Sumarið er komið, y’all y’all
brátt verður endurreisnin fullkomnuð
frá Breiðholti til Grafarvogs berast tíðindi
um miklar framkvæmdir.
Ó Lord Kapítal
af hólnum.
Fyrirgefðu mér það að vera idjót
ég þóttist vera eitthvað annað en ég er
var með derring
og stæla
færði mig af jaðri
allavega einn fót.
Nú á ég aldeilis skilið að missa þennan asnalega fót.
Afþví ég á það skilið
að vera grisjuð
allavega þessi fótur
næstum fjörutíu ár í ræktun
ósköp ljótur samt
litlaus og stuttur
öróttur eftir rakvélar
sem beitt var
af full miklu offorsi
afþví fóturinn þurfti að dansa, blindfullur
með stórt ör yfir allt hnéð
afþví fóturinn renndi sér
alltof hratt niður bratta brekku,
ætla ég að haltra útí horn
á jaðarinn þar sem ég á heima
eftir samræmdum verklagsreglum:
Ein löpp fyrir allar og allar fyrir eina
eitt horn útí horni fyrir alla
nema suma
eitt prósent af öllu fyrir alla nema eitt prósent.
Sumarið er komið, litlu vesalingar
ég bíð eftir ykkur útí horni
við hljótum öll að komast fyrir
einfætt
þröngt mega þau sem alltaf tapa
sitja á endurvinnsluruslahaugum sögunnar.
Nr. 1: ef ég fæ Edame baun reyni ég alltaf að borða hana alla, ytrabyrði og innri baun. Enda sagði Kismundur við mig þegar hann át símahleðslutæki nr.3: i’m not gonna give up.
Nr. 2: mér finnst dásamlegt, því sem næst undursamlegt, að undradrengurinn og gáfnaljósið Pawel standi nú í engu nema Glitnisbolnum frammi fyrir alþjóð. Gerir það pínkuponsu erfiðara fyrir reykvíska borgarastétt að hossa honum á maraþonstæltum lærunum.
Nr. 3: ég bara gjörsamlega þoli ekki (þetta er það sem sumir kalla vægt til orða tekið og ég kalla understatement) helvítis vælið í menningar og ferðamannaiðnaðinum. OMG! Hvað í anskotanum varðar mig um það þótt eitthvað fólk vilji trampa um í drullunni á Þingvöllum afþví það las bók eftir Yrsu og hvað varðar mig um það þótt einhver sell-out feðraveldis kapítalisti frá Hollywood vilji fljúga hingað með átraskaðar konur og megalómaníska menn. Mér er satt best að segja skítsama. Eða nei, reyndar ekki. Ég er satt best að segja á móti þessu. Afþví að ég hef rætt við vesalingana sem búa í íslenskri náttúru, svokallaða frumbyggja; fugla, pöddur, fiska, seli osfrv. og þau eru satt best að segja mjög uggandi. Ekki yfir hinu agalega þrepaskipta skattkerfi eða skorti á fjárfestingu eða hrörnun framkvæmdargleði þeirrar sem var svo áberandi á árunum fyrir hið svokallaða l’effondrement, heldur vegna fokking fávitanna sem halda að Ísland sé agalega stórt land, gríðarstór eyja, ótal óteljandi fermetrar af landmassa sem á augabragði er hægt að selja og breyta í æðisgengna forarvilpu (parlez-vous l’islandais?), svoleiðis að rofabörð bernsku minnar eiga ekki roð í drullusvaðið; fávitanna sem halda að ef guð hafi búið til land skuli falbjóða það, veita af því afslátt, selja það helst gefins. Almáttugur fokking guð á himnum, veittu mér styrk. Styrk til að vera á móti. Styrk til að plampa um á sauðskinnsskónum ef þess verður þörf. Styrk til að segja alltaf og að eilífu eins og félagi Boots: no proof of purchase hear, my essence purchase proof. Ísland er ekki til sölu, þannig að plís, nenniði að hætta að selja það?
Nr. 4: er ekki alveg viss. Sennilega það að ég hata fríverslunarsamninga. Það græðir enginn á þeim nema kapítalistarnir. Vinnuaflið er bara pimpað út um allar trissur eins og venjulega, glatar yfirleitt áunnum samningsréttindum, lágmarkslaun eru ekki virt og almennur níðingsháttur er við völd. Og mér finnst fokking pathétique að Íslendingar sem alltaf alltaf alltaf eru til í innrásir og sprengjuköst skuli troða einhverju mannréttindavæli inní fríverslunarsamning við Kínverja. Plís, haldiði að við séum fædd í gær? Fólk sem heldur á betlibréfi í annari og sprengju í hinni á endilega að byrja að búa sig undir purgatoire og hætta að þykjast vera betri en aðrir.
Nr. 5: ástæðan fyrir því að Evrópski Seðlabankinn lækkar stýrivexti er sú að allt er í massa fokki. As in la crise, la grande catasrophe, récession, et ainsi de suite. Þau þarna með hinu þýsku femme de l’acier í farabroddi eru búin að kasta ógnarstórum peningahrúgum á bankabálið sem gerir það að verkum að enn logar glatt. Enda er hið fornkveðna alltaf að sannast: bankar geta alltaf notað meiri pening. Þau eru líka búin að kasta fjórðung af vinnuaflinu á bálið og enn á ný sannast hið fornkveðna: ef vinnuaflið væri ekki svona vitlaust, alltaf að fjölga sér, þyrfti ekki að grilla svona mikið af því. Framboð og eftirspurn, halló! Omg, afhverju gat sagan ekki bara endað? Where is a Pawel when you need one?
