Í dag er ég búinn að heyra í 3 svokölluðum sérfræðingum í atvinnulífinu og heyrði ekki betur en að álit þessara einstaklinga sé að greiðendur í lífeyrissjóði sé upp til hópa hálfvitar.

Hinn stórkostlegi, umhyggjusami, talsmaður launþega, Gylfi Arnbjörnsson, var fyrstur. Hann var snöggur að reikna út að rannsóknarnefndin hafði reiknað kolvitlaust. 380 milljarða tap var bara bull. Hans hágöfgi ætti þá að kippa í sína spotta og sjá til þess að sú skerðing sem lífeyrisþegar hafa orðið fyrir verði í snarhasti dregin tilbaka. Fyrst lífeyrissjóðirnir töpuðu ekki þá er ekki lengur fótur fyrir því að skerða lífeyri. Gylfi þessi ætti sem allra snöggvast að segja sig úr stjórnum þeirra lífeyrissjóða sem hann gæti verið í og einbeita sér að því að styðja við hag launþega.

Vilhjálmur Egilsson var númer 2. Hann skildi ekkert í því af hverju í ósköpunum honum væri ekki treystandi til að vera í stjórnum lífeyrissjóðanna. Hann benti meira að segja á að í þeim lífeyrissjóðum þar sem félagsmenn kjósa stjórnir hafi líka verið tap, og það ekki minna en í hans sjóðum, stundum jafnvel meira. En táknar þetta þá ekki líka að venjulegir félagsmenn sem kjósa sínar stjórnir úr hópi félagsmanna kjósa bara ekkert verri stjórnir en þessar “sérfræðingastjórnir”. Vilhjálmur er bara ekkert gáfaðri en venjulegur Jón. Ég held að Vilhjálmur ætti að segja sig úr stjórnum þeirra lífeyrissjóða sem hann mögluega situr í, ég treysti honum a.m.k. alls ekki fyrir mínum peningum.

Síðastur var svo Haukur Hafsteinsson, framkvæmdastjóri LSR. Hann heldur svo sannarlega að fólk sé algert fífl. Aðspurður um ferðalög starfsmanna til útlanda greiddum af bönkunum sagði hann þetta vera “vinnuferðir”. Að bjóða starfsmanni og maka til útlanda er sem sagt vinnuferð. Hann þverneitaði að um boðsferðir væri að ræða. Að maðurinn vogi sér að láta svona þvælu út úr sér…. Ég held að hann ætti að hætta alfarið vinnu við lífeyriskerfið og fara frekar að vinna á ferðaskrifstofu við að skipuleggja vinnuferðir.