Hver á 365 miðla?

Birt af
Svara

Fjölmiðlanefnd hefur birt á heimasíðu sinni lista yfir eigendur fjölmiðla. Þessir listar eru misnákvæmir. Til að mynda er frekar nákvæmt yfirlit yfir eigendur Árvakurs, eins og fjallað er um hér og hér, en fólkið að baki 365 miðlum er ekkert að hjálpa okkur, eins og við munum sjá hér á eftir.

365 miðlar eru stærsta fjölmiðlafyrirtæki landsins. Fréttablaðið, útbreiddasti prentmiðill landsins er hluti fyrirtækisins, Bylgjan, Vísir, næst mest sótta vefsíða landsins, og Stöð 2 svo helstu póstar séu nefndir. Þarna eru líka fleiri útvarps- og sjónvarsstöðvar. Þá hefur komið fram að félagið á líka ráðandi hlut í tímaritaútgáfunni Birtingi.

Aðaleigendi fyrirtækisins sem nú heitir 365 miðlar, hefur undanfarin ár verið Jón Ásgeir Jóhannesson. Eignarhald og fjármálasnúningar, bæði fyrir og eftir hrun, eru fleiri og flóknari en kemst fyrir í þessari færslu. Stutta útgáfan er að nú er eignarhaldið í nafni eiginkonu Jóns Ásgeirs, Ingibjargar Pálmadóttur.

Fram kemur á heimasíðu 365, eins og á síðu Fjölmiðlanefndar, að Ingibjörg Pálmadóttir sé aðaleigandi fyrirtækisins. Nefnd eru félög sem sögð eru vera í hennar eigu, en samanlagt eigi þau upp undir 90% hlut í fyrirtækinu.

Eignarhald hennar á að skiptast svona:

  • Moon Capital S.á.r.l. 43,5%
  • ML 102 ehf. 25,8%
  • IP Studium ehf. 12,5%
  • Ingibjörg Pálmadóttir 7,9%

IP Studium hefur ekki skilað ársreikningi síðan fyrir árið 2008. Tvö ár eru frá því að ML 102 skilaði reikningi. Upplýsingar um þessi félög eins og þau eru nú og hverjir eru eigendur þeirra, liggja því ekki á borðinu.

Síðan vekur athygli að stærsti hluthafinn, Moon Capital, er ekki íslenskt félag. Félagið er skráð í Lúxemborg.

Ólafur Ragnar Grímsson sem neitaði að staðfesta fjölmiðlalög 2004 ásamt Jóni Ásgeiri.

Samkvæmt lögbirtingablaði þar ytra var félagið stofnað í lok april árið 2010.  Stofnandinn og eini eigandinn er í þessum plöggum sagður vera félag sem heitir European Marketing & Research Services Ltd. Ekki er getið um það í lögbirtingablaðinu að nokkrar breytingar hafi orðið á eignarhaldinu frá stofnun. En þetta félag sem á 100% í Moon Capital er aftur sagt vera skráð til heimilis Lundúnum á Englandi. Ég hef ekki komist í fyrirtækjaskrár þar til að grafast fyrir um eignarhaldið.

Það er lítið á Google að græða þegar spurt er um eigandann. Það var því kannski best að spyrja bara Jón Ásgeir. Hann svarar ekkert endilega í símann, en ég var svo heppinn að rekast á hann á beinni línu hjá DV á dögunum. Orðaskipti okkar voru svona:

Ingimar Karl Helgason: Geturðu sagt okkur hver á félagið European Marketing & Research Services Ltd.?

Jón Ásgeir: Þetta klingir engri bjöllu

Það er nefnilega það. Maðurinn sem hefur haft tögl og haldir í 365 miðlum árum saman, félagi sem nú er rekið í nafni eiginkonu hans, kannast ekkert við það hver eigi nú lang stærsta hlutinn í stærsta fjölmiðlafyrirtæki landsins. Ef hann veit það ekki, hver veit það þá?

Jóhannes í Bónus ásamt fleirum á Bessastöðum.

