Mitt Romney var ofbeldisfullt skítseiði sem unglingur

- May 11, 2012 - skítlegt innræti

Í gær fjallaði Washington Post um “bernskubrek” Mitt Romney. Og það er óhætt að segja að umfjöllunin hafi vakið athygli – enda virðist Romney hafa verið það sem í daglegu tali er kallað skítseiði. WaPo:

Mitt Romney returned from a three-week spring break in 1965 to resume his studies as a high school senior at the prestigious Cranbrook School. Back on the handsome campus, studded with Tudor brick buildings and manicured fields, he spotted something he thought did not belong at a school where the boys wore ties and carried briefcases. John Lauber, a soft-spoken new student one year behind Romney, was perpetually teased for his nonconformity and presumed homosexuality. Now he was walking around the all-boys school with bleached-blond hair that draped over one eye, and Romney wasn’t having it.

“He can’t look like that. That’s wrong. Just look at him!” an incensed Romney told Matthew Friedemann, his close friend in the Stevens Hall dorm, according to Friedemann’s recollection. Mitt, the teenage son of Michigan Gov. George Romney, kept complaining about Lauber’s look, Friedemann recalled.

A few days later, Friedemann entered Stevens Hall off the school’s collegiate quad to find Romney marching out of his own room ahead of a prep school posse shouting about their plan to cut Lauber’s hair. Friedemann followed them to a nearby room where they came upon Lauber, tackled him and pinned him to the ground. As Lauber, his eyes filling with tears, screamed for help, Romney repeatedly clipped his hair with a pair of scissors.

Það er eiginlega fátt sem ég fyrirlít meira en svona fólk. Enda er fólk sem hegðar sér svona fyrirlitlegt! Fyrirlitleg skítseiði. Sama hversu gamall Romney var: Drengurinn stýrði ofbeldisárás á skólafélaga sökum kynhneigðar hans. Það eru bara hrein og klár skitseiði sem standa fyrir slíku einelti.

Aðrir fjölmiðlar hafa staðfest þessa frásögn. Romney segist sjálfur hafa gert hluti sem hann “er ekki stoltur af”, en þykist ekki muna eftir þessu tiltekna uppátæki. Einn af skólafélögum Romney sem varð vitni að þessum “hrekk” sagði í viðtali við CNN að hann hafi haft mjög mikil áhrif á sig. CNN Political Ticker:

Phillip Maxwell, a Michigan attorney, is still haunted by what he claims he witnessed on the campus of the state’s elite Cranbrook School in 1965: a young Mitt Romney and a group of friends holding down a classmate named John Lauber and cutting off chunks of his long hair.

“It was not an event you take a lot of pride in. And it was that way for all of us,” Maxwell told CNN.

Maxwell confirmed the story, first reported in the Washington Post. However, he insisted the incident was far worse than a high school prank.

“I’m a lawyer. I know what an assault is. This kid was scared. He was terrified. That’s an assault,” Maxwell said.

Aðrir hafa lýst andrúmsloftinu sem Romney og félagar sköpuðu sem hálfgerðu helvíti. ABC:

One former classmate and old friend of Romney’s – who refused to be identified by name – said there are “a lot of guys” who went to Cranbrook who have “really negative memories” of Romney’s behavior in the dorms, behavior this classmate describes as “like Lord of the Flies.”

The classmate believes Romney is lying when he claims to not remember it.

“It makes these fellows [who have owned up to it] very remorseful.  For [Romney] not to remember it? It doesn’t ring true.  How could the fellow with the scissors forget it?” the former classmate said.

In the wake of a report on Mitt Romney bullying a fellow student in boarding school, a former classmate and old friend of Romney’s – who refused to be identified by name – tells ABC News there are “a lot of guys” who went to Cranbrook who have “really negative memories” of Romney’s behavior in the dorms, behavior this classmate describes as “evil” and “like Lord of the Flies.”

Fucking Lord of the Flies. Frábært. Okkur vantar einmitt meira af því!

Jonathan Chait bendir á að það þurfi að skoða heildarmyndina. Romney hafi ekki bara verið fordómafullt skítseiði, heldur fordómafullt forréttindaskítseiði sem skortir alla meðaumkun með minni máttar. Það sem er kannski alvarlegast er að það er ekkert sem bendir til þess að Romney hafi vaxið upp úr hómófóbíu sinni og fordómum eða að hann hafi meiri samúð eða meðaumkun með minni máttar en þegar hann var unglingur:

My cautious, provisional take is that this portrait of the youthful Romney does suggest a man who grew up taking for granted the comforts of wealth and prestige. I don’t blame him for accepting the anti-gay assumptions of his era. The story does give the sense of a man who lacks a natural sense of compassion for the weak. His prankery seems to have invariably singled out the vulnerable — the gay classmate, the nearly blind teacher, the nervous day student racing back to campus. It’s entirely possible to grow out of that youthful mentality — to learn to step out of your own perspective, to develop an appreciation for the difficulties faced by those not born with Romney’s many blessings. I’m just not sure he ever has.