Ok, til baka: vaxtalækkun blæs upp bólu, As in Húsnæðisbóla td., housingcrisis. Hvernig segir maður það á spænsku?
Nr. 6: ég elska Die Antwoord. Og ég skal segja þér af hverju: þau eru alveg heiðarleg. Vilja pening og vinnu, eru workingclass, eru ljót en samt svo sæt, eru ógeðsleg en samt alltaf stórkostleg, eru vinir í raun þegar íslenskur veruleiki er bara trop amer. Í Fréttatímanum í dag sagði Óttar Proppe að ákafinn í pólitíkusum opinberlega væri bara bizarre og auðvitað eru allir sammála því. Nema náttúrlega blessaðir fulltrúalýðræðisfulltrúarnir. Og akkúrat útaf þessu elska ég Die Antwoord: það er ekkert bizarre við ákafann í þeim, þau eru einfaldlega bizarre.
Nr.7: djöfull þoli ég ekki verkalýðsforystuna. Ég fæ 200.000 kr. útborgaðar á mánuði og mér dettur ekki til hugar að væla um að nauðsynlegt sé að Ísland sé lagt í rúst. Enda er ég ekki fokking hálfviti. Þjóðnýtum helvítis bankana, leggjum kvótaauðvaldið niður, tökum yfir álverin og búum til réttlátt samfélag. Ekkert meira nr. 7, keep it simple.
Nr. 8: ég fór ekki í fyrsta maí göngu. Það var bara fokking næs. Lét eins og haute bourgeois og gerði ekki rassgat nema að skoða BoBedre og færa til túlípana og orkídeur.
Nr. 9: tileinkað the faux left, nuff said:
-Don’t speak to me
Did somebody say something
With the bass pumping
The place jumping
I don’t need you
I don’t need you
You’re like see through
I don’t see you-
Nú þegar Lassí gamla er dauð, er þá ekki mjög við hæfi að kona að nafni Glenda segi um hana nokkur orð:
But the basis to Thatcherism – and this is where I come to the spiritual part of what I regard as the desperate, desperately wrong track that Thatcherism took this country into – was that everything I had been taught to regard as a vice – and I still regard them as vices – under Thatcherism was in fact a virtue: greed, selfishness, no care for the weaker, sharp elbows, sharp knees. They were the way forward.
Af internetunum: homo economicus, Sigríður Andersen, litla-Lassí, frelsuð undan klafa þess kristilega kærleiks sem er svo mikill skaðvaldur fyrir samfélagið*, sólgin í hina fullkomnu samkeppni um allt; sérstaklega heilsu þeirra sem sumir hafa kallað fólk en réttara væri auðvitað að kalla markaðseiningar. Í heilsumálum markaðseininganna er fráleitt að nokkuð annað ráði för en frelsi. Hér er td. barn og svo annað barn, það fyrra veikt, kannski á geði eða í hjarta, hið seinna líka. (Ekki mikil eftirspurn eftir svona börnum, ha?). Seinna barnið hlýtur lækningu, ekkert víst um hitt barnið, mamma þess er kjáni sem vinnur asnalega vinnu og fær lítinn pening fyrir, á rétt svo fyrir brauðinu í Bónus og kannski stöku tannviðgerð, en allsengu major. Ekki vikulegum tíma hjá geðlækni eða hjartapoti sem bara flínkustu læknarnir kunna. En þannig er nú það, fínu læknarnir eru hvort sem er uppteknir við að laga seinna barnið, afþví mamma þess er klók og vinnur sniðuga vinnu, nam lög eða bókhald og er með allt sitt á hreinu, lífið eitt dásamlegt frelsi frá upphafi til enda. Hún er kannski með ósýnilegar hendur, litblind að mestu en hún heyrir ákaflega vel, hún heyrir innistæður vaxa og greinir af tónunum hvað prósenttölurnar eru háar; hún heyrir peninga talda í Tortola.* Og hún kann boðorðið sem át öll hin: Það sem þér viljið umfram allt ekki að aðrir menn gjöri yður skuluð þér þeim gjöra.*
Forward, forward now, outside
Remind me of a time when we can fight the back
*Oscar Wilde
*Og Örlagaborgin, bls. 294, 320 og 323.
Ég set á mig handkrem au lait d’amande, dásamlegt ilmvatn (dásamlegt er nýja uppáhaldsorðið mitt) og skála í hálfum bjór áður en ég byrja.
- – - – -
Þegar ég var lítil fékk um tíma pyntingatæki á heilann. Vildi helst ekki tala um annað. Það voru ekki margir fullorðnir sem vildu taka þátt í þessum samræðum, en pabbi og Aggí systir mín voru alltaf game. Enda bæði skrítin og skilningsrík á þráhyggjur. Ég held að vitleysan hafi farið af stað í kjölfar þess að ég sá Hringjarann frá Notre Dame með Anthony Quinn og Ginu Lollobrigidu. Hún var sýnd í Sjónvarpinu. Í myndinni er Esmeröldu/Ginu troðið í svokallað Járnstígvél og svo hert að með skrúfu, þetta finnst henni mjög vont og haltrar ægilega eftir aðfarirnar. Við þetta opnuðust fyrir mér nýir heimar; það var til fólk sem tróð öðru fólki í gaddastígvél. Þvílík óbærileg vitneskja. Hvað fleira gerði svona fólk? Ég spurði og spurði, var eins og hann Ari sem var lítill, ég var einmitt 8 ára og fór í svakalega fýlu ef mér var ekki svarað, ég krafðist sannleikans: hvað gerist ef maður er settur í Járnstígvél? Og hvað fleira er hægt að setja mann í? Þið eigið að segja mér satt. Og svona lærði ég um Járnfrúna. Járnfrúin er box með göddum frá toppi til táar og inní boxið var fólki stungið. Jammsí. Gaman.