Kannski að tengdafaðir Ingibjargar, Jóhannes, kenndur við Bónus, geti varpað einhverju ljósi á málið.

Jóhannes í Bónus var samkvæmt frétt á Vísi 12. nóvember 2010 sagður hafa greitt fyrir helmingshlut í SMS verslanakeðjunni í Færeyjum. Þetta átti hann að hafa gert ásamt erlendum fjárfestum. Þessi viðskipti eru sögð vera í nafni Jóhannesar og hann hefur verið talsmaður þeirra. Dæmi er þessi lína úr frétt á mbl frá því í mars.

Jóhannes vildi ekki gefa upp söluverð hlutarins í samtali við Morgunblaðið í gær en sagði ástæðu sölunnar þá að áhugi hans og félaga hans lægi nú annars staðar.

Nú í byrjun apríl upplýsti Viðskiptablaðið að eigandi að þessum hlut hans Jóhannesar í Færeyjum hefði verið félag sem héti Apogee ehf. Þetta félag er svo aftur í 100% eigu hvers? Nú Moon Capital S.a.r.l. í Lúxemborg.

Og hver skyldi þá eiga Moon Capital eftir allt saman og þar með ráðandi hlut í stærsta fjölmiðlafyrirtæki Íslands? Er það Ingibjörg eða Jóhannes, eða Jón Ásgeir sjálfur? Kannski bara einhverjir allt aðrir?

Það er raunar aldrei að vita nema þetta skýrist fljótlega, því fyrir Alþingi liggur frumvarp til breytinga á fjölmiðlalögum. Þar á að hnykkja á skyldu fjölmiðla til að upplýsa um eigarhald. Kannski kemur þetta þá upp á yfirborðið.

 

 

Myndir eru af vefsíðu forsetaembættisins, forseti.is.

 

Tjáningarfrelsið er ekki gefins

Birt af
Svara

Allir eru frjálsir skoðana sinna og sannfæringar.

segir í 73. gr. stjórnarskrárinnar. Þarf þá ekkert að segja meir?

Jú, því miður. Tjáningarfrelsið er ekki gefins.

Víða í heiminum þarf fólk að berjast fyrir því. Stundum að láta lífið fyrir þessi mannréttindi. Blaða- og fréttamenn og annað baráttufólk, leggur sig í hættu á hverjum degi fyrir réttindi sem við teljum sjálfsögð.

Þau ættu vitaskuld að vera það, en raunin er önnur. Við þurfum ekki að fara langt – hvorki í tíma né rúmi – til að finna dæmi um verulegar hömlur á tjáningafrelsi. Við getum leitt hugann að sumum ríkjum Arabaheimsins, Kína, eða ríkin austan járntjaldsins, sem þangað til fyrir merkilega fáum árum bjuggu við ritskoðun. Dæmin um svona kúgun eru út um allt.

Við getum líka litið okkur nær. Wikileaks hefur rík tengsl hingað til lands. Í þessum orðum skrifuðum er í haldi bandarískra stjórnvalda maður að nafni Bradley Manning. Hann er ákærður fyrir að miðla upplýsingum um stríðsglæpi okkar eigin bandamanna í fjarlægum ríkjum.

Dæmin eru fleiri.

Við getum til dæmis farið enn nær og hugsað um aðgerðir stjórnvalda hér á landi, þegar forseti Kína heimsótti okkur fyrir nokkrum árum.  Fólk var sett í varðhald fyrir það eitt að bera asískt svipmót til þess að koma í veg fyrir að það gæti nýtt réttinn til tjáningar. Getum við haldið því fram að þá hafi ríkt tjáningarfrelsi á Íslandi?

Þessu þarf því miður að svara neitandi. Það eru nefnilega dæmi um harkalegar árásir á tjáningarfrelsið. Meira að segja á litla Íslandi. Meira að segja á okkar tímum.

Þetta hér að ofan mestan part aðeins við afskipti ríkisvalds af tjáningarfrelsinu. En því stafar líka hætta af öðru valdi. Ég gæti nefnt peningavald.

