Kiljurnar eru stundum skrautlegar, Kolbrún fer víða um völl og skammast sín ekkert fyrir að vera fáfróð. Í kvöld kom í ljós að hún hefur sjaldan komið upp fyrir Laugarveginn þegar rætt var um hina stórmerku bók Jónasar um Þjóðleiðirnar. Og hélt að ekkert væri snætt nema hrökkbrauð í hálendisferðum. Hún ætti nú að skella sér í eina Hornstrandaferð með Ferðafélagi Íslands, þá gæti hún séð fjölbreyttan matseðil, og meira að segja fengið að laga góða máltíð ofan í ferðafélagana. En hún ætti nú að sleppa því að ræða bókmenntir því í þeim ferðum er fólk sem er fagurkerar á listir.
Ekki batnaði í kvöld þegar hún fór að ræða um meistaraverkið um Öreigarnir í Lodz (De fattiga i Lodz), sem er réttilega bezta bók sem kom út á íslenzku í fyrra. Henni þótti bókin vélræn og höfundurinn Steve Sem-Sandberg ekkert spes. Þar hefur hún auðvitað rangt fyrir sér eins og oft áður. Það er líka allt í lagi, en mikið væri gott að fá annan lesanda í Kiljuna. Ef þú lesandi góður hefur ekki lesið Öreigana þá ættir þú að gera það. Þetta er ekki auðveldur lestur, stundum verður maður að leggja bókina frá sér og hvíla sig. En þessi einstaka lýsing á lífinu í gettóinu í Lodz er engu lík og aðalsögupersónana ekki get ég sagt hetjan Rumkowski, sem tekur sér það hlutverk að „bjarga“ gyðingunum þar er furðuleg og óhugnanleg.
Þótt maður verði stundum þreyttur á sumu í Kiljunni þá horfi ég alltaf á þáttinn það er líka margt skemmtilegt í honum, Bragi er stundum góður að vísu ekki í kvöld, hann færir á borð ýmsa gullmola, jafnvel fyrir mig sem veit nú ýmislegt. Og efnisvalið er ótrúlega fjölbreytt. Í kvöld var hápunkturinn umfjöllunin um Dieter Roth og bókagerð hans. Mikið vorum við lánsöm að fá þennan mann hingað á skerið til okkar. Hvað hann hefur auðgað líf okkar.
Þegar ég fór í fyrstu Hornstrandaferð mín fyrir 27 árum notuðu menn pakkamat sem er eflaust enn framleiddur fyrir ferðir, hann var hræðilega vondur. Og eitt og eitt hrökkbrauð hrökk ofan í mann. En nú eru aðrir tímar eins og Inigbjörg Haraldsdóttir sagði. Nú er það súpukjöt með hvönn í, grillað læri og spænskir saltfiskréttir. Og auðvitað eitt og eitt rauðvínsglas með, og auðvitað konjakksopi í lokin. Ég var eitt sinn á göngu með manni sem hellti úr konjakkspela til að létta byrðarnar hjá sér. Sá átti ekki sjö dagana sæla í þeirri ferð.
dieter-roth-reykjavic-slides