Um svipað leiti og ég var skrítið barn í Reykjavík réði kerlingaróféti í London og hegðun hennar og persónuleiki voru þannig að hún var skírð Járnfrúin. Sumum fannst það smart þá og þykir enn, td. fínasta ritstjóra í öllum heiminum (sem skrifar heilt Reykjavíkurbréf sem er ekkert nema dylgjur og hálfsannleikur um ægilegar dylgjur og hálfsannleik þeirra sem reyndu að kveikja í Alþingishúsinu eftir símtal frá þingmönnum VG), hann ornar sér við minningar, nú þegar the lady is not returning: “Þeim sem átti þess kost að hitta Margaret Thatcher og rabba við hana dágóða stund við arineld á heimili hennar líður sú stund seint úr minni.” (Nú dettur eflaust mörgum brandari í hug, eitthvað um að orna sér við bál í eilífðinni). Og sýkópatinn Tony Blair skælir mannætutárum og segist alltaf ætla að sakna hennar; hún gnæfði víst yfir alla eins og turn, æðisgengin dómínatrixa, once in a lifetime partý, allir hlýddu og hlýða enn. George deadWalker Bush kemur úr sturtunni til að leika sitt hlutverk í uppsetningunni á Siðblindir kallar þykjast vera leiðir, meira að segja Helmut Kohl hringir í blaðamenn til að segja þeim að the Lady hafi elskað frelsið sjálft mest af öllu. Gerri Halliwell úr Spicegirls minnist þess að Frúin hafi kennt henni að allt væri mögulegt (!). Og sjálfur Nóbelsverðlaunahafinn Henry Kissinger er kominn og við reynum að þýða: “Hún var kona sem vissi að leiðtogi þarf að hafa sterka sannfæringu vegna þess að almenningur hefur enga leið til að ná áttum nema að leiðtogarnir, þeir sem leiða almenning, gefi gott spark í afturendann.”
Nú hljóta þó allir að vera farnir að skæla.
En ha, bíðið við, hvað heyrum við? Fliss og jafnvel hlátrasköll, já, fagnaðaróp, útum allt. Eitthvað prolie-pakk gólandi á milli heimsálfanna í euphorískri gleði: Ding Dong segja þau, nornin er dauð, good riddance, kominn tími til, vei, húrra, grillastu afturhaldsgrísinn þinn, um alla eilífð, biðjum að heilsa kærastanum þínum, honum Pinochet og Reagan, gleymum honum ekki, hahaha! Og svo segja þau gasalega margt ljótt: Morðingi, the bitch of financial capital, zealot (veröldin væri betri hefði hún aldrei fæðst) og svo mætti lengi telja. Skríll og hyski sem reynir að kveikja í alþingishúsum, er við öðru að búast en að svoleiðis fólk (ef fólk skyldi kalla) gleðjist yfir dauða ofurmennis segja þá þeir sem gráta í hinni kapítalísku medíu, gráta hana Lassí gömlu; vesalingar sem skilja ekki sigur viljans, vilja bara ölmusur og barnabætur og verkamannabústaði, eiga aldrei hlutabréf, skulda alltaf peninga útum allar trissur, kunna ekki að safna, eru með allt á Visa-rað. Whatever, látum þau hlægja, þau hætta á morgun þegar við lemjum þau í hausinn.
Æ, það er vont að láta lemja sig í hausinn, það er vont að láta loka sig í fangelsi, vont að eiga ekki pening, vont að eiga ekki séns, vont að eiga heima á vitlausum stað, vont að vera vitlaus á litinn, vont að vera strákur sem er skotinn í strák; það er vont þegar veröldinni er stjórnað af fólki sem hatar allt nema sjálft sig og peninga; hatar stráka og stelpur sem kunna ekkert á pening, bara á tilfinningar og blóm, hatar fólk sem hefur aldrei prófað að keyra BMW eða að fljúga á Saga Class, hatar fólk sem borðar bara Ora kavíar úr dós, keyptri í Bónus.
Já, þetta er allt vont, en samt er oft voða gaman. Svona tilfinningafólk er ekkert upptekið við bókhald og hefur þá tíma fyrir allt mögulegt, eins og td. að búa til tónlist. Prolie tónlist er best, það leikur enginn efi á því. Og afþví ég nenni ekki meir, þarf að vakna snemma til að fara að vinna svo að ég geti fengið heilar 200.000 kr útborgaðar 1. maí þá segi ég skál, gott hún er dauð, hún sem var one of the vilest abominations of social and economic history. Setjum á okkur heyrnatól eða hækkum og dönsum í stofunni heima, eða á torginu, eins og prolie hyskið sem við erum.
The principle at issue is that a man may be said to have a right to what he produces by his own labour, but not to what he gets from the labour of others; he has a right to what he needs and uses, but not to what he does not need and cannot use. As soon as a man has more than enough, it either goes to waste or it stops another man having enough.
