálfi blaðsins, ‘Fólk’,” “sem býður auglýsendum að kynna vörur og þjónustu í formi viðtala og umfjallana”) þar sem sagt er frá undratæki sem “útbýr” hreingerningarlög úr vatni og salti. Sagt er frá því að Hveragerðisbær hafi kolfallið fyrir hugmyndinni, að stofnanir bæjarins og nokkur fyrirtæki hafi notað vörurnar um nokkurra mánaða skeið.

Mér var hugleikið að kynnast betur hvernig hægt væri að þrífa blautrýmin í sundlauginn og íþróttahúsinu. Einnig er áhugavert að skoða hvernig hægt er að sótthreinsa vatnið í sundlauginni.

segir menningar- og frístundafulltrúi Hveragerðisbæjar, sem fullyrðir að vörurnar hafa “engin áhrif á öndun og erta ekki húðina”.

Enda hvernig gætu vörurnar haft það, þær innihalda bara vatn og salt? Eða hvað?

Ég skrifaði um þessa “tækni” fyrir skemmstu. Því þeir sem selja hana virðast staðráðnir í því að villa um fyrir neytendum og leyna því hvaða virku efni eru í þessum undra-hreingerningarlegi.

Það sem auglýsingaumfjöllunin kallar “rafefnavirkjun” heitir á íslensku rafgreining. Rafgreining er ein tegund af efnahvarfi sem er drifið áfram með rafstraum. Með rafgreiningu á salti og vatni myndast klór. Svo það sem Hveragerðisbær er að nota til þrifa eru ósköp venjulegar bleikiklórlausnir, kannski í þynnra lagi.

Kannski það sé ódýrara að búa klórlausnirnar til á staðnum, það fer eftir hvað þessi “töfratæki” kosta og hversu mikið menn þurfa af klór, en engin verð eru gefin í kynningunni. Tæki byggð á svona prinsippi eru seld úti í heimi, eins og t.d. hér, þar sem ekkert er verið að fela hvernig tæknin virkar.

Það væri óskandi að þegar efnaverkfræðingar og efnafræðingar nota titla sína og menntun til að ljá máli sínu trúverðugleika, eins og í þessari kynningarumfjöllun Fréttablaðsins, að þeir upplýsi neytendur um einföldustu grundvallaratriði þess sem þeir eru að auglýsa, en reyni ekki að slá ryki í augu fólks, í trausti slælegrar raunvísindamenntunar og almennrar fákunnáttu Íslendinga um einfalda efnafræði.

Meira hér: Um “jónað vatn”.

 

Dómsorðið

Birt af
Svara

Vilji menn mynda sér skoðun á dómnum yfir Geir H. Haarde er ekki úr vegi að LESA fyrst dóminn. Hann er HÉR. Þar stendur t.d. þetta (bls. 380-383):

“Ákærði sagði fyrir dómi að fyrrgreind yfirlýsing til seðlabanka Svíþjóðar, Danmerkur og Noregs, sem undirrituð var af honum, tveimur öðrum ráðherrum og bankastjórn Seðlabanka Íslands 16. maí 2008, hafi ekki verið rædd í ríkisstjórn. Árni M. Mathiesen og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir minntust þess ekki að rætt hafi verið um yfirlýsinguna eða að hún hafi verið kynnt þegar greint var frá gjaldmiðlaskiptasamningum Seðlabanka Íslands við norrænu seðlabankana þrjá á fundi ríkisstjórnarinnar sama dag. Björgvin G. Sigurðsson kvaðst ekki hafa séð yfirlýsinguna fyrr en eftir gerð samninganna. Hann kannaðist heldur ekki við að hafa fengið skýrslu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, sem vísað var til í yfirlýsingunni, eða að sú skýrsla hafi verið kynnt sér. Þá sagði Össur Skarphéðinsson að yfirlýsingin hafi ekki verið kynnt á umræddum fundi ríkisstjórnarinnar og hafi hann ekkert heyrt af henni.

Þegar ákærði gaf skýrslu að nýju við lok aðalmeðferðar lét hann þess getið að hann hafi ekki talið tilefni til að kalla ríkisstjórnina saman til fundar helgina 27. og 28. september 2008 vegna málefna, sem vörðuðu Glitni banka hf. Þá hafði hann áður sagt
að frumvarp, sem varð að lögum nr. 125/2008, hafi fyrst verið rætt á fundi ríkisstjórnarinnar 6. október 2008, en á fundi hennar daginn áður hafi verið farið rækilega yfir hvort aðrar leiðir væru færar. Fundurinn 6. október hafi því verið eini ríkisstjórnarfundurinn, þar sem setning þessara laga hafi verið til umfjöllunar.