Við þekkjum nýleg dæmi þess að menn hafi farið fram gegn öðrum fyrir erlendum dómstólum, þar sem afl peninga ræður því hver hefur sigur, burtséð frá því hvaða málstað hann hefur að verja.

Við höfum einnig dæmi um það að íslenskum blaða- og fréttamönnum er margstefnt fyrir dómstóla af auðmönnum, sem ekki vilja umfjöllun um athafnir sínar, sem sumar hverjar hafa verið á gráu svæði, svo ekki sé dýpra í árinni tekið. Þar er á ferð mikill aðstöðumunur.

Þá er líka til dæmi um að fyrrverandi ráðherra hafi ekki aðeins verið stefnt, heldur hann dæmdur, vegna villu í bók, sem hann ekki aðeins leiðrétti, heldur baðst afsökunar á.

Og fyrst ég nefndi Wikileaks áðan, þá má minna á aðgerðir greiðslumiðlunarfyrirtækja til að koma í veg fyrir að samtökin fengju í hendur styrkfé.

Allt eru þetta, með einum eða öðrum hætti, atlögur einkavalds og auðugra einstaklinga að tjáningarfrelsinu. Það þarf ekki ríkisvald til. Fjölmargar tilraunir til að hræða blaða- og fréttamenn frá umfjöllun um mál sem varða hagsmuni almennings, og dómafordæmi sýna að stundum er ekki nóg að leiðrétta og biðjast afsökunar.

Það er fullkomlega gilt að velta fyrir sér tjáningarfrelsi í þessum dæmum – þótt það sé formlega fyrir hendi, geta menn reynt að hefta það í krafti auðs og valds.

Enn mætti nefna hluti eins og þröngt eignarhald á fjölmiðlum, þar sem sumar skoðanir eða hópar væru settir út á jaðarinn eða jafnvel úthýst með öllu. Eða eignarhald á fjar- eða samskiptakerfum á netinu, sem gera okkur sannarlega kleift að iðka tjáningarfrelsið og ná til stórra hópa. Nýleg dæmi eru um að lokað hafi verið á fólk á Facebook fyrir að benda á ummæli annarra.

Tjáningarfrelsið er ekki gefins.

Tjáningarfrelsið er á meðal okkar dýrmætustu réttinda. Það liggur til grundvallar öllu öðru frelsi og er ein helsta stoð mannlegrar reisnar. Frjálsir, margradda og óháðir fjölmiðlar eru ómissandi til þess að tjáningarfrelsið fái notið sín.

Þetta er meðal þess sem segir í grein Irinu Bokovu, framkvæmdastjóra Unesco og Ban Ki-Moon, framkvæmdastjóra SÞ, sem Fréttablaðið birtir í dag. Tilefnið er Alþjóðlegur dagur fjölmiðlafrelsis nú í vikunni.

Tjáningarfrelsi er ekki eitthvað sem þarf bara að berjast fyrir í útlöndum. Þetta er eilífðarbarátta sem líka þarf að eiga sér stað hérna heima.

Ólafur Ragnar: Útrás verður útgerð

Birt af
Svara

Egill Helgason sjónvarpsmaður og bloggari gerði nýlega þá uppgötvun að Morgunblaðið styddi Ólaf Ragnar Grímsson í komandi forsetakjöri. Þetta er rétt ábending hjá Agli. Hann vísaði í nafnlausa staksteina máli sínu til stuðnings en vísbendingar eru fleiri.

Á dögunum birtist í könnun Félagsvísindastofnunar Háskólans á fylgi við frambjóðendur. Hún sýnir að Ólafur Ragnar nýtur mun minna fylgis en Þóra Arnórsdóttir. Aðrir frambjóðendur en þau tvö komast vart á blað.

Að frambjóðandi gegn sitjandi forseta mælist með meira fylgi en hann og eigi raunverulegan möguleika á að fella hann er einsdæmi í íslenskri sögu. Einhver myndi kalla það frétt.