Já. Ég ætla alla vegana að vona að það detti engum í hug að halda því fram að það breyti engu hvort Bandaríkjamenn kjósa Romney eða Obama.

Repúblíkanaflokkurinn og kreppa bandarísks þingræðis

- May 11, 2012 - Öfgar

Það vakti nokkra athygli um daginn þegar Richard Mourdock, sem sigraði einn virtasta öldungardeildarþingmann Repúblíkana Dick Lugar í prófkjöri Repúblíkanaflokksins í Indiana, lýsti því yfir að þverpólítísk samstaða eða málamiðlanir gætu aldrei falist í neinu öðru en algerri og skilirðislausri upgjöf demókrataflokksins:

“I have a mindset that says bipartisanship ought to consist of Democrats coming to the Republican point of view,”

Þessi yfirlýsing var af mörgum talin lýsa vel þeirri alvarlegu þróun sem hefur orðið innan Repúblíkanaflokksins þar sem harðlínuviðhorf og krafa um blinda flokkshollusta hafa flæmt á brott alla sem voga sér að hugsa sjálfstætt. Jafnvel eitilharðir íhaldsmenn á borð við Dick Lugar þykja of frjálslyndir vegna þess að þeir leyfa sér að vinna með demókrötum.

Þó það séu margar ástæður fyrir því að Lugar tapaði, og sumar eflaust mjög góðar, var einn alvarlegasti glæpur hans, í augum teboðshreyfingarinnar, að hafa greitt atkvæði með tilnefningum Barack Obama til hæstaréttar. Í augum grasrótarinnar jafngilti það því að Lugar væri í raun einhverskonar “RINO” – Republican In Name Only. Teboðshreyfingin hrósaði alla vegana sigri.

En yfir hverju? Margir stjórnmálaskýrendur í Bandaríkjunum vilja nefnilega meina að hið raunverulega fórnarlamb sé bandarískt þingræði: Þær hugmyndir sem Mourdock hefur um stjórnmál stangist á við bandariska stjórnmálahefð. Bandarískt þingræði standi og falli með þverpólítísku samstarfi. Án þess lamist þingið einfaldlega og með því allt stjórnkerfið.

Jonathan Bernstein á The Plum Line lýsir þessu mjög vel:

What I think is interesting about this is that, by most accounts, Mourdock isn’t really part of the crazy faction of Republican politics. A recent New York Times profile compares him more to Utah Senator Mike Lee than to flaky and failed 2010 nominees Sharron Angle and Christine O’Donnell. That is, Mourdock is part of the new normal in Republican politics, and that’s a “normal” that utterly rejects the notion that any cooperation between the parties is possible — that is, without the other party’s abject capitulation.

Ástæða málþófsins og þess hversu hatrömm stjórnmálaumræðan hefur orðið er ekki sú að repúblíkanaflokkurinn hafi skyndilega fyllst af hálfgeðveikum trúðum og lukkuriddurum á borð við Sharron Angle og Christine O’Donnell eða Söruh Palin. Kjósendur hafa hafnað mörgum af verstu vitleysingunum. Auðvitað hefur slatti af nett tæpu fólki komist til valda: Michelle Bachmann og Allen West koma upp í hugann, en ástæða þess að þingið er nánast óstarfhæft er sá að þeir sem eru eftir eru forpokaðir þvergirðingar og fanatískir flokkslínumenn sem sjá enga ástæðu til þess að gefa þumlung eftir.

Bernstein bætir líka við að það sé rangt að fókusera of mikið á vaxandi íhaldssemi Repúblíkanaflokksins (sem er reyndar mjög raunveruleg – samkvæmt rannsóknum á pólaríseringu í þinginu hefur þingflokkur Repúblíkana ekki verið íhaldssamari í 100 ár!) heldur á viðhorf flokksmanna til þess þverpólítíska samstarfs sem bandaríska þingræðiskerfið er byggt á:

As I’ve argued, the problem with the Republican Party …  isn’t that many of today’s Republicans are extraordinarily conservative. It’s that they reject the kinds of co-operation and compromise with their opponents that a Madisonian system depends upon.

What’s depressing about Mourdock’s quote is that it’s not about conservative policy positions or philosophy. It’s all about partisan polarization almost as a primary goal in and of itself — a goal that is now commonly aspired to even by mainstream Republicans. If their most important project during the Obama era has been to make the political system more dysfunctional than ever, that project took another step forward yesterday.

Það sem er að gerast er einfaldlega að Repúblíkanaflokkurinn hefur verið að þróast yfir í að vera þingræðisflokkur að evrópskri fyrirmynd: Flokkur með flokksaga þar sem flokksmenn fylgja flokkslínu. Það þýðir að flokkurinn kýs gegn ríkisstjórninn ef hann er í stjórnarandstöðu og gerir allt sem í hans valdi stendur til að vinna geg markmiðum hennar.

