Við skulum hafa þetta stutt, ég er tímabundinn. En mig langar að merkja þetta í dagbókina.
Fyrir nokkrum vikum birtist Steinunn Sigurðardóttir í Kiljunni og dásamaði Huang Nubo, fyrrverandi áróðursstjóra í Kína og margmilljarðamæring – sem hún heimsótti ásamt fleirum á ljóðahátíð á dögunum. Í boði hans (og allt sem er í boði kínverskra margmilljarðamæringa er augljóslega líka í boði kínverska ríkisins – þar eru ekki skörp skil á milli).
Í gær kom Ingunn Snædal, sem var í ferðinni með Steinunni, í sama þátt og hló að því að hún hefði ekki þorað að segja pabba sínum að hún væri að fara í boði þessa manns. Á meðan hún sagðist ekki vera pólitískt þenkjandi, bara ekki þannig týpa.
Það var ekki boðið upp á neitt perspektíf, enga krítík – og Egill spurði það ég man ekki heldur neinna ágengra spurninga (ef svo var þá viku gestir sér a.m.k. undan fimlega).
Í öllu falli. Þátturinn í gær hófst á því að Kolbrún, Páll og Egill líktu nánast við barnsmorð ferðum módernískra skálda (og annarra sósíalista) til Rússlands fyrir hálfri öld. Til að komast í sólarlandaferðir til Svartahafsins, sagði Páll, og þótti greinilega mjög ómerkilegt. Þau hlógu að vísu svolítið en undirtónninn var þungur; fólk var samsekt í ógeðinu – þvær ekkert af sér kommúnismann og trúna á Stalín.
Það finnst kannski engum nema mér að þessu felist einhver þversögn. En mér finnst þetta svo skrítið að ég hef ekki undan við að hrista höfuðið, finnst einsog ég hljóti að vera lasinn, eitthvað að misskilja. Heimurinn er svo geðklofinn.
Ég minni annars bara á þessa grein, sem var skrifuð þegar kínversk-íslenski ljóðasjóður Nubos var standsettur – þarna er meira um afstöðu mína til þessa máls – en greinin er úr bókinni Booby, Be Quiet! (sem fæst hér sem rafbók gegn frjálsu framlagi eða á prenti frá finnska forlaginu poEsia).
