Enn sýna kannanir að traust almennings á stjórnmálamönnum er lítið. Þó eru þrjú ár liðin frá Hruni og mikið vatn til sjávar runnið.
Þjóðin hefur enn ekki jafnað sig eftir efnahgashrunið. Þeir atburðir afhjúpuðu vanmátt stjórnsýslunnar og stjórnmálanna til þess að vernda almenning fyrir afleiðingum rangra ákvarðana og eftirlitsleysis. Þarna varð svo djúpstæður trúnaðarbrestur milli almennings í landinu og stjórnmálastéttarinnar að enn hefur ekki gróið um heilt.
Orðræðan sem hefur fengið að þróast á Alþingi og í fjölmiðlum eftir þessa atburði alla hefur virkað eins og iðusog neikvæðni og bölmóðs sem erfitt er að komast upp úr. Í stað þess að sýna yfirvegaða og ábyrga samstöðu um að bæta ástandið og vanda orðfæri sitt, hafa þingmenn hlaupið í skotgrafir andstæðra fylkinga og verið eins og sundruð vargahjörð. Upphrópanir og lýðskrum hafa því miður átt greiðari leið að fjölmiðlum, og þar með að eyrum almennings, heldur en ábyrg, málefnaleg umræða.
Svo sorglegt sem það er, hefur Hrunið leitt í ljós allt það versta sem býr í samfélagi okkar og í sjálfri þjóðarsálinni. Stjórnarandstaðan og fylgjendur hennar hafa að mínu mati gengið lengst í þessu. Það er nöturlegt, því þar innan búðar eru aðilar sem bera ríka ábyrgð á því hvernig fór og því ætti þeim hinum sömu að renna blóðið til skyldunnar að aðstoða við endurreisnina frekar en að standa í aðhrópum og niðurrifi og hrópa stöðugt: Úlfur! Úlfur!
En ég hef trú á því að nú þegar land er tekið að rísa á ný með auknum hagvexti, minnkandi verðbólgu, auknum kaupmætti og launajöfnuði í samfélaginu – svo fátt eitt sé talið – þá muni þetta jafna sig. En það tekur tíma. Þjóðin þarf svigrúm til þess að ná áttum á ný. Stjórnmálin líka.