Morgunblaðið sagði frá könnuninni á föstudaginn, í litlum eindálki á blaðsíðu 12. Í sama dálki var birt tilkynning frá manni sem vill verða vígslubiskup. Síðan var í dálkinum birt leiðrétting vegna þess að röng mynd hafði birst með afmælisgrein.

Á blaðsíðu fjögur í sama blaði sá Morgunblaðið hins vegar ástæðu til að birta þriggja dálka frétt, með myndum, um að Ólafur Ragnar ætlaði að bjarga Íslandi. Hann hafi nefnilega í febrúar talað við Google, sem nú titri af spenningi um að koma til Íslands. Allt Ólafi Ragnari að þakka.

Ólafur Ragnar ásamt einum forsvarsmanni Samherja á sjávarútvegssýningunni í Brussel. Viðskiptahættir Samherja eru til rannsóknar og framkoma fyrirtækisins gagnvart Dalvíkingum hefur verið harðlega gagnrýnd.

Eina heimildin fyrir fréttinni er frásögn Ólafs Ragnars sjálfs, en þetta sagði hann í ræðu fyrir sægreifa í Brussel á dögunum.

Fleiri miðlar, eins og Rúv, birtu frásögnina. Enginn hefur séð ástæðu til að fá staðfestingu hjá Google á væntanlegum umsvifum hér á landi. Þetta bréf er áhugavert í því ljósi og ekki síður þegar tveggja mánaða gömlum könnunum er slegið upp sem nýjum fréttum.

Ólafur Ragnar er kominn á fullt í kosningabaráttu fyrir endurkjöri sínu. Til þess notar hann embætti forsetans grímulaust. Nefna má að þetta sama embætti er kostað af skattgreiðendum. Við borguðum því líklega fyrir móttöku embættisins fyrir sægreifana í Brussel. Spyrja má hvað þessi liður í baráttu Ólafs Ragnars fyrir endurkjöri hafi kostað.

Í sömu ræðunni á belgíska sægreifafundinum fullyrti Ólafur Ragnar að núverandi kvótakerfi hefði hjálpað Íslendingum út úr kreppunni. Hann talaði ekki um aflabrögð, afurðaverð eða gengi krónunnar. Hann talaði bara um fiskveiðistjórnunarkerfið. Ljósið í myrkrinu. Skýrt samband væri milli þess að ná sér eftir bankaáfall og þess að hafa einmitt nákvæmlega þetta fiskveiðistjórnunarkerfi. Hverjir skyldu nú borga í kosningasjóði Ólafs? Eða eru launin ef til vill fólgin í jákvæðri umfjöllun Morgunblaðsins?

Ólafur Ragnar ásamt stuðningsmanni sínum Jóni Ásgeiri á góðri stund á Bessastöðum.

Ólafur Ragnar fór með hrunvöldum á svonefndum góðæristíma. Hann mærði útrásina og útrásarvíkingana. Sömu menn og settu hér allt á hlið, en enn lifa í vellystingum með afskrifaðar skuldir. Þar lá Ólafur Ragnar á árunum og dró ekki af sér. Hann hefur nú ráðið sig í annað pláss, þótt víkingar styðji hann enn.

Ólafur Ragnar hefur ekki sýnt neina auðmýkt. Hann hefur þvert á móti, eins og sumir aðrir, forherst. Til að mynda hefur hann gengið í takt við Davíð Oddsson, núverandi bandamann sinn, í því að rífa niður Rannsóknarskýrslu Alþingis.

Hann þverskallast við að setja embætti forsetans siðareglur, sem var þó einn af lærdómum Rannsóknarskýrslunnar. Og skyldi engan undra. Hann hefur nefnilega engu breytt og sýnist engu vilja breyta.

Fyrir hrun var það út-rásin. Eftir hrun út-gerðin.

 

 

 

Myndir eru af vefsíðu forsetaembættisins.