Samkvæmt því, sem rakið hefur verið, er fullsannað að störf samráðshóps um fjármálastöðugleika og viðbúnað hafi ekki komið til umræðu á fundum ríkisstjórnarinnar á því tímabili, sem ákæra í málinu tekur til. Því síður voru þar kynntar hugmyndir og umræður innan hópsins um þörf á pólitískri stefnumótun, svo sem um hugsanlegan fjárhagsstuðning ríkisins við viðskiptabankana ef til greiðslufalls þeirra kæmi og umfang innstæðutrygginga. Þótt vafi leiki á því hvort innstæðutryggingar hafi komið til umræðu í ríkisstjórn á umræddu tímabili virðist fyrst hafa verið fjallað um yfirlýsingu um þetta efni á fundi hennar 5. október 2008. Þá fer ekki milli mála að Icesave reikningar Landsbanka Íslands hf. og vandamál tengd þeim, þar á meðal hætta, sem stafað gæti af reikningunum vegna skuldbindinga Tryggingarsjóðs innstæðueigenda og fjárfesta, komu ekki sérstaklega til umfjöllunar í ríkisstjórn. Einnig er óhætt að slá því föstu að það, sem fram kom á fundum ákærða og fleiri með bankastjórn Seðlabanka Íslands 7. febrúar og 1. apríl 2008, var ekki rætt í ríkisstjórn. Þar var heldur ekki fjallað um yfirlýsinguna, sem ákærði og tveir aðrir ráðherrar undirrituðu 16. maí 2008 í tengslum við gerð gjaldmiðlaskiptasamninga Seðlabanka Íslands við þrjá norræna seðlabanka, þótt í henni hafi verið lýst yfir skuldbindingum í nafni ríkisstjórnarinnar. Loks verður að líta svo á, miðað við það sem fram er komið í málinu, að efni bréfs viðskiptaráðuneytisins til breska fjármálaráðuneytisins 20. ágúst 2008 hafi aldrei verið kynnt eða rætt á fundum ríkisstjórnarinnar, en þar var þó lýst afstöðu hennar til aðstoðar ríkisins við Tryggingarsjóð innstæðueigenda og fjárfesta, svo og til stuðnings við Seðlabanka Íslands í hlutverki hans sem lánveitandi til þrautavara gagnvart íslensku bönkunum. [...]

Samkvæmt því, sem áður var rakið, telst sannað í málinu svo að hafið sé yfir vafa að sú mikla hætta, sem steðjaði að íslensku bönkunum og þar með heill ríkisins, hafi ekki verið rædd á fundum ríkisstjórnarinnar á tímabilinu frá febrúar 2008 þar til í lok september það ár. Sem fyrr segir verður einnig að leggja til grundvallar við úrlausn málsins að á þeim fundum hafi ekki verið rætt um ýmis atriði, sem voru til umfjöllunar í samráðshópi um fjármálastöðugleika og viðbúnað og fullt tilefni var til að taka fyrir í ríkisstjórn. Það var enn brýnna sökum þess að ákærði miðlaði ekki mikilvægum upplýsingum, sem hann bjó yfir um málefni bankanna, til viðskiptaráðherra, sem þau heyrðu undir. Síðast en ekki síst er sannað að áðurgreind tvö skjöl, sem send voru erlendum stjórnvöldum og höfðu annars vegar að geyma skuldbindingar og hins vegar fyrirheit í nafni ríkisstjórnarinnar, voru ekki rædd á fundum hennar.”

Þorsteinn Pálsson ver Geir

Birt af
Svara

Fyrrum ráðherra Sjálfstæðisflokksins Þorsteinn Pálsson sem skrifar á hverjum laugardegi hátíðlega ritstjórnarpistla í Fréttablaðið (við hlið hátíðlegra leiðara Sjálfstæðismannsins Ólafs Stephensen) ver öllum pistli sínum í morgun í Landsdómsmálið. Þorsteinn tekur upp þráðinn frá verjanda Geirs Haarde, talar um stjórnarskrána 1918, lögskýringargögn, stjórnskipuleg hugtök, og svona þurr lagatæknileg hugtök sem eru frekar óspennandi fyrir ólöglærða. En niðurstaða Þorsteins er sú sama og Sjálfstæðisflokkkurinn og KOM Auglýsingastofan og Geir hafa hamrað á:

Sama hvað á dynur, ef til dæmis væri hér yfirvofandi innrás erlends ríkis eða hvað annað grafalvarlegt ástand sem gæti orsakaða neyð og upplausn, þá sé engin ástæða fyrir Forsætisráherra að taka málið upp á ríkisstjórnarfundi.

