Ég hjólaði í Hörpu um daginn. Þessu mikla mannvirki er ætlað að vera eitt helsta kennileiti Reykjavíkurborgar og sést hér hvernig það gnæfir yfir miðbænum. Það kostaði um 30 milljarða króna, sem koma að mestu leiti frá ríki og Reykjavíkurborg. Þar af fóru 10% eða 3 milljarðar í bílastæðin 545 undir húsinu sem eru líklega þau dýrustu á landinu eða 5.5 milljón í hvert stæði. (Sjá upplýsingar um kostnað hér)

Á heimasíðu Hörpu eru upplýsingar fyrir gesti hússins um hvernig eigi að koma á viðburði þar gangandi eða í bíl; „ Innkeyrsla er frá Sæbraut, góð gönguleið er yfir Tryggvagötuna að húsinu.  Hægt er að ganga meðfram sjónum og koma að Hörpu austanmegin.  Aðkoman að húsinu frá sjó er sérlega falleg.“ Já, það er talað um aðkomu frá sjó en ekki er minnst á aðkomu eða aðstöðu fyrir þá sem hjóla ferða sinna.

Ég hjólaði því í kringum húsið og um bílageymslurnar dýru í leit að dýrindis hjólastæði. Ég tók eftir því að hönnuðum hússins hafði ekki hugnast að mála bílastæði fyrir fatlaða í bláum lit til að auðkenna þau. Þeir jafnvel merktu þau merkjum sem ég áttaði mig ekki á eins og þessu fyrir ofan. Táknar þetta að stæðin séu fyrir barnafólk sem kemur á undan fötluðum, fyrstur kemur fyrstur fær, eða fatlaða með börn? Eða þetta fyrir neðan, er þetta bara fyrir fatlaðar konur, eða allar konur sem koma á undan þeim fötluðu?

Þetta var ekkert einfalt mál greinilega svo ég tók tvo hringi í leit að einhverju frumlegu sem gæti átt að vera hjólastæði og þetta er allt sem ég fann. Ég myndi ekki þekkja þetta sem hjólastæði nema hvað fólk hafði læst hjólunum sínum við þessa málmstaura. Þeir eru með hvössum brúnum sem rispa hjól, halda ekkert við hjólið og standa ekki í neinu skjóli fyrir veðrunum sem þarna geisa oft.

Samt eru þessi stæði fyrir gesti næstum fullnýtt og sama má segja um hina röðina sem virðist ætluð starfsfólki. Á sama tíma var svipaður fjöldi bifreiða í bílastæðunum en um það bil 500 stóðu auð.

Reykjavíkurborg útbjó góðan staðal fyrir reiðhjólastæði fyrir 10 árum í samráði við hjólreiðamenn í Íslenska fjallahjólaklúbbnum og Landssamtökum hjólreiðamanna. Bogagrind sem er hægt að kaupa í hundraðavís fyrir andvirði eins bílastæðis.

Harpa var mjög mikil hindrun fyrir hjólandi umferð meðan bygging hennar stóð yfir. Hjólaleiðum meðfram Geirsgötu var lokað árum saman þrátt fyrir samþykktar vinnureglur borgarinnar um að hjáleið skuli útbúin. Jú, þegar leiðinni var fyrst lokað var sett upp skilti sem átti að sýna hjáleið; þú áttir að fara yfir götuna og hjóla upp og niður Arnarhól! Ég á mynd af skiltinu einhversstaðar en það hékk ekki lengi uppi. Líklega fauk það í burtu.

Ein leið til að auka hjólreiðar er að bjóða fólk sem fer ferða sinna hjólandi velkomið. Það væri því kjörið að setja nokkra hjólaboga upp í auðum hornum í bílageymslunni. Já eða jafnvel breyta einu eða tveim af þessum rándýru bílastæðum í hjólastæði. Þó við getum svo sem hallað hjólunum upp að vegg eða notað standara þarna inni viljum við helst geta læst hjólunum við eitthvað traust.

Það virðist meira framboð en eftirspurn eftir þessum dýru bílastæðum og kjörið að auka nýtinguna með því að bjóða hjólandi umferð inn. Það væri líka í anda við samþykktir þeirra sem fjármagna ævintýrið.

Bæði ríki og borg hafa markað sér stefnu um að auka hjólreiðar og að gera mismunandi samgöngumátum jafnt undir höfði. Ég sé þess ekki merki í þessu sameiginlega verkefni þeirra að unnið sé í alvöru eftir þeirri stefnu. Verkefni sem hefur kostað 30 milljarða til þessa og liðlega 900 millj. kr. á ári næstu 35 árin að minnsta kosti. Upphæð sem er verðtryggð og skiptist milli ríkisins, 54%, og borgarinnar 46%.

Ef svona stefnumörkun á að hafa einhvern trúverðugleika þarf að vinna eftir henni á öllum stigum og öllum sviðum. Rekstaraðilar tónlistarhússins dýra líka.

Páll Guðjónsson
Myndir: © Páll Guðjónsson