Bandaríska stjórnkerfið er hins vegar ekki evrópskt þingræðiskerfi. Afleiðingin er sú að bandarískt þingræði og öll stjórnmál eru í alvarlegri krísu.

Þetta er sennilega eitt af því merkilegasta sem er að gerast í bandarískum stjórnmálum um þessar mundir.

Stórt skref fyrir mannréttindi eða svik og svínarí?

- May 10, 2012 - Menningarstríðin, Obama er ekki Bush

Bandarískir bloggheimar hafa logað síðustu klukkutíma. Allir bandarískir stjórnmálabloggarar sem þykjast hafa eitthvað til málanna að leggja virðast vera búnir að skrifa minnst eina færslu um Obama og rétt samkynhneigðra til að ganga í hjónaband.

Fox News komst að fyrirsjáanlegri niðurstöðu: Obama er kominn í “stríð” við hjónabandið, sem stofnun:

Og meðan flestir á vinstrivængnum eru hoppandi kátir eru nokkrir sem hafa efasemdir. Sem kemur kannski ekkert sérstaklega á óvart heldur.

John Cook á Gawker talar um

Barack Obama’s Bullshit Gay Marriage Announcement

Rök Cook eru einfaldlega þau að Obama hafi ekki tekið nógu skýrt af skarið: Hann hafi ekki lýst yfir stríði í þessu máli!

En talandi um stríð. Það er áhugavert að lesa skoðanir Glenn Greenwald, sem er sennilega einn háværasti og beittasti andstæðingur forsetans á vinstrivæng bandarískra bloggheima:

President Obama today became the first American president to endorse same-sex marriage … His record on LGBT equality has not been perfect, but it [is] one area where he has been quite impressive. He engineered the repeal of Don’t Ask, Don’t Tell. His Justice Department is refusing to defend the constitutionality of DOMA in court, a very unusual step. He has ushered in a series of important federal spousal benefits for gay employees of the federal government. And now, for the first time, the office of the American President is officially supporting a policy that a mere decade ago was deemed truly radical: same-sex marriage. Those are real achievements.

Greenwald, líkt og margir á vinstrivæng demókrataflokksins er mjög vonsvikinn yfir því að Obama skuli hafa haldið bandarískri heimsvaldastefnu og stríðsbrölti áfram, að hann hafi ekki getað lokað fangabúðunum í Guantanamo, að frekar hafi verið hert á stríðiðinu gegn hryðjuverkum en hitt og að lítið hafi verið gert til að vinda ofan af öryggisríkinu. Greenwald er reyndar svo reiður forestanum að hann telur að hann eigi ekki skilið að ná endurkjöri. En hann er engu að síður þeirrar skoðunar að það eigi að hrósa Obama fyrir þetta skref: Þetta sé sögulegt skref fyrir mannréttindi í Bandaríkjunum:

It should go without saying that none of this mitigates the many horrendous things Obama has done in other areas, nor does it mean he deserves re-election. But just as it’s intellectually corrupted to refuse to criticize him when he deserves it, the same is true of refusing to credit him when he deserves it. Today, he deserves credit. LGBT equality is one area — and it’s an important area for millions of Americans — where he has conducted himself commendably and deserves praise. That was true before today, but even more so now.

Ég held ekki að það sé hægt að vera ósammála þessu.

John Cole á Balloon Juice tekur undir með Greenwald:

I bet people are going to be heaping praise on him, but all he has really done is express an opinion. What he should be really praised for are all the many things he and his administration have done, some of which Glenn mentioned, but that was really just the tip of the iceberg- check this exhaustive list of advances for gay rights. I’d cut and paste it, but it would scroll 4-5 pages.

That isn’t an “impressive” record. It’s AMAZING. That’s what flummoxes me about many activists. Those are real accomplishments…

Tilfellið er að ríkisstjórn Obama hefur beitt sér fyrir mikilvægum framförum í jafnréttismálum og barist fyrir jafnrétti. Ekki bara réttindum samkynhneigðra. Sem breytir engu um utanríkisstefnu Obama og stríðsrekstur: En stríðin breyta heldur engu um það sem Obama hefur gert vel.

Aðrir hafa mun neikvæðari afstöðu til yfirlýsingar forsetans og telja hana til marks um einhverskonar svok. Adam Serwer á Mother Jones bendir á að Obama hafi aðeins lýst því yfir að það væri sín persónulega skoðun að samkynhneigðir eigi sama rétt á að giftast og annað fólk:

A president endorsing, even as a “personal position,” marriage equality for gays and lesbians is, as Vice President Joe Biden once said, a big fucking deal. But Obama has endorsed marriage equality federalism—not the notion that marriage for gays and lesbians is a fundamental right guaranteed by the Constitution that can never be taken away. Obama has adopted the same position that Vice President Dick Cheney did in 2004, when Cheney said he believed in marriage equality but that the states should be allowed to decide by a show of hands, as North Carolina did Tuesday, whether gays and lesbians have the same rights as everyone else.