This means that rich men have no right to their property, for they are rich not because they work a lot but because a lot of people work for them; and poor men have a right to rich men’s property, for they are poor not because they work little but because they work for others.
Namm, ég elska lyktina af sneyddu úrani á morgnana.
- – - – -
Ég ætlaði að sýna ykkur myndir af börnum, fæddum í Fallujah eftir að hinar hugumstóru og viljugu þjóðir sprengdu þar allt í tætlur með sneydda úraninu sínu, en ég er hætt við. Þið getið gúglað. Svo getiði prentað myndirnar út og afhent þeim sem eru á leið á kosningafund hjá Sjálfstæðisflokknum. Eða stungið þeim inn um bréfalúguna hjá Davíð eða Halldóri. Eða bara andskotans djöfuls, ekki gert nokkurn skapaðan hlut, afþví allt er tilgangslaust, æfing í ömurð, því öll lönd þurfa að eiga sína valdasjúku brandarakalla sem á tíu ára afmæli risaglæpsins sem þeir frömdu eru orðnir fansí ritstjórar, inteligensía, á merkilegasta blaði í öllum heiminum og birta bara sæta mynd af sjálfum sér, þegar þeir voru ungir borgarstjórar og skrifuðu undir endurskoðað Aðalskipulag Reykjavíkurborgar. Og segja á blaðsíðu 25 í blaðinu í dag að Írak sé nú næststærsti útflytjandinn í samtökum olíuútflutningsríkja, OPEC, og lífskjör hafi batnað á ýmsum sviðum. Jómama, vesalingarnir ykkar, yfir hverju eruði þá eiginlega alltaf að væla? Manni er spurn.
- – - – -
Ég átti heima í Ameríku fyrir tíu árum, þegar allur hasarinn var sem æstastur. George W. Bush var alltaf í sjónvarpinu og útvarpinu að segja eitthvað rosalegt um öxulveldi, freedoms og Jeebus, og þegar hann tók pásu fór hann til Texaz og náði sér í keðjusög og réðst á runna. Allir klöppuðu fyrir því og flögguðu svo, og táruðust yfir þjáningu the Homeland. Svo smátt og smátt klöppuðu færri; fréttir fóru að berast af allskonar hlutum sem erfitt er að klappa fyrir eða flagga. Pyntifangelsi td. fyrir unglinga sem rænt var um miðjar nætur, og hryllingsspítalar þar sem hetjurnar sem særst höfðu á vígvellinum voru látnar hírast, í sjálfri höfuðborginni, rétt hjá stjórnstöð heimsveldisins, innan um rottur og með legusár, æpandi á mömmur sínar sem stóðu grátandi við rúmstokkinn og gátu ekkert gert. Þið vitið hvernig þetta er, það tímir enginn með fullu viti að setja pening í heilsugæsluhégóma. Fótalausir strákar með PTSD verða bara að biðja bænirnar sínar og vona að guð sé að hlusta. Allahu akbar. Allahu akbar sagði líka fullt af fólki í Írak eða bara ég brjálast, ég brjálast.
Og ég var að brjálast, og með samviskubit yfir því að geta ekkert gert, ó þvílík þjáning sem fylgir því að vera konugrey sem kann ekkert í því að drepa. My impotent rage: ég var oft að lofa sjálfri mér hinu og þessu; ef enginn verður búin að drepa GWB næstu mánaðarmót, eftir ár, áratug, geri ég það. Ef enginn verður búin að kveikja í honum eða skjóta hann skal ég gera það, í nafni Allah, því lofa ég. Ég sver við nafn föður míns, ég skal hefna. Ég skal hefna fyrir Fallujah.
Ó Fallujah. Hér dugar ekkert grín, hér dugar ekkert, hér er bara gat í brjóstinu á mér. Hér er borg sem um verður skrifað í öll gömul og ný testament:
59 leikskólar, grunnskólar, og framhaldsskólar eyðilagðir
Eyðilegging á raforkustöðvum, vatnshreinsistöðvum, járnbrautarstöðvum
100000 húsdýr dauð
Fjögur bókasöfn brennd. Það voru geymd þúsundir fornra íslamskra bóka og handrita
Fornminjar eyðilagðar vísvitandi, td. kastali Abu al-Abbas al-Safah.
Og þetta er samt ekki neitt, því við gefum þetta allt í skiptum fyrir það að börnin okkar fái að vera í friði, er það ekki? Almáttugur góður guð, ég gef allt og geri allt ef þú hjálpar mér að passa uppá börnin mín. Aþví það að eiga veikt barn er ekkert grín, þá fer ég með bænir oft á dag og líka um dimma nótt. En í minni dimmu nótt er ekkert sneytt úran eða hvítt fosfór, í mínum eggjastokkum er ekkert þannig sem lætur börn fæðast með þrjú höfuð eða eins og einhverja undarlega klessu. Eða lætur þau fæðast til að deyja úr krabbameini.
Í nafni hins þríeina guðs í dimmu nóttinni, ég lofa að muna þetta alltaf allt, muna alltaf söguna um viljugu þjóðirnar sem þráðu heitt að vera með í að drepa vesalinga langt í burtu, ekki útaf neinu sérstöku, nema auðvitað þessu gamla góða, olíu td., og útþennslustefnu heimsveldis. Ég skal aldrei gleyma, í mínum dimmu nóttum skal ég alltaf eiga bæn fyrir Írak.
