Undarlegt var að hlusta á Ögmund Jónasson innanríkisráðherra verja gjörðir sínar í Kastljósi með því að hann hafi sjálfur ekki fengið við neitt ráðið sem stjórnarmaður og um skeið stjórnarformaður Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins, af því að með breytingu á lögum um starfsemi lífeyrissjóða hafi þeim verið „gert að braska með peninga lífeyrisgreiðenda“. Heyr á endemi.
Í 36. grein laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða segir um fjárfestingarstefnu lífeyrissjóða:
„Stjórn lífeyrissjóðs skal móta fjárfestingarstefnu og ávaxta fé sjóðsins með hliðsjón af þeim kjörum sem best eru boðin á hverjum tíma með tilliti til ávöxtunar og áhættu (leturbr. mín). Stjórn lífeyrissjóðs er heimilt að móta sérstaka fjárfestingarstefnu fyrir hverja deild í deildaskiptum sjóði …“
Hér er augljóslega gert ráð fyrir þvi að stjórnir lífeyrissjóða móti sér ábyrga fjárfestingastefnu „með tilliti til ávöxtunar og áhættu“ eins og segir í lögunum. Hér er ekki mælt fyrir um að tekin skuli áhætta með fjárfestingum sjóðanna heldur þvert á móti séu ávöxtunarmöguleikar metnir í ljósi áhættunnar.
Lagakrókar veita hvorki Ögmundi né öðrum neitt skjól í þessari umræðu – þvert á móti. Stjórnendur lífeyrissjóðanna standa einfaldlega frammi fyrir afleiðingum eigin ákvarðana og athafna (eða athafnaleysis). Ögmundur væri maður að meiri að gangast við þeirri ábyrgð af tilhlýðilegri auðmýkt, heldur en að berja frá sér með þeim hætti sem alþjóð varð vitni að í umræddu Kastljósviðtali.