Forsætisráðherra geti þess í stað til dæmis rætt málið óformlega við þá sem hann telur að málið komi við, nágranna sinn og samflokksmanninn bankastjórann, útvalda ráðherra inni á kaffistofu Stjórnarráðsins, eða samflokksmenn og gamla vini í embættismannaliði ríkisins, sem flokkurinn hefur komið þar fyrir. Flokkurinn skuli ráða eins miklu og hann mögulega getur.

Eina rökrétta niðurstaða mín af þessum málflutningi Þorsteins og annarra Sjálfstæðismanna er sú að það sé ótækt að kjósa Sjálfstæðisflokkinn aftur til valda. Flokkurinn hefur ekkert lært.

Konustæðin í Hörpu – slæm hugmynd?

Birt af
Svara

Dálítið merkileg umræðan sem skyndilega blossaði upp í dag um sérmerktu stæðin í bílakjallara Hörpu fyrir konur og fatlaða. Þessi stæði hafa raunar blasað við þarna í marga mánuði. En sem sagt, umræða virtist kvikna á Facebook í morgun og eftir hádegi birtist frétt á netsíðu DV. Þremur klukkutímum seinna tilkynnti Harpan að stæðunum yrði breytt!

Var aldrei neinn búinn að meta þörf og áhuga á svona stæðum?!

(Arkitekt talar um reglugerðarákvæði “víða í Evrópu” … æ, kommon.)

Harpan gaf þá skýringu í dag á þessum stæðum að “það hefur sýnt sig að konur eru oft óöruggar og líður illa í slíkum húsum” – en gat þess reyndar ekki AF HVERJU konur ættu á hættu að líða illa í bílastæðakjallaranum.

Umræðan í dag var svo dálítið út og suður, en jú, fólk fann það út þegar leið á morgunin að svona stæði þekktust í Sviss og Þýskalandi, þ.e.a.s. stæði í bílastæðahúsum og bílakjöllurum nálægt inngangi eða útgangi, svo konur þurfi síður að vera einar á ferli í myrkri í dimmum bílahúsum. Vegna þess að konur geta orðið – og verða – fyrir árásum og nauðgunum ofbeldismanna.

EF það er tilfellið að svona sérstæði geti dregið úr ofbeldisglæpum og aukið öryggistilfinningu þá gætu þau verið til bóta og eru fyllilega réttlætanleg.

Hinsvegar virtust fjölmargar konur í morgun hreinlega gáttaðar á þessum stæðum (sem Harpan hefur mér vitanlega ekki með neinum hætti kynnt eða skýrt, fyrr en í dag). Margar héldu að þau hlytu að vera ætluð barnshafandi konum, en ekki öllum konum, eða kannski bara konum með ung börn meðferðis.

Ef konur sjálfar telja ekki þörf á svona stæðum – hér á Íslandi – þá skulum við frekar sleppa þeim. Förum ekki að flytja inn einhverjar svona hugmyndir frá útlöndum nema í það minnsta ræða þær fyrst. Reykjavík er, sem betur fer, mjög örugg í samanburði við flestar stórborgir heims. Málum ekki skrattann á vegginn, eða á gólf bílakjallara.

Ég set stórt spurningamerki við þessi orð Þórdísar Elvu Þorvaldsdóttur, í Fésbókarglósu um bílastæðamálið:

Hin grafalvarlega staðreynd málsins er sú að konur hafa fulla ástæðu til að vera hræddar á yfirgefnum bílastæðum eða í bílastæðahúsum. Því er nú ver og miður.

Þessi orð rökstyður Þórdís Elva svo með ljótum nýlegum fréttum af árásum á bílastæðum – öll frá útlöndum.

En nú er ég reyndar ekki kona. Ég vona að konur gangi ekki um og óttist dagsdaglega að á þær verði ráðist. Ég neita að túlka orð Þórdísar þannig að konur eigi að gera það. Ef konur vilja og telja þörf á sérstæðum til að auka öryggi þá samþykki ég það.

Þórdís Elva segir líka:

 Það er ekki fötlun að vera kona – en líf í skugga ótta við ofbeldi getur skert lífsgæði kvenna verulega.

Nákvæmlega. Þess vegna skulum við ekki búa til ótta, með því að búa til sérstök óttastæði sem engin(n) hefur beðið um.