- – - – -
Á Counterpunch skrifar Ajamu Baraka:
So neither government representatives nor associated institutions like the media and corporations pay the price for their role in crimes perpetrated internationally. The lawlessness and impunity of the West is paid for by the people of whichever nation finds itself in the crosshairs of U.S. and Western interests. It is paid for by the families of the hundreds of thousands of Iraqis killed, the working class families of the troops killed or injured, and the troops who returned home suffering from post-traumatic stress. A price has also been exacted from all us who believe in the possibility of cooperative, global human progress
What the U.S. war on Iraq demonstrated is that in order to maintain their fantasies of continued global dominance, the U.S. and its colonialist allies will resort to naked piracy. But it is not gold trinkets and slaves that are the contemporary booty – it is whole nations. And while the undermining of the rule of law, the normalization of war to advance national interests and the hollowing out of the human rights idea in order to justify “humanitarian interventions” might seem to be beneficial in the short term, the people of the world who have been slowly liberating themselves from the conceptual myopia of colonization see very clearly the hypocrisy of the West’s supposed commitment to universal human rights, democracy and the rule of law when international crimes like the attack on Iraq go unpunished.
The result is that many are not moved by the West’s expressions of concerns for the people of Syria, when the U.S. and the West continue to support the occupation and dehumanization of the Palestinian people, kill innocents with drone strikes, and train and provide weapons to repressive states and terrorists groups. Many understand that if there was a real commitment to the equal application of international law and accountability, U.S. and British officials would be held to account for the crimes committed in Iraq. But we all know that is not going to happen anytime soon.
- – - – -
Við vitum að ekkert mun gerast, við fáum ekki einu sinni niðurstöður einhverrar nefndar sem Alþingi skipaði um aðdraganda þátttöku Íslands í Íraksstríðinu og vitiði afhverju? Afþví -hahahaha- Össur og Árni Þór vilja ekki að samskonar nefnd verði skipuð til að fara yfir Líbíufrelsisveitinguna þeirra. (Þar drápum við umþb. 1104, og bjuggum til fyrsta flokks hrúgu af ofbeldi og ógeði.) Við erum ekki í lagi, hvað ætli guð geri við okkur?
Í Fallujah fæðast börn svoleiðis þessa dagana að í mannkynssögunni hefur sennilega ekkert sambærilegt gerst áður.
Af Democracy Now:
And so, what this has generated is, from 2004 up to this day, we are seeing a rate of congenital malformations in the city of Fallujah that has surpassed even that in the aftermath of—in the wake of the Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki that were—that nuclear bombs were dropped on at the end of World War II. So, Dr. Samira Alani actually visited with doctors in Japan, comparing statistics, and found that the amount of congenital malformations in Fallujah is 14 times greater than the same rate measured in the cities of Hiroshima and Nagasaki in Japan in the aftermath of the nuclear bombings. These types of birth defects, she said—there are types of congenital malformations that she said they don’t even have medical terms for, that some of the things they’re seeing, they’ve never seen before. They’re not in any of the books or any of the scientific literature that they have access to. She said it’s common now in Fallujah for newborns to come out with massive multiple systemic defects, immune problems, massive central nervous system problems, massive heart problems, skeletal disorders, baby’s being born with two heads, babies being born with half of their internal organs outside of their bodies, cyclops babies literally with one eye—really, really, really horrific nightmarish types of birth defects. And it is ongoing.
Meira af Democracy Now, sem bjargaði oft lífi mínu í USA með sannleikanum sínum. Hér les Thomas Young sem er að deyja afþví hann fór til Írak að berjast fyrir Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson, kveðjubréfið sitt:
Your positions of authority, your millions of dollars of personal wealth, your public relations consultants, [and your privilege and power] cannot mask the hollowness of your character. You sent us to fight and die in Iraq after you, Mr. Cheney, dodged the draft in Vietnam, and you, Mr. Bush, went AWOL from your National Guard unit. Your cowardice and selfishness were established decades ago. You were not willing to risk yourselves for our nation but you sent hundreds of thousands of young men and women to be sacrificed in a senseless war with no more thought than it takes to put out the garbage.
I write this letter, my last letter, to you, Mr. Bush and Mr. Cheney. I write not because I think you grasp the terrible human and moral consequences of your lies, manipulation and thirst for wealth and power. I write this letter because, before my own death, I want to make it clear that I, and hundreds of thousands of my fellow veterans, along with millions of my fellow citizens, along with hundreds of millions more in Iraq and the Middle East, know fully who you are and what you have done. You may evade justice but in our eyes you are each guilty of egregious war crimes, of plunder and, finally, of murder, including the murder of thousands of young Americans—my fellow veterans—whose future you stole.
Og:
My day of reckoning is upon me. Yours will come. I hope you will be put on trial. But mostly I hope, for your sakes, that you find the moral courage to face what you have done to me and to many, many others who deserved to live. I hope that before your time on earth ends, as mine is now ending, you will find the strength of character to stand before the American public and the world, and in particular the Iraqi people, and beg for forgiveness.
Skuldadagar, segir hann, á þeim er víst von. Vonandi. Og hann vonar að þessir menn sem bjuggu helvíti til að gamni sínu geti áður en þeir deyja, beðist afsökunar, nei, grátbeðið um fyrirgefningu, um að heimsbyggðin og sérstaklega fólkið í Írak geti fyrirgefið þeim, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Í nafni hins þríeina, Allah-Guðs, ég vona það líka.