Cheney served in an administration that was extremely hostile to gay rights. With the repeal of Don’t Ask Don’t Tell, the administration’s refusal to defend in court the federal ban on same-sex marriage, and Wednesday’s endorsement of same-sex marriage federalism, Obama is the most pro-LGBT rights president in US history. Nevertheless, the position he articulated today accepts the legitimacy of states like North Carolina subjecting the rights of gays and lesbians to a popular vote.

Sem er auðvitað rétt. En Obama hefur einfaldlega ekkert um það að segja hvað stendur í stjórnarskrám fylkja Bandaríkjanna! Kjósendur fylkjanna stýra því sjálfir. The Supremacy Clause tryggir að alríkislög eru æðri lögum fylkjanna – en það fullkomlega útilokað að koma í gegn lögum sem gengju gegn skýrum ákvæðum í stjórnarskrám fjölda ríkja. Til þess þyrfti forsetinn að hafa aukinn meirihluta í öldungardeildinni og öruggan meirihluta í fulltrúadeildinni. Nokkuð sem er ekki innan seilingar, því miður.

Digby tekur í sama streng:

Certainly, the president cannot unilaterally legalize gay marriage and our system does allow states to make their laws. But it’s not all that different from someone saying in 1963 that it’s their personal belief that it should be legal for people of different races to marry but they support the concept of states deciding the issue on their own. “States’ rights” has always been used as a shield for bigotry.

Sem er auðvitað líka hárrétt – en það er líka mikilvægt að hafa í huga að það hæstiréttur Bandaríkjanna hefur leikið lykilhlutverk í því að ryðja “states’ rights” rökum úr vegi, ekki Bandaríkjaþing og ekki forseti Bandaríkjanna. Í staðinn fyrir að setja lög um hjónabönd samkynhneigðra gæti hæstiréttur kveðið upp úr um að það stangaðist á við jafnréttisákvæði stjórnarskrár Bandaríkjanna – the equal protection clause – að meina samkynhneigðum að giftast. En það er ekki heldur í verkahring forsetans að kveða upp hæstaréttardóma.

Það er líka næsta víst að ef forsetinn hlutaðist til um lög sem gengju gegn stjórnarskrám fylkjanna þá myndu þau lög lenda fyrir hæstarétti. Og þegar við höfum í huga að núverandi hæstiréttur er einn sá íhaldssamasti í áratugi er lítil ástæða til að vera að gera sér miklar vonir!

Tilfellið er að hjónabönd samkynhneigðra eru á verkahring fylkjanna. Þegar Obama segir að fylkin eigi að ákveða hvernig hjónaband er skilgreint er hann einfaldlega að lýsa raunveruleikanum.

RISA fréttir: Obama styður hjónabönd samkynhneigðra!

- May 9, 2012 - Obama er ekki Bush

Meðan sumir fjölmiðlar í Bandaríkjunum eru að velta sér upp úr því að einhver rugludallur hafi fengið fullt af atkvæðum í prófkjöri demókrata í Vestur Virginíu eru hægt að flytja alvöru og mikilvægar fréttir af Obama:

Í viðtali við ABC sjónvarpsstöðina rétt í þessu lýsti Obama því yfir að hann styður hjónabönd samkynheigðra. WSJ:

“I have to tell you that over the course of several years as I have talked to friends and family and neighbors when I think about members of my own staff who are in incredibly committed monogamous relationships, same-sex relationships, who are raising kids together, when I think about those soldiers or airmen or marines or sailors who are out there fighting on my behalf and yet feel constrained, even now that Don’t Ask Don’t Tell is gone, because they are not able to commit themselves in a marriage, at a certain point I’ve just concluded that for me personally it is important for me to go ahead and affirm that I think same sex couples should be able to get married.”

Þetta eru engar smá fréttir! Pólítískur jarðskjálfti, samkvæmt Howard Kurtz, stjórnmálaskýranda og dálkahöfund:

At the risk of resorting to hyperbole, this is a political earthquake that shakes the landscape by putting a divisive culture-war issue front and center. The betting had been that while Biden and others would signal support on a wink-wink basis, Obama would play it safe and take no position until after the election.

Upptöku af viðtalinu má sjá hér.

Yfirlýsingin kemur í kjölfar þess að íbúar Norður Karólínu samþykktu í gær stjórnarskrárbreytingu þar sem hjónaband er skilgreint sem samband karls og konu. Kannanir sýna hins vegar að meirihluti Bandaríkjamanna styður hjónabönd samkynhneigðra. Nýjasta könnun Gallup sýnir að 50% eru þeim fylgjandi og 48% andvíg. Það sem meira er – þessu stuðningur hefur farið hratt og stöðugt vaxandi síðasta áratug, og allt bendir til þess að stuðningur við hjónabönd samkynhneigðra eigi aðeins eftir að aukast, enda er andstaðan fyrst og fremst bundin við eldra fólk.