Frétt frá Blaðamannafélagi Íslands

Birt af
Svara

Aðalfundur Blaðamannafélags Íslands var haldinn um daginn, 26. apríl. Það var á fimmtudaginn. Þar var meðal annars ákveðið að stofna nefnd til að ná sátt um siðareglur félagsins, en deilt hefur verið um þær í all nokkurn tíma.

Frá þessu hefur verið greint á vef félagsins, press.is og á facebook síðu félagsins.

Stjórn hefur lagt fram tillögu um siðareglur. Þá hefur hópur 31 blaðamanns lagt fram tillögur í eigin nafni. Ekki ætla ég að fjalla nákvæmlega um þær hér. En nefna eitt. Í 5. gr. tillögu stjórnarinnar er þetta:

a. Blaðamaður skal standa vörð um tjáningarfrelsið, frelsi fjölmiðla og um aðgengi að opinberum gögnum. Hann lætur ekki undan þrýstingi frá neinum þeim sem vilja hindra opin skoðanaskipti og frjálst flæði upplýsinga. Honum ber að standa vörð um einstaklinga og hópa gegn ranglæti eða vanrækslu af hálfu opinberra yfirvalda eða stofnana, einkaaðila eða annarra sem teljast vera í valdaaðstöðu.

b. Blaðamaður gerir sér grein fyrir áhrifavaldi fjölmiðla og mikilvægu lýðræðislegu hlutverki sínu. Hann reynir því að draga úr hættunni á að fyrir tilverknað fjölmiðla aukist fordómar og mismunun á grundvelli þjóðernis, kynþáttar, kyns, kynhneigðar, tungumáls, trúarskoðana eða sannfæringar.

Þessa grein sér 31 blaðamaður ekki ástæðu til að hafa í sinni tillögu um siðareglur íslenskra blaðamanna.

Stjórnarmaður í blaðamannafélaginu lagði raunar til málamiðlunartillögu á aðalfundinum. Það mætti nýta ýmislegt bæði úr tillögu blaðamanna og stjórnar. Hann lagði meðal annars til að þessi 5. grein, yfirlýsing blaðamanna um samfélagslega ábyrgð, mætti missa sín. Þetta væri hvort eð er svo skandinavískt. Undir þetta tók formaður félagsins sem tiltók fimmtu greinina sérstaklega í því skyni að ná sáttum við blaðamanninn 31.

Þetta er eitt af því sem gerðist þarna á fundinum, en eitthvað um fimmtíu manns sóttu hann, eitthvað innan við tíu prósent félagsmanna.

Þar var raunar upplýst að án auglýsingar hefur verið “verkefnaráðinn” ritstjóri og blaðamaður fyrir press.is og félagsrit BÍ, auk þess sem varaformaður félagsins hefur verið settur á launaskrá til að sinna “faglegum” verkefnum, sem ekki voru skilgreind nánar á fundinum.

Enn fremur var samþykkt að bæta við verðlaunaflokki á blaðamannaverðlaununum. Nú á líka að veita sérstök verðlaun fyrir viðtal ársins. Og er því hér með komið á framfæri. Broskall.

Tímavél Samtaka atvinnulífsins

Birt af
Svara

Nýjasti frasinn hjá Samtökum atvinnulífsins er að uppfæra Ísland. Á það var bent á fréttavef Smugunnar, að tveir þriðju álitsgjafa við uppfærsluna eru karlar. Ekki er það nú gáfulegt og heldur ekki í takt við neinar vitrænar uppfærslur, nema auðvitað að til standi að breyta nákvæmlega engu,

Og það er einmitt tilfellið.

Eftirlitskerfið hefur þanist út á kostnað atvinnulífsins frá hruni, að mati Vilmundar Jósefssonar, formanns Samtaka atvinnulífsins. Fjölmennur aðalfundur samtaka fer nú fram í Reykjavík.

Segir í frásögn Ríkisútvarpsins af fundinum þar sem SA kynnti hvernig skyldi nú uppfæra Ísland.

Eftirlit já. Nýlega var rætt um iðnaðarsalt í mat, við höfum áður heyrt um kadmíum í áburði og dæmin eru fleiri. Einhverjum hefði dottið fjármálaeftirlit í hug.