En mér finnst það ekki líklegt. Allavega ekki hér. Þeir sem einu sinni skrifuðu undir aðalskipulag Reykjavíkur skrifa núna söguna, skrifa ekkert um Írak nema örlítið um batnandi lífskjör og bráðum munu þeir ekki skrifa neitt um Írak og ef þeir gera það verður það um hið svokallaða “Írak”. Hið svokallaða Írak með svokölluðu fólki sem eignast svokölluð börn. Svokallaðar þjáningar svokallaðra vesalinga.
- – - – -
To the Father in Fallujah who buried his Son in his Garden eftir Nesreen Melek
Lift your warm son’s body and scream as you haven’t screamed before and ask them what has your son done to them?
Let his blood drip on the soil, don’t wash it, let it stay to remember their atrocities and ask them what has your son done to them?
Dig a small hole in your garden, let your son’s body rest in peace and ask them what your has your son done to them?
Spread his arms like a bird, let his soul fly far away and ask them what has your son done to them?
Cover his body with the fertile soil from your garden, and ask them what has your son done to them?
Plant a white flower on his grave and ask them what has your son done to them?
Water the flower with your tears and ask them what has your son done to them?
Fertilize the flower with the blood of the Iraqi civilians who were killed during their shock and awe bombing and ask them what has your son done to them?
Sit every day beside his grave, cry for your loss and ours and ask them what has your son done to them?
Pray for his soul to rest in heaven and ask Him to forgive them for their acts and ask them what has your son done to them?
Get a white tombstone, write the names of all the kids who lost their lives during their liberation and ask them what has your son and all other son other sons, done to them
Let the tombstone be as high as it should be, take a picture of the tombstone, give it to them and ask them what has your son done to them?
Ég vil óska kjósendum Sjálfstæðis og Framsóknarflokksins, bæði gömlum og þeim sem hlakka til þess að x-a við rétt nú í vor, innilega til hamingju með 10. ára afmæli innrásarinnar í Írak. Ég minnist orða Paul Wolfowitz: -Til er hellingur af peningum sem hægt er að nota til að borga fyrir þetta, ekki endilega peningar amerískra skattgreiðenda og þar er hægt að byrja á eignum almennings í Írak- og sting uppá því að hugsað verði stórt í skuldaniðurfellingalausnum hér; hví ekki að fá íraska alþýðu til að leggja út fyrir verkefninu? Hjá þeim er allt í rugli og engar líkur á að úr rætist í nánustu framtíð, en aftur á móti á Ísland góðan séns á því að blása upp nýja bólu, sérstaklega ef efri millistétt fær að halda eftir meira af aurunum sínum til að fjárfesta með. Því ætti öllum að vera ljóst að eignir Íraka nýtast betur hér. Við vorum heldur ekki búin að fá neitt borgað fyrir að vera -viljug þjóð-, löngu kominn tími til að sá reikningur verði gerður upp.
Með kærri kveðju og í guðs lýðræðisfriði,
Sólveig Anna Jónsdóttir, Ízlendingur.
- – - – -
We can ask why have George W Bush and Tony Blair not been investigated, indicted and prosecuted for their roles in planning and prosecuting the Iraq War. As folk singer Bob Dylan instructed us long ago, the answer is “blowin’ in the wind”, or in more straightforward language, the reasons for such impunity conferred upon the American and British leaders is a crude display of geopolitics – their countries were not defeated and occupied, their governments never surrendered, and such strategic failures (or successes) are exempted from legal scrutiny.
These are the double standards that make international criminal justice more a matter of power politics than global justice.
There is also the question of complicity of countries that supported the war with troop deployments, such as Japan, which dispatched 1,000 members of its self-defence units to Iraq in July 2003 to help with non-combat dimensions of the occupation. Such a role is a clear breach of international law and morality.
Og ég veit alveg hvað það er: Fokking kapítalisminn.
Ég var að lesa blogg eftir Andra Snæ þar sem hann bíður uppá brot úr Draumlandinu:
Stjórnarþingmaður í iðnaðarnefnd Alþingis sagði um hálendi Austurlands eftir kynnisferð með Landsvirkjun: „Bara sandmelar með nokkrum stráum, lítið lífríki, ekkert sérstaklega tilkomumikið.“ Þótt fegurð sé huglæg eru gróðurþekja, gæsahreiður og fálkahreiður við Kringilsá það ekki. Fegurð Íslands er kjarni ímyndar Íslands og sjálfsmyndar þjóðarinnar. Samkvæmt rannsóknum mælist hún mikilvægari en Guð og tungumálið, hjá mörgum rennur þetta í eitt. Fegurðin varð höfuðóvinur framkvæmdarinnar. Ljósmyndarar voru sakaðir um að ýkja fegurð Íslands. Morgunblaðið var gagnrýnt harðlega fyrir að birta of fallegar myndir af landslagi norðan Vatnajökuls. Ragnar Axelsson var sakaður um ýkjur í myndaseríu sinni, Landið sem hverfur. Myndirnar voru taldar of litsterkar og áhrifamiklar og ekki gefa sanna mynd af svæðinu. Of fallegar myndir voru afgreiddar sem áróður.