Chris Cillizza á Washington Post bendir á að Obama hafi mjög góðar (pólítískar) ástæður fyrir því að styðja hjónabönd samkynhneigðra (alveg burt séð frá þeirri augljósu staðreynd að það er siðferðislega rétt afstaða!)

1. Public opinion: The movement in national polling on the issue is something rarely seen; support for gay marriage is rapidly rising even as support rapidly erodes. …

Cillizza vitnar í kannanir Washington Post, sem sýna töluvert meira fylgi við hjónabönd samkynhneigðra en kannanir Gallup, sbr. þessa mynd:

Nate Silver á FiveThirtyEight er með ítarlegri úttekt á skoðanakönnunum um afstöðu Bandaríkjamanna til þessa máls. Stutta útgáfan er sú að það sé öruggur meirihluti með hjónabandum samkynhneigðra.

Mikilvægustu ástæðurnar, að mati Cillizza, eru þó þær að grasrót flokksins mikilvæg öfl í baklandi hans styðja sjálfsögð mannréttindi:

2. Excite the activist base: The LGBT community is not only a major part of the Democratic base but they also comprise some of the most politicalyl active people in the party. …

3.Excite the donor base: One in six Obama’s 2012 campaign bundlers are gay, according to research conducted by the Post’s Dan Eggen and T.W. Farnam. Couple that fact with the news earlier this week that George Soros, one of the most prominent Democratic major donors in the country, was directing his contributions to grassroots groups rather than the super PAC expected to fund TV ads supporting Obamaand it’s clear that the president badly needs a heavy investment from Hollywood and Silicon Valley. And those two communities are heavily in favor of gay marriage. …

4. Rally young people: It’s no secret that for President Obama to win, he needs a heavily consolidated vote among 18-29 year olds. And, polling suggests that the age group most supportive of gay marriage is — you guessed it! — 18-29 year olds. …

Af fljótri yfirferð yfir alla helstu bandaríska stjórnmálabloggara sem ég les reglulega, bæði á hægri og vinstri vængnum, sýnist mér að fyrir utan heita Obama-hatara séu menn nokkurnveginn sammála um að þetta hafi verið “rétt” ákvörðun hjá Obama: Það sé mjög ólíklegt að hann tapi miklu fylgi á því að styðja hjónabönd samkynhneigðra meðan grasrót flokksins gleðjist. Meira að segja Allahpundit á Hot Air, sem er ekki þekkt fyrir sérstaka ást á Obama telur að ákvörðun Obama sé bæði heiðarleg og skynsöm:

No one thinks Obama’s endorsement of gay marriage is an electoral ploy, though. By universal acclaim, it’s his sincerely held belief. The electoral ploy was pretending that he was still “evolving” so as not to alienate working-class voters. And I’d be surprised if anyone he mentions fails to applaud Obama for this, the politics of it notwithstanding. In fact, it’ll be even stronger proof — since the applause will be coming in the middle of a bitter campaign — that there is in fact some support among Republicans for O’s position.

Þó þessi yfirlýsing Obama breyti kannski ekki miklu, svona alveg í svipinn, er hún gríðarlega mikilvæg: Forseti Bandaríkjanna hefur lýst því yfir að samkynhneigðir eigi sama rétt og gagnkynhneigðir til að ganga í hjónabönd. Outside the Beltway:

This will no doubt get a lot of attention from the news media, and the GOP, but we should at least be honest about one thing. It’s undoubtedly historical for an American President to endorse same-sex marriage. Even if it doesn’t necessarily lead to anything immediate in terms of legislation, it’s a fairly important use of the Bully Pulpit.

Það er líka hægt að fullyrða að þetta eigi eftir að verða hitamál í kosningunum í haust – Kristinir afturhaldsmenn og jarðmiðjuarmur Repúblíkanaflokksins mun sturlast af skelfingu, og krefjast þess að Romney og flokkurinn þjappi sér saman um “hefðbundin fjölskyldugildi” og sporni við þeirri upplausn vestrænnar siðmenningar (og endaloka hvíta kynstofnsins!) sem þeir virðast telja að leiði af því að samkynhneigðir fái sömu réttindi og annað fólk. Sem er líklega gott fyrir demókrataflokkinn og Obama.

Af hverju málþóf?

- May 9, 2012 - Kosningar og framboð

Í Bandaríkjunum er stöðugt kvartað undan því að það skorti “bipartisanship”, þ.e. vilja til að vinna þvert á flokka. Þingið sé lamað sökum þess að enginn sé tilbúinn til að slá af sínum ýtrustu kröfum og allir marseri eftir flokkslínu. Þar sem flokksagi og pólarísering flokkanna hefur farið vaxandi síðustu ár og bandaríska stjórnkerfið og hefðir bandarisks þingræðis og bandarískra stjórnmála gera beinlínis ráð fyrir því að þingmenn starfi þvert á flokkslínur virðist þessi skýring nokkuð sannfærandi.

