Á dauða mínum átti ég von en ekki því að ég myndi fyrirvaralaust verða númer á frumsýningu Íslenska dansflokksins í kvöld. Hvernig átti mig að gruna það þegar ég þáði boð Sögu dóttur mínnar um að koma með henni á frumsýninguna að ég myndi enda uppi á sviði sem mótdansari í dúett á móti Hannesi Þór Egilssyni listdansara?
Já, ég veit, þetta hljómar eins og nú hafi ég snappað og ruðst upp á svið til þess að taka þátt í danssýningu . En bara róleg – þetta átti allt að vera svona 
Ég var bara óundirbúin, eins og hinir áhorfendurnir sem lentu uppi á sviði með mér. Nema hvað ég þurfti að halda út lengur en þeir.
Þetta gerðist svona: Í miðju dansverki ísraelska danshöfundarins Ohad Naharins brugðu dansararnir sér út í sal, og völdu hver sinn áhorfanda sem leiddur var upp á svið til þess að taka þátt í atriði, sem auðvitað var þræl undirbúið af hálfu dansaranna.
Ég var svo stálheppin hafa skömmu áður smokrað mér úr skónum til þess að teygja úr tánum undir sýningunni, þegar ég var skyndilega hrifin úr sæti mínu. Áður en ég vissi af var ég komin upp á svið ásamt fleiri áhorfendum. Danstónlistin dunaði og við áttum augljóslega að dansa eðlilega við atvinnudansarana eins og værum á balli. Allt í lagi, þetta hlýtur að taka fljótt af, best að spila með hugsaði ég, og tók bara þátt í fjörinu.
Eftir svolitla stund breyttist tónlistin, og nú var komið Cha cha cha og áfram hélt leikurinn. Við sem komin vorum upp á svið héldum andlitinu og dönsuðum með. Mér var snúið í hringi, ég var tekin í fangið og borin um sviðið, og gripin í hefðbundin cha cha spor. Allt var þetta nú í lagi og ekki svo löngu síðar vorum við öll komin í röð fremst á sviðið, að ég hélt til þess að hneigja okkur og kveðja. En … þá var nú ekki því að heilsa. Áfram hélt tónlistin, og nú var greinilegt að minn dansherra (Hannes Þór) var lykildansarinn í atriðinu – sem þýddi að ég fylgdi með í kaupunum.
Nú hætti mér að lítast á blikuna, þegar ég var enn á ný leidd í dansi inn á mitt sviðið og allir hinir sem áður komu upp með mér horfnir þaðan. Það sem eftir lifði af atriðinu er svolítið móðukennt, verð ég að viðurkenna, en við dönsuðum þarna undir hans stjórn og einhvern veginn endaði þetta í vangadansi sem lauk svo með því að skyndilega lágu allir dansararnir kylliflatir í kringum mig, og ég eina uppistandandi mannveran á sviðinu. Tónlistin þögnuð. Hvað gerir maður þá? Baðaður í ljósum? Jú, maður hneigir pent sig og gengur til sætis. Og það gerði ég á meðan lófatakið dundi á mér og húsinu. Úff! Salurinn kunni augljóslega vel að meta þetta – en ég verð að viðurkenna að sjálfri leið mér eins og hálfvita. En ég jafnaði mig fljótt, og er bara orðin góð
Annars var þetta frábær sýning í Borgarleikhúsinu í kvöld. Dansflokkurinn sýndi meistaralega frammistöðu og verkin voru sjónræn, kraftmikil og skemmtileg .
Hvað mig varðar og þennan óvænta karríer sem þarna hófst og endaði … þá er ég reynslunni ríkari eftir þetta kvöld (og mikið fegin að ég skyldi hafa smokrað mér úr skónum á réttu augnabliki).
Sannaðist nú hið fornkveðna að “fleira þarf í dansinn en fagra skóna”.