Ég las Draumalandið í janúar 2007, að jólaannríkinu loknu, í miðju heimsveldisins. Það er samt ekki alveg rétt að ég hafi lesið bókina, frekar át ég hana og æpti hana og æddi hana, ég æddi um með hana og las upphátt á manninn minn sem hafði ekkert beðið um það en varð að hlusta af því annars hefði ég dáið, sprungið, afþví stundum er það þannig að þótt maður viti eitthvað, viti að rugl og vitleysa er de rigueur á eyju hins mikla hagvaxtar og frelsis, veit maður það ekki alveg nóg. Þangað til að allt í einu veit maður það of mikið og hvað er þá hægt að gera annað en að æða í hringi og æpa?
Fegurð Íslands er kjarni ímyndar Íslands og sjálfsmyndar þjóðarinnar. Samkvæmt rannsóknum mælist hún mikilvægari en Guð og tungumálið, hjá mörgum rennur þetta í eitt.
- – - – -
Ísland hefur auðvitað enga ímynd, Ísland veit ekki einu sinni að það heitir Ísland, ekki frekar en Grænland veit að það heitir Grænland eða Kanada Kanada. Þessi lönd hafa ekki ímynd, þau eru náttúra, eru hér og þar, líkt og sólin á himnum sem veit heldur ekki að hún heitir Sól, og ef hún veit það stendur henni væntanlega alveg á sama. Líkt og selurinn sem ég sé stundum og ímynda mér þá að elski mig jafn heitt og ég elska hann, honum stendur alveg á sama um mig. En ég elska hann jafn heitt fyrir því.
Ímynd Íslands er tilbúningur, svo að betur gangi að selja það, stundum útlendingum sem vilja að það sé fallegt og hreint og stundum útlendingum sem vilja að það sé ódýrt og skítugt, einhverskonar orkudrykkur í ljótum umbúðum. Eins og ímynd glöðu hórunnar, búin til af köllum svo þeir hafi ekki alveg jafn mikið samviskubit yfir því að kaupa það sem ekki á að vera til sölu. Myndin Pretty Woman td., sem allar stelpur sáu þegar ég var lítil, með fegurðardísinni Juliu Roberts, var ímynd um eitthvað sem ekki er til í alvöru, fallegustu konu í heimi sem vinnur við að leyfa köllum að ríða sér, útum allt og allskonar, þeir mega bara ekki kyssa hana. Þeir mega setja typpið uppí hana en bara allsekki kyssa hana. Afþví hún er einhverskonar konu-frumbyggi, ef hún leyfir þeim að kyssa sig eignast þeir sálina í henni. Aðeins sá ríkasti má gera það, eignast allan munninn og sálina með, enda á hann svo mikinn pening að reglur skipta engu lengur, sá sem á mestan pening þurrkar út gömlu reglurnar og skrifar nýjar eins og ekkert sé. Eins og hann þurrkar út frumbyggja og reglurnar þeirra, á endanum eiga þeir ekkert eftir nema líkamann á sér, sem þeir selja þá aðgang að til að eiga fyrir mat, selja ímyndasmiðum aðgang að ímyndinni um sig svo að ferðamenn vilji koma og kíkja á þá í sérstökum ímyndarþorpum.
Þegar ég fer út og niður að sjó rennur stundum allt saman. Guð, selur, hrafn, mávur og á sumrin eitthvað miklu fleira og brjálaðra; þúsundir fugla, miljónir flugna, allsstaðar, og blóm og grös og strá, bara það að hugsa um brjálæðið gerir mig máttlausa. Stundum labba ég hægt, löturhægt og horfi ofaní gróðurinn, þennan sem veit ekki að hann er íslenskur, heldur bara vex, og þá sé ég kraftaverk almættisins, ég sé allt í einu að allt er lifandi, allt er innblásið heilögum anda, allt hreyfist og suðar, svo hátt að ég set hendina yfir brjóstið á mér svo að hjartað stökkvi ekki út, til að slá í grasinu, brjálað af tilgangi.
En þegar allt rennur saman hverfur tungumálið og sjálfsmyndin, og öll landamæri, allar ímyndir, þarna á þessum pínkulitla bletti við voginn sem veit ekki hvað hann heitir, þar sem fluga verður guð og blóm sól er hugmyndin um ímynd ekki fráleit eða röng, hún bara vaknar aldrei. Hugmyndin um að selja þetta, hvort sem er góðum túrista eða vondum kapítalista vaknar ekki, því hvernig er hægt að selja það sem engin orð, hvorki á íslensku né nokkru öðru tungumáli, geta lýst? Hreint hóra eða óhrein hóra, til að selja manneskju svoleiðis þarftu að búa til ímynd, eitthvað ósatt eða réttara sagt óraunverulegt, afþví manneskja er raunveruleg og enginn með fullu viti kaupir manneskju, en margir eru alveg til í að kaupa ímynd um eitthvað sem hentar þeim hverju sinni. Eins með náttúru, hún er svo raunveruleg að til að selja hana þarftu fyrst að búa til sögu, segja ósatt, ljúga, búa til ímynd.
Davíð og Halldór og Sif voru klikk, klikk fyrir kapítalismann, sem er klikk: Um leið og hann gerist endanlega draugur, algjörlega úr tengslum við raunveruleikann, hrúga af pening sem aldrei sést, einungis til í Money Heaven verða áhrif hans á raunveruleikann sífellt meiri: hann hleypur hraðar og hraðar, dregur alla veröldina á eftir sér, framleiðir, selur, kaupir meira og meira af drasli sem enginn þarf en allir verða að eignast. Kapítalisminn skemmir ekki oggupons hér og þar, eða hrikalega mikið hér og þar, hann skemmir allt, allan strúktúr raunveruleikans. In every production line mistakes are made, en nútíminn er auðvitað ekki mistök, ekki nema að við vinnum við að gæta að ímynd kapítalismanns. Þau sem vinna við að taka veröldina eignanámi frá henni sjálfri og þeim okkar sem búa í raunveruleikanum, tala um mistök, en við skulum láta það vera. Við skulum tala um raunveruleikann, ekki ímyndir. Við skulum td. tala um kapítalisma.
