Kjartan Valgarðsson

Sú ríkisstjórn sem nú situr fékk erfitt verkefni að glíma við. Hægri-stjórnin hafði komið öllu í rúst, aukið ójöfnuð og gefið vinum sínum hluta af eignum þjóðarinnar. Hún hafði hafið undirbúning að koma orkuauðlindunum í eigu vina sinna þegar allt hrundi undan þunga eigin spillingar.

Sú jafnaðarstjórn sem nú situr gefur fólki nýja von. Von um að stjórnmálabarátta sé ekki til einskis. Hún afsannar kenninguna um sama rassinn.

Jafnaðarstjórnin hefur aukið jöfnuð og lagt grunninn að nýrri stjórnarskrá sem tryggir jafnan atkvæðisrétt og eyðir vafa um hver eigi auðlindirnar. Hún hefur lagt fram rammaáætlun um nýtingu orkuauðlindanna sem vonandi verður samþykkt sem fyrst. Og í gær var kynnt frumvarp til nýrra fiskveiðistjórnunarlaga sem margir hafa beðið lengi eftir. Viðbrögð LÍU benda til þess að við séum á réttri leið.

Jafnaðarstjórnin sótti um inngöngu í ESB. Það er yfirlýsing um hvar við viljum eiga heima, yfirlýsing um að við viljum taka fullan og ábyrgan þátt í að leysa sameiginleg vandamál okkar heimshluta.

Það er enginn ástæða fyrir jafnaðarmenn að vera svartsýnir á gengi í næstu kosningum. Við munum áfram berjast fyrir jöfnuði og réttlæti. Kosningabaráttan er verulegt tilhlökkunarefni.

Þjóðin mun finna sinn forseta.

Margt bendir til þess að Þóra Arnórdóttir gæti orðið sá forseti sem við erum að leita að. Hún hefur margt sér til ágætis og gæti orðið íslenskri þjóð til mikils sóma.

Við stöndum á tímamótum. Við erum að kveðja Gamla Ísland með sínu Hruni, spillingu og mistökum.

Nýja Ísland er á leiðinni. Samtímis forsetakosningum munum við kjósa um nýja stjórnarskrá.

Þóra Arnórsdóttir er fulltrúi Nýja Íslands. Hún ber nýtt Ísland undir belti.

Já, mér finnst gaman að horfa á danska sjónvarpsmyndaflokkinn Borgen. Mér fannst líka gaman að horfa á West Wing. Vel gerðir þættir, spenna og dramatík.

Í Borgen eru engir flokksfélagar sjáanlegir, engin grasrót, engir fundir með félögunum, hvorki inni- né útifundir. Ráðherrarnir verða ekki fyrir neinum truflunum af flokksfélögunum.

Veruleikinn snýst um ráðherrann, spunadoktorinn og sjónvarpsféttakonuna.

Sumir stjórnmálamenn óska þess örugglega stundum að stjórnmál snerust bara um þetta þrennt.

Það góða við framboð Ólafs Ragnars er að hann mun sameina stóran hluta þjóðarinnar til skapandi stjórnmála og vongleði. Og afsakið að ég leyfi mér að segja það, betri helming þjóðarinar. Það er þegar ljóst að framboð hans vekur upp áður óþekkta krafta, sköpunargáfu, áræði, kjark og bjartsýni sem við höfum lengi þurft á að halda. Ólafur Ragnar hefur gefið þjóðinni tækifæri til að sýna hvað í henni býr.

Ólafur Ragnar Grímsson er fulltrúi og persónugervingur hins Gamla Íslands. Ólafur Ragnar er 2007 holdi klætt. Ólafur Ragnar er karlveldið, stjórnmálahefðin, þrætubókarlistin, fláræðið, leikaraskapurinn, óheilindin, sjálfsánægjan og egóisminn – allt þetta í einum manni.