Spurningin er hins vegar hver veldur.

Í gær tapaði öldungadeildarþingmaðurinn Richard Lugar í prófkjöri repúblíkanaflokksins í Indiana fyrir frambjóðanda teboðshreyfingarinnar, Richard Mourdock. Ósigur Lugar er sögulegur, því það er mjög sjaldgæft að öldungadeildarþingmenn sem setið hafa jafn lengi og Lugar séu felldir í prófkjörum. (Lugar hefur setið í öldungadeildinni síðan 1977) Ósigur Lugar er líka merkilegur því þegar hann hverfur á braut eru mjög fáir “hógværir” repúblíkanar eftir í öldungadeildinni. Lugar var nefnilega tilbúinn til að vinna með demókrötum ef hann taldi það þjóna þjóðarhag.

Mourdock, sem sigraði Lugar í prófkjörinu, er hins vegar töluvert lengra til hægri sem þýðir að hann hefur nokkuð aðrar skoðanir á því hvað felst í þessu orði, “bipartisanship”. Skv. Politico:

Fresh from his Republican primary win, Richard Mourdock on Wednesday brushed aside Indiana Sen. Dick Lugar’s parting shot hat he has an “unrelenting partisan mindset.”

On appearances on Fox News’ “Fox & Friends” and CNN’s “Starting Point,” the tea party favorite pushed back against the scathing statement Lugar issued after his loss Tuesday night and described himself a politician who believes bipartisanship means bringing Democrats to the Republican way of thinking.

“I have a mindset that says bipartisanship ought to consist of Democrats coming to the Republican point of view,” Mourdock said on Fox. “You know, I’ve said many times through this campaign that one of the things I hope to do is to help build a conservative majority in the United States Senate and continue to help the House build a Republican majority and have a Republican White House and then bipartisanship becomes having Democrats come our way. …”

Mourdock setti sömu mögnuðu skoðanirnar fram í viðtali á MSNBC:

 

Mourdock viðurkennir hér hreint út að hann muni styðja samstarf þvert á flokkslínur eftir að Repúblíkanar verði búnir að ná hreinum meirihluta, enda muni þverpólítísk samstaða þá einfaldlega þýða að demókratar beygi sig undir vilja repúblíkana!

Þetta er auðvitað ein tegund “sátta” – að krefjast þess að aðrir sætti sig við að þú fáir að fara þínu fram.

Forsetakosningarnar í BNA búnar…

- May 8, 2012 - Forsetakosningar

Það er alla vegana skoðun Matt Taibbi.

The apathy factor in American presidential politics has seemingly never been higher. …

As if to combat this, we’re getting stories now about how this election is closer than you’d think, how Obama is in for a “tight race” or a “fierce fight” with Romney, and how the Republican challenger is “closing in” to a “statistical dead heat.”

They’re going to say this, and they may even have numbers to back it up, like this week’s Gallup poll showing Obama with just a two-point lead. But I think it’s a mirage.

The people who work for the wire services and the news networks are physically incapable of writing sentences like, “This election is even more over than the Knicks-Heat series.” They are required, if not by law then by neurological reflex, to describe every presidential campaign as “fierce” and “drawn-out” and “hotly-contested.”

Taibbi vill hins vegar meina að kosningaslagurinn í ár sé best lýst einhvernveginn öðru vísi:

But this campaign, relatively speaking, will not be fierce or hotly contested. Instead it’ll be disappointing, embarrassing, and over very quickly … And everybody knows it. It’s just impossible to take Mitt Romney seriously as a presidential candidate. Even the news reporters who are paid to drum up dramatic undertones are having a hard time selling Romney as half of a titanic title bout.

Ég held að greining Taibbi sé rétt. Það eru mjög litlar líkur á að Romney sigri. Hann er þurrpumpulegur og ósjarmerandi. Maðurinn beinlínis geislar af sér yfirlæti og innihaldsleysi. Og svo hefur Romney skipt um skoðun í nokkurnveginn öllum málum sem nokkru skipta.

Sem þýðir væntanlega að það er algerlega út í hött að fara að hleypa af stað kosningabloggi? Ef maður hefur áhuga á “æsispennandi og hnífjöfnum leik”, þá já. En bandarísk stjórnmál, líkt og önnur skemmtileg spectator sports snúast ekki nema að litlu leyti um hver sigar, heldur hvernig og með hversu miklum mun.

Það er er líka mikilvægt að hafa í huga að það er fleira að gerast en einhverskonar vinsældakosning um hver verður næsti forseti Bandaríkjanna. Í kosningabaráttunni setja frambjóðendurnir fram stefnuskrá sína, og orðræða kosningabaráttunnar mun móta væntingar fólks til seinna kjörtímabils Obama. Í nóvember verður kosið um þriðjung sæta í öldungadeildinni og öll sæti í neðri deild þingsins. Ef Romney er nógu óspennandi munu færri repúblíkanar nenna á kjörstað, sem gæti tryggt að demókratar halda meirihluta sínum í öldungadeildinni – og jafnvel saxað eitthvað á meirihluta repúblíkana í fulltrúadeildinni.

