Við getum ekki búist við því, þremur árum eftir hrun, að allt sé fallið í sömu skorður og áður. Hrunið hafði skaða í för með sér, tap sem ekki endurheimtist svo glatt, og aldrei að fullu. Þetta tap bera bæði einstaklingar og fyrirtæki, samfélagið allt.
En batinn er hafinn og það er bjartara framundan núna, þremur árum eftir þess atburði.
- Halli ríkissjóðs hefur lækkað úr 216 millljörðum króna frá 2008 í 20 milljarða á yfirstandandi ári.
- Verðbólgan hefur lækkað úr 18% í 6%,
- vextir hafa lækkað,
- hagvöxtur er nú orðinn meiri hér en í OECD löndum (var 3-4% á síðasta ári, mun meiri en spáð hafði verið),
- útflutningsverðmæti hafa aldrei verið meiri,
- vöruskiptajöfnuðurinn er hagstæður,
- vöxtur í ferðaþjónustu er sá mesti sem þekkist hérlendis,
- kaupmáttur hefur aukist,
- kjarasamningar hafa náðst,
- skuldirnar lækka sem hlutfall af landsframleiðslu,
- atvinnuleysið minnkar,
- ráðstöfunartekjur hækka,
- jöfnuður hefur aukist í samfélaginu
- og væntingavísitalan hefur hækkað,
- vanskilahlutfall skulda er nú svipað og 2004, sem þótti gott ár,
- heildarskuldir hafa lækkað sem hlutfall af landsframleiðslu úr 130% í 110%.
Sumsé: Ísland er ekki lengur að kljást við efnahagskreppu.
Sérfræðingar greiningardeildann segja að langtímahorfurnar séu mjög góðar í efnahagslífinu.
Þetta gefur okkur vonir um að hægt verði að koma frekar til móts við þá samfélagshópa sem verst fóru út úr hruninu – en það tekur lengri tíma en þrjú ár.
En þó að skaðinn hafi ekki verið – og verði sjálfsagt aldrei – bættur til fulls er ólíkt bjartara um að litast nú en áður.
Kreppan er nefnilega búin.