Takk Ólafur fyrir að gefa okkur þetta tækifæri til að laða fram hið jákvæða og skapandi, bjartsýnina og vonina.

Og trúna á að við getum ráðið örlögum okkar sjálf.

Án þín.

Ég var að hlusta á útvarpsþáttinn Sprengisand í bílnum í morgun. Þar heyrði ég Ingva Hrafn Jónsson, þann sem rekur sjónvarpsstöð fyrir afturgöngur, og Unni Brá Konráðsdóttur þingkonu Sjálfstæðisflokksins tala um fjölmiðla og auglýsingar, aðallega auglýsingar hjá Ríkisútvarpinu og ÍNN. Ingvi Hrafn er mjög óánægður með að hægt sé að kaupa auglýsingar af Ríkisútvarpinu og Unnur Brá kannaðist við að þetta væri stefna Sjálfstæðisflokksins, að auglýsingar ættu eingöngu að birtast í því sem þau kalla “frjálsum” útvarps- og sjónvarpsstöðvum.

Ég horfi meir á sænska sjónvarpið en það íslenska. Ég þoli ekki auglýsingarnar í íslenska sjónvarpinu, og mér finnst magnið alltaf vera að aukast. Mér finnst veruleg truflun af því að brjóta upp sjónvarpsþætti með auglýsingum, mér finnst það afskiptasemi af mínu lífi. Í sænska sjónvarpinu eru engar auglýsingar. Maður er orðinn svo slæmu vanur að manni finnst það lúxus.

Ég sé snertiflöt með Sjálfstæðismönnum: Sameinumst um að banna auglýsingar í Ríkisútvarpinu. Það á að fara að ræða nýtt frumvarp um Ríkisútvarpið. Er ekki alveg tilvalið að nýta tækifærið? Við jafnaðarmenn og vinstri menn höfum hvort eð er alltaf verið á móti auglýsingum í Ríkisútvarpinu.

Reykjavík, 17. janúar 2012

Stjórn Samfylkingarfélagsins í Reykjavík leggst gegn þingsályktunartillögu Bjarna Benediktssonar þingmanns um að draga ákæru á hendur Geir Haarde til baka.

Stjórnin bendir á að skipan þingmannanefndar um skýrslu rannsóknanefndar Alþingis var samþykkt samhljóða á Alþingi. Alþingi tók síðan ákvörðun um að forsætisráðherra hrunstjórnarinnar yrði sóttur til saka til þess að leiða í ljós hver væri ábyrgð stjórnmálaleiðtoga á atburðarásinni. Ljóst er að forsætisráðherrann hlaut að koma þar helst til álita, þótt þingið félli frá saksókn á hendur öðrum ráðherrum stjórnarinnar og fyrnd væru hugsanleg afbrot eða vanræksla fyrri ráðherra.

Bent hefur verið á hversu óeðlilegt það væri að löggjafarvaldið grípi fram í dómsmál, jafnvel þótt þingið hafi staðið að því samkvæmt lögum sem hér hafa gilt óbreytt í tæpa hálfa öld.

Stjórnin bendir ekki síður á að með því að draga ákæruna til baka væri Alþingi að bregðast fyrirheitum um rannsókn og uppgjör eftir hrun. Með því væri gamla samtryggingarkerfið leitt til öndvegis á ný í íslenskum stjórnmálum, öfugt við málflutning Samfylkingarinnar við síðustu alþingiskosningar og raunar allt frá stofnun flokksins fyrir tólf árum.

Stjórnin væntir þess að allir þingmenn Samfylkingarinnar greiði atkvæði gegn þingsályktunartillögunni.

F. h. stjórnar Samfylkingarfélagsins í Reykjavík

Kjartan Valgarðsson, formaður

Margir undruðust að höfundar Skaupsins skyldu gera grín að fjöldamorðunum í Útey. Mér þótti sjálfum sorglegt að höfundarnir skyldu vera svona gerðir.