Virkjun og skemmdarverkin sem henni fylgja eru ekki atburður og afleiðingar hans, sem standa ein og aðskilin frá öðru í raunveruleikanum, og hægt er að fordæma eftir því sem hentar flokkspólitík, svo dæmi sé tekið. Kárahnjúkavirkjun var ekki afbrigðilegur atburður, sem einungis átti sér stað vegna spilltra stjórnmálamanna. Kárahnjúkavirkjun er partur af kerfi, maskínu sem gerir fólk að uppsprettu vinnuafls til að hægt sé að framleiða drasl og náttúruna að uppsprettu orku svo að hægt sé að knýja verksmiðjur sem framleiða td. ál svo að hægt sé að búa til drasl í verksmiðjunum þar sem vinnuaflið vinnur. Hvort sem það eru frumskógar eða fjöll eða hálendi á eyju sem veit ekki hvað hún heitir, þar sem gæsir koma til að verpa, ekki vegna neinnar ímyndarherferðar, heldur vegna þess að þannig finnst þeim lífið eiga að vera, hvað það er og heitir sem er eyðilagt, er það eyðilagt í einum tilgangi: til að kapítalistarnir haldi áfram að græða. Við búum í raunveruleika sem er undirseldur kerfi sem verður að vaxa, getur ekki tekið sig á, farið í meðferð. Kerfi sem upplifir ekki að eitthvað hafi tilgang í sjálfu sér, hvort sem það er kona, selur eða hálendi; veröldin og það sem hana byggir er einungis hér svo að hægt sé að græða. Af ímyndarsérfræðingum kapítalismans er þetta kallað atvinnusköpun og hagvöxtur en við sem búum í raunveruleikanum skulum kalla þetta arðrán og rányrkju.
Þessvegna er fáránlegt að fárast yfir afleiðingum Kárahnjúkavirkjunar en vera á sama tíma ánægð yfir verksmiðju, vegna þess að hún er ekki álverksmiðja heldur kísil og það er ekki Davíð sem ætlar að byggja hana heldur vinstri stjórn. Og þessvegna er enn fáránlegra að fárast yfir einu fljóti en sjá ekkert athugavert við það að kapítalistar fái aðgang að sjónum og þar með öllum þeim verum sem hann byggja og vita ekki hvað við köllum þær, til að bora eftir olíu, til að selja á markaði, til að græða peninga. Að vinstri stjórn opni dyrnar fyrir þeim sem ætla sér að eignast olíuna undir sjónum er ekki brandari heldur sönnun á því að kapítalismanum er skítsama um einhverja kalla og kellingar, enda veit hann að vöxtur er upphaf og endir alls, og hann veit að allir vita það.
Vondi kapítalistinn vill eignast Ísland til að virkja það og gera skítugt og lendir þessvegna kannski uppá kant við góða kapítalistann sem vill einungis leigja Ísland ferðamönnum, leigja það aftur og aftur fólki sem að sjálfsögðu vilja bara heimsækja hreint land. En á endanum nást sættir, stofnuð eru hlutafélög og þá er hægt að eiga hlutabréf í hvorum iðnaðinum sem er, og báðum í einu og græða á ská. Að eiga og græða er á endanum það eina sem skiptir máli, útá það kemst fólk í viðtöl og er þá kallað frumkvöðlar og allir vita þá að hér er verið að gera góða hluti.
Já, ég veit að það er eitthvað að mér, mér er oft ekki sjálfrátt, ég verð að þusa. Ég reyni að gera það mest bara við mig sjálfa, til að vera ekki leiðinleg, en stundum er það ekki nóg. Ég er að mestu hætt að æpa og æða, sennilega vegna þess að ég eldist og þá hægist á metabólismanum og maníunni og líka vegna þess að það er augljóst að óp er til einskis, að öskra á kapítalismann er hlægilegt. Að öskra á kerfi sem hefur hlekkjað veröldina við sig og æðir í átt að heimsendi er sannarlega aðeins hlægilegt. En það væri ekki hlægilegt að ná í hamar og berja svo keðjuna í sundur. Það væri ekki hlægilegt að hætta að vera hræ tímans* og hætta að leyfa þeim að gera veröldina að hræi tímans. Það væri bara allsekkert hlægilegt.
- – - – -
*Time is everything, man is nothing: he is at the most time’s carcass.
Ljóðskáldið Karl Marx.
Suma elska ég svo mikið að þeir gera vinstra eyrað á mér eldrautt, stingast svo inní heilann á mér og eru svo þar að eilífu, amen.
Baby Villon eftir Philip Levine
He tells me in Bangkok he’s robbed
Because he’s white; in London because he’s black;
In Barcelona, Jew; in Paris, Arab:
Everywhere and at all times, and he fights back.
He holds up seven thick little fingers
To show me he’s rated seventh in the world,
And there’s no passion in his voice, no anger
In the flat brown eyes flecked with blood.