Sem er auðvitað ástæðan fyrir því að það er full ástæða til að fylgjast með kosningunum í nóvember!

Og svo eru bandarísk stjórnmál bara djöfulli skemmtileg. Líka þegar þau eru neyðarlega sjenerandi!

(Þetta “who-let-the-dogs-out móment” Romney er reyndar eitt besta rakið fyrir því að maðurinn mun ekki geta unnið í nóvember…)

Stríðið gegn konum ber árangur

- April 2, 2012 - Stjórnmál og samfélag

Í Fréttatímanum á föstudaginn fjallaði ég um “stríð” repúblíkana gegn konum – þ.e. róttækar árásir á réttindi kvenna og kynheilbrigði, tilraunir til að banna ekki bara allar fóstureyðingar heldur líka getnaðarvarnir. Repúblíkanar í fylkisþingum, sérstaklega í suðurhluta Bandaríkjanna hafa farið framarlega í þessari krossferð gegn konum, en repúblíkanar í Bandaríkjaþingi hafa því miður tekið undir árásirnar og forsetaefni flokksins hafa tekið þeim fagnandi.

Það hafa hins vegar margir bent á að þessi pólítík kunni að reynast repúblíkönum dýrkeypt, því konur eru tiltölulega fjölmennur hópur kjósenda. Sumir telja að þær séu jafnvel helmingur kjósenda, eða þar um bil…

Samkvæmt nýjustu könnun Gallup erum við farin að sjá afleiðingar þessara árása. Forskot Obama á Romney stækkar vegna þess að konur geta ekki hugsað sér að kjósa Romney og repúblíkanana. Taegan Goddard:

A new USA Today/Gallup poll in a dozen battleground states finds President Obama leading Mitt Romney, 51% to 42%.
Key finding: “The biggest change came among women under 50. In mid-February, just under half of those voters supported Obama. Now more than six in 10 do while Romney’s support among them has dropped by 14 points, to 30%. The president leads him 2-1 in this group.”

USA Today: 

In the fifth Swing States survey taken since last fall, Obama leads Republican front-runner Mitt Romney51%-42% among registered voters just a month after the president had trailed him by two percentage points.

The biggest change came among women under 50. In mid-February, just under half of those voters supported Obama. Now more than six in 10 do while Romney’s support among them has dropped by 14 points, to 30%.  …

Republicans’ traditional strength among men “won’t be good enough if we’re losing women by nine points or 10 points,” says Sara Taylor Fagen, a Republican strategist and former political adviser to President George W. Bush. “The focus on contraception has not been a good one for us … and Republicans have unfairly taken on water on this issue.”

In the poll, Romney leads among all men by a single point, but the president leads among women by 18. 

Ef Obama vinnur getum við þakkað það kvenhatri repúblíkana.

Pat Robertson: Hommar andsetnir af djöflum

- April 2, 2012 - Kristni og "kristni"

Pat Robertson alltaf samur við sig. Átakanleg saga um samkynhneigðan mann sem hefur ekki horfst í augu við kynhneigð sína. Þetta myndband, af Right Wing Watch hefur verið í umferð á netinu síðustu daga:

“The world today says ‘OK, so you are gay, you want to have affairs with men — that’s cool. You have an absolute right to do that, why not?’

That’s not the right attitude. The attitude is that this is sin. It’s wrong. And [this man] realized it was wrong but couldn’t control it. But that type of conduct is wrong… he is obsessed. He has a compulsion. I would think that it is somehow related to demonic possession…”

Aumingja maðurinn. En það þarf að setja þetta í stærra samhengi, samanber þessa bráðskemmtilegu samræðu í “kristilega” fræðslu- og umræðuþættinum “Building on the American Heritage Series” sem kristilega Trinity Broadcasting Network sendir út. Right Wing Watch aftur:

In the episode entitled “Revival And Reformation,” Green asked Barton just how people would know if a revival was taking place in the nation and Barton stated that the spiritual changes brought about by revival lead to political changes, so one of the signs of revival is that society stops tolerating homosexuality

Í huga þessara manna er samkynhneigð ekki aðeins synd sem nauðsynlegt sé að berjast gegn, syndaranna vegna, heldur er samkynhneigð samfélagslegur sjúkdómur sem þarf að uppræta áður en við getum talist búa í kristilegu samfélagi. Það sem er kannski skuggalegast er þó að þeir líta svo á að fordómar séu af hinu góða. Þeir séu til marks um trúarlega vakningu.

Barátta kristilegra íhaldsmanna gegn opinberum aðgerðum sem miða að því að takmarka ofbeldi og hatursorðræðu gegn samkynhneigðum þarf að skoða í þessu ljósi. Þingmenn Repúblíkana í fylkisþinginu í Tennessee hafa meðal annars lagt til að breytingar verði gerðar á lögum gegn einelti – til að tryggja að það sé ekki flokkað sem einelti ef eineltið sprettur af trúarlegum rótum og hatri á hommum.

 

Rannsókn staðfestir að íhaldsmenn treysta ekki vísindum

- March 30, 2012 - Menningarstríðin, Reality has a libera bias

Því hefur oft verið haldið fram í umræðum um stjórnmál í Bandaríkjnum að repúblíkanar séu óvinveittir vísindum, “anti-science”. Þessi ásökun hefur fyrst og fremst byggt á afstöðu repúblíkana í tveimur stórum hitamálum. Annars vegar andstaða þeirra við kennslu þróunarkenningarinnar í skólum: þróunarkenningin andkristin og bara “kenning” og hins vegar  aðgerða til að draga úr hlýnun jarðar: loftslagsbreytingar af mannavöldum byggjast á alheimssamsæri vísindamanna – og svo er gróðurhúsakenningin bara “kenning”. Fjöldi annarra smærri mála hafa svo verið tínd til og ótrúlegustu tilfelli þar sem pólítískt skipaðir blaðafulltrúar hafa verið að ritskoða starf vísindamanna hjá NASA til að tryggja að þeir færu nú ekki að segja eitthvað sem stangaðist á við stefnu forsetans…

Repúblíkanar hafa auðvitað neitað þessum ásökunum á þeim forsendum að verið sé að vega að skoðanafrelsi kristinna og hægrimanna (það eigi að leyfa ólíkum “sjónarmiðum” að njóta sín osfv og svo sé akademían undirlögð vinstrimönnum.

En nú er semsagt komin fram rannsókn sem sýnir, svart á hvítu, að bandarískir hægrimenn eru raunverulega andsnúnir vísindum. Fyrri rannsóknir hafa nefnilega bent til að svo sé – og viti menn: Þessi nýja rannsókn staðfestir að á síðustu áratugum hefur orðið afgerandi breyting á afstöðu bandarískra íhaldsmanna til vísinda. Abstrakt greinarinnar, sem birtist í nýjasta hefti American Sociological Review (eins virtasta fræðirits í félagsfræði í Bandaríkjunum – aðeins allra best unnu greinarnar sem sendar eru inn fást birtar – höfnunarhlutfallið er 92%!) hljómar þannig:

This study explores time trends in public trust in science in the United States from 1974 to 2010. More precisely, I test Mooney’s (2005) claim that conservatives in the United States have become increasingly distrustful of science. Using data from the 1974 to 2010 General Social Survey, I examine group differences in trust in science and group-specific change in these attitudes over time. Results show that group differences in trust in science are largely stable over the period, except for respondents identifying as conservative. Conservatives began the period with the highest trust in science, relative to liberals and moderates, and ended the period with the lowest. The patterns for science are also unique when compared to public trust in other secular institutions. Results show enduring differences in trust in science by social class, ethnicity, gender, church attendance, and region. I explore the implications of these findings, specifically, the potential for political divisions to emerge over the cultural authority of science and the social role of experts in the formation of public policy.

línurit á bls. 175 fangar þessa þróun:

Skýringarinnar er líklega að leyta í mörgum samverkandi þáttum – en það vekur athygli að á sama tíma og þessi breyting á sér stað hafa áhrif kristinna íhaldsmanna stóraukist innan repúblíkanaflokksins og að hún ágerist eftir 1980, þegar Reagan-byltingin með sína “Voodoo-hagfræði” (eins og Bush eldri kallaði efnahagsstefnu Reagan) umbyltir allri orðræðu á hægrivængnum.

Það er svo annað mál að íhaldsmenn hafna þessari rannsókn væntanlega sem enn einu dæminu um íllsku vísindamanna og vinstrislagsíðu akademíunnar. Lygar. Lygar alltsaman!

Greinina, (Gordon Gauchat, “Politicization of Science in the Public Sphere: A Study of Public Trust in the United States, 1974 to 2010″, American Sociological Review 77 (2) bls. 167–187), má lesa í opnu aðgengi hér.

- – - – - – -

Svo vil ég benda öllum sem hafa áhuga á bandarískum stjórnmálum á Fréttatímann í dag – fyrsta af reglulegum innslögum Fréttatímans um bandarisku kosningarnar.

Herman Cain myrðir kanínur til að sanna íllsku Obama

- March 28, 2012 - Furða

Pízzamógúllinn Herman Cain er löngu dottinn út úr prófkjörsslag repúblíkana. En áður en Cain datt út náði hann að senda frá sér alveg hreint stórkostlega súrrealískar kosningaauglýsingar. Svo stórkostlegar reyndar að áhugamenn um furðulegheit og bandarísk stjórnmál fylltust djúpstæðri sorg þegar Cain datt út.

En viti menn: Cain hefur sent frá sér nýja auglýsingu! Og ef eitthvað er þá er hún magnaðari en fyrri auglýsingar Cain.

Any questions? Indeed…