Eins og vænta mátti tóku aðrir til máls og undruðust þetta húmorsleysi og telja að gera megi grín að öllu.

Og þá getur maður spurt: Hvar liggja mörkin? Að hverju er eðlilegt að gera grín og hverju ekki? Vegna þess að mörkin eru einhvers staðar.

Ég vil spyrja þá sem finnst gagnrýnin á höfunda Skaupsins vera húmorsleysi: Ef fjöldamorðin hefðu verið framin á Íslandi, hefði þá verið gert grín að þeim með sama hætti?

Er svarið er já, þá erum við verr stödd en ég hélt. Ef svarið er nei, hvers vegna?

Á frægum flokksstjórnarfundi Samfylkingarinnar 22. nóvember 2008, þar sem krafa var gerð um kosningar og ríkisstjórnarslit, var ekki gerð uppreisn gegn forystu flokksins. Ekki þurfti nema eina ræðu frá formanninum og flokksstjórnarfulltrúar létu sig hafa það.

Samfylkingarfélagið í Reykjavík sá síðar um þá uppreisn á fundi í Þjóðleikhúskjallaranum.

Þingmennanefnd, sem hafði verið kosin samhljóða á Alþingi, lagði til að 4 fyrrverandi ráðherrar yrðu ákærðir og málum þeirra vísað til Landsdóms. Á því var rík þörf til að fá utanaðkomandi úrskurð á ábyrgð á Hruninu. Samráðherrar þeirra, ráðherrar Samfylkingarinnar, ákváðu að greiða atkvæði um ákærurnar í stað þess að kalla inn varamenn eins og eðlilegt var talið af réttsýnu fólki.

Það fékk blóðið í flokksstjórn Samfylkingarinnar ekki til að renna hraðar.

Ráðherrar Samfylkingarinnar blönduðuðst inn í gamaldags, hefðbundið íslenskt spillingarmál, svokallað Árbótarmál sem rakið er í bók Jóhanns Haukssonar, Þráðum valdsins.

Flokksstjórn Samfylkingarinnar sagði ekki baun.

Kærunefnd jafnréttismála úrskurðaði að formaður Samfylkingarinnar hefði brotið jafnréttislög í mars 2011.

Flokksstjórn Samfylkingarinnar sagði ekkert við því.

Steinunn Valdís Óskarsdóttir sagði ein af sér þingmennsku vegna styrkja sem hún hafði hlotið frá fyrirtækjum. Fjöldi annarra þingmanna Samfylkingarinnar hlaut háa prófkjörsstyrki frá fyrirtækjum.

Þá ræskti flokksstjórnin sig.

En þegar formaður flokksins gerir tillögu um breytingu á ríkisstjórninni þar sem burðarráðuneytin þrjú koma í hlut flokksins, forsætis-, fjármála- og utanríkisráðuneytin, og einn ráðherra þarf að víkja til hliðar, þá er gerð uppreisn og við liggur að ríkisstjórnin sé felld á fundinum.

Það er eitthvað öfugsnúið við þetta. En segir samt sína sögu um á hvaða plani íslensk stjórnmál stundum eru.

Svanfríður Jónasdóttir tapaði fyrir Steingrími J. Sigfússyni í kosningu um varaformann Alþýðubandalagsins.

Svanfríður fékk flest atkvæði í kosnngu til miðstjórnar flokksins.

Ari Skúlason tapaði fyrir Margréti S. Björnsdóttur í kosningu um formann framkvæmdastjórnar Samfylkingarinnar.

Ari Skúlason fékk flest atkvæði í kosningu flokksstjórnarfulltrúa á sama landsfundi.

Þórunn Sveinbjarnardóttir fékk flest atkvæði í kosningu til flokksstjórnar Samfylkingarinnar nýlega. Hún hafði ekki tapað fyrir neinum, en hætt á þingi.

Áramótagetraunin: Hver verður kosinn formaður þingflokks Samfylkingarinnar?