Tindarnir sem rísa upp úr fjallgarði minninganna um árið 2011 eru misháir. Ef ég held mig við innanlandsatburði þá koma bæði pólitískir og persónulegir atburðir upp í hugann.
Í einkalífinu rís hæst að þessu sinni fæðing fjórða barnabarnsins míns þann 30. október. Ég var viðstödd þegar yndislegur, lítill drengur leit dagsins ljós á Landspítalanum í Reykjavík – það var í annað sinn sem mér hlotnast sú gjöf að fá að vera við fæðingu barnabarns. Þeirri hamingju og þakklæti lýsa engin orð.
Í pólitíkinni kennir hins vegar ýmissa grasa. Ég nefni nokkur þau helstu:
• Stjórnlagaráðsfarsinn þegar hæstiréttur reyndi að bregða fæti fyrir stjórnlagaráðið með því að ógilda kosningu á forsendum annmarka sem engin áhrif höfðu þó á niðurstöðuna eða framkvæmdina. Sem betur fer tókst þetta ekki. Alþingi hélt sínu striki og fól stjórnlagaráði að hefja störf. Ráðið tók til starfa, vann vel, og skilaði markverðum tillögum s.l. haust.
• Icesavemálið sem nú vofir yfir okkur ógnvænlegra en nokkru sinni fyrr eftir að samningi við Breta og Hollendinga var í annað sinn synjað í þjóðaratkvæðagreiðslu fyrr á þessu ári. Stjórnvöld höfðu þá náð samkomulagi við Breta og Hollendinga um greiðslu lágmarksinnistæðutryggingar sem eigur Landsbankans dugðu vel fyrir. En forsetinn ákvað, þrátt fyrir aukinn þingmeirihluta í málinu, að skjóta því í þjóðaratkvæði þar sem það féll. Á þeim tímapunkti var búið að hálftrylla þjóðina og hræða með einni heiftúðugustu og bjöguðustu umræðu sem ég hef orðið vitni að í íslenskum stjórnmálum frá því ég fór að fylgjast með. Samningnum var synjað – en nú blasir jafnvel verra við. ESA hefur stefnt okkur fyrir EFTA dómstólinn – ekki til greiðslu lágmarksupphæðar, ónei, heldur til greiðslu allrar upphæðarinnar með vöxtum . Nú fyrst er hætta á ferðum. ESA tapar yfirleitt aldrei máli. Við vonum þó það besta.
• Fiskveiðistjórnunarmálin og hið klúðurslega frumvarp Jóns Bjarnasonar sem hleypti öllu í nýjan hnút og sameinaði jafnt andstæðinga sem fylgjendur breytinganna í andstöðu við frumvarpið. Nú hefur málið verið sett í nýjan farveg sem vonandi verður til þess að það leysist fljótt og vel þannig að við getum séð nýtt og betra fiskveiðistjórnunarkerfi taka gildi 1. september 2012. Sjálfsagt mun aldrei nást endanleg sátt í málinu – og málamiðlun er sjálfsagt ekki til – en það verður að taka af skarið með almannaheill og þjóðarhag fyrir augum.
• Díoxíðmálið sem kom upp um síðustu áramót og leiddi í ljós mikla díoxíðmengun frá nokkrum sorpbrennslustöðvum. Í ljós kom að stjórnsýslan hafði sýnt bæði úrræðaleysi og vanrækslu við upplýsingagjöf og eftirfylgni. Ég flutti af þessu tilefni frumvarp um herta upplýsingaskyldu stjórnvalda í umhverfismálum. Það er nú til umfjöllunar í umhverfis- og samgöngunefnd Alþingis og verður vonandi afgreitt á vorþingi.
Náttúruhamfarir og mannshvörf eru mér einnig minnisstæð m.a. af persónulegum ástæðum.
• Ég og leitarhundurinn minn Skutull fórum í níu leitarútköll á árinu. Leitin við Sólheimajökul þar sem ungur, sænskur ferðamaður villtist og týndi lífi, er þeirra minnisstæðust og erfiðust enda veður afleitt og aðstæður allar óhagstæðar mest allan tímann. En það var afrek að maðurinn skyldi finnast áður en þrír sólarhringar voru liðnir, þó að ekki hafi þurft um sár að binda. Málið vakti áleitnar spurningar og þarfa umræðu um öryggi ferðamanna á fjöllum. Ég tók öryggismál ferðamanna upp í umhverfis- og samgöngunefnd Alþingis og við fengum á okkar fund fulltrúa frá Landsbjörgu, almannavörnum, löggæslunni, fjarskipastofnunum, Landhelgisgæslunni o.fl. Það var mjög gagnlegt, og mun sú umfjöllun leiða til góðs.
• Gosið í Eyjafjallajökli og rof vegarins um Múlakvísl sem settu svo margt úr skorðum líða seint úr minni. Þeir atburðir sýndu líka vel samtakamátt og samhjálparhug landsmanna þegar mikið ber út af. Björgunarsveitir sönnuðu enn eina ferðina hversu samstillt og mikilvægt hjálparafl Landsbjörg er, þegar mikið liggur við.
Þetta eru hæstu tindarnir sem rísa upp úr fjallgarði minninganna um árið 2011.
Ég þakka lesendum mínum samskiptin og fylgdina á árinu sem er að líða og óska öllum gleðilegs árs.