En nú skulum við taka okkur far með tímavél Samtaka atvinnulífsins og fara aftur til ársins 2003, í aðdraganda aðalfundar samtakanna:

Á aðalfundi Samtaka atvinnulífsins þriðjudaginn 29. apríl verður kynnt ný skýrsla samtakanna, Bætum lífskjörin!, þar sem fjallað er um leiðir til bættra lífskjara með kerfisumbótum. Reglubyrði og opinber eftirlitsstarfsemi eru þar til nánari umfjöllunar, sem og vinnumarkaðsmál, matvælaverð, heilbrigðiskerfið og fleiri svið, þar sem Samtök atvinnulífsins telja eftir miklu að slægjast í hagræðingarskyni.

Þá var Ari Edwald framkvæmdastjóri SA og kynnti skýrsluna. Hann taldi það brýnasta verkefni samtakanna að berjast fyrir lækkun launa og að losna við eftirlit. Það er það sem Samtök atvinnulífsins kalla að bæta lífskjör.

Jæja. En þetta var nú skoðað og niðurstaðan er í grófum dráttum svona:

Niðurstöður skýrslunnar eru þær að yfirvöldum beri að tryggja ákveðna þjóðhagslega hagsmuni með opinberum eftirlitsreglum þar sem ábati af þeim er yfirleitt meiri en kostnaðurinn fyrir samfélagið í heild sinni.

Í sem stystu máli: Afgreitt.

En hjá SA er ekkert liðin tíð. Það mætti kannski stinga upp á slagorði fyrir næsta aðalfund:

Samtök atvinnulífsins – þar sem tíminn stendur í stað!

Ekkert breytist. Kannski nokkur ný andlit, en engin ný hugsun. Enginn lærdómur. Þú veist, svona eins og sjálfstæðisflokkurinn … bíddu annars, er þetta ekki sama liðið?

Eru þá allir ánægðir?

Birt af
Svara

Nú hafa vefmiðlar birt tölvupóst sem gengið hefur manna á milli, þar sem fram koma dylgjur, rógur og ósannindi um vin minn Svavar Halldórsson.

Svavar hefur af stórmennsku komið fram og upplýst að hann hafi, ungur að árum, orðið svo ógæfusamur að lemja mann.

Fyrir tæpum tuttugu árum urðu mér á mistök sem ég sé enn eftir. Mér lenti saman við jafnaldra minn eftir ball og braut í honum tvær tennur. Ég geri mér fulla grein fyrir því að það sem ég gerði honum var verulega slæmt og eftirsjá mín er einlæg. Þetta er líklega það versta sem ég hef nokkurn tímann gert nokkrum manni á ævi minni.
Seinna lágu leiðir okkar saman og við sættumst. Mér er verulega hlýtt til þessa manns og ég er honum þakklátur fyrir hversu stórmannlega hann tók afsökun minni.
En þetta var dómgreindarskortur af minni hálfu. Ef ég gæti tekið þetta til baka þá myndi ég gera það á svipstundu.

Sagði Svavar Halldórsson í yfirlýsingu sem birtist t.d. á dv.is. Þetta verður ekki skýrara. Eftirsjáin er sönn.

Pressan hefur líka birt efnisatriði úr dómi sem Svavar fékk vegna atviksins fyrir tveimur áratugum.

Svavar hefur ekkert dregið undan í umfjöllun um þetta mál. Samt sem áður hafa jafnvel áhrifamiklir fjölmiðlamenn, látið að því liggja að ósannindapósturinn væri ekki til og að hér væri á ferðinni eitthvert fjölmiðlatrikk.

Nú er sumsé búið að birta þetta margumtalaða tölvubréf. Þar er ekkert satt um Svavar, nema að hann hafi hlotið skilorðsbundinn dóm. Annað er lygi og rógur. Eru þá allir ánægðir?

Eru sumir ánægðari en aðrir kannski? Nú þurfa hinir sömu fjölmiðlar og fjölmiðlafólk að grafast fyrir um hver bjó bréfið til og upplýsa hverjir hafa miðlað því.

Ég treysti því hins vegar að skeleggir fjölmiðlamenn komist að hinu sanna. Minna má það ekki vera.

Annars mætti leiða hugann aðeins að öðru, sem varðar okkur hvert og eitt.

Það er nefnilega staðreynd að Svavar hefur á allra síðustu misserum oft þurft að mæta í dómssal. Til hvers? Til þess að verja rétt okkar allra til að fá upplýsingar.

Gamlir útrásarvíkingar hafa oftar en tölu verður komið á stefnt Svavari fyrir dóm til þess að reyna að koma í veg fyrir að hann, eða aðrir fjölmiðlamenn, færi okkur fréttir af gjörningum sem virðast ekki þola dagsljósið. Þennan slag hefur Svavar tekið óumbeðinn. Við mættum hafa það í huga.

Draugagangur á Bessastöðum

Birt af
Svara

Það kennir margra grasa í stuðningsmannahópi Ólafs Ragnars Grímssonar, sem sækist eftir endurkjöri sem forseti.

Nú síðast bættist í hópinn Hannes Hólmsteinn Gissurarson prófessor. Hann hrósar Ólafi sérstaklega fyrir að berjast við draug.

Sá draugur er Gordon Brown sem fyrir all löngu var forsætisráðherra Breta. Áhrif hans í Bretlandi eru álíka og Björns Bjarnasonar hér. Þeir eru pólitískir draugar.

Halldór Laxness sagði einu sinni að sá sem vildi sjá draug, hann sæi draug. Þetta er tilfellið með Ólaf. Hann fann sér þarna draug til að glíma við. Glíman við drauginn sem ekki mun svara markar upphaf hans kosningabaráttu.

Ólafi fylgja svo pólitískir draugar íslenskir. Nefna má Guðna Ágústsson, nú og þennan Hannes.

Síðan hefur nú Jón Ásgeir Jóhannesson lýst yfir stuðningi við Ólaf Ragnar. Ætli það sé ekki óhætt að telja hann með draugum.

Svo má spyrja um enn einn drauginn, fálkaorðuhafann úr Kaupþingi. Vinir hans úr bankanum eru allavega í bissness með prófessornum.

Líklega er rétt að gleyma ekki einum helsta draugnum í þessu öllu saman. Hann mun mörg undanfarin ár hafa haldið til á Bessastöðum.

Fjölmiðlar, konur, feðraveldi

Birt af
Svara

Grein leikkonunnar Ashley Judd „Ashley Judd Slaps Media in the Face for Speculation Over Her ‘Puffy’ Appearance“ hefur vakið verðskuldaða athygli. Þar bendir hún á hvernig konur eru hlutgerðar í fjölmiðlum. Athygli sé beint að útlitslegum þáttum eingöngu og þær dæmdar út frá því.

„Raddir okkar, persónur, möguleikar og afrek eru þögguð niður.“

Segir hún meðal annars í lauslegri þýðingu.

Hún rekur einnig ýmis dæmi um það hvernig fjallað hefur verið um útlit hennar í fjölmiðlum. Hún fjallar líka um feðraveldið og hér læt ég frumtextann halda sér:

„That women are joining in the ongoing disassembling of my appearance is salient. Patriarchy is not men. Patriarchy is a system in which both women and men participate. It privileges, inter alia, the interests of boys and men over the bodily integrity, autonomy, and dignity of girls and women. It is subtle, insidious, and never more dangerous than when women passionately deny that they themselves are engaging in it. This abnormal obsession with women’s faces and bodies has become so normal that we (I include myself at times—I absolutely fall for it still) have internalized patriarchy almost seamlessly. We are unable at times to identify ourselves as our own denigrating abusers, or as abusing other girls and women.“

Greinina má lesa hér. En að lestri loknum mætti ef til vill einnig velta því fyrir sér hvernig staðan er á íslenskum fjölmiðlum að þessu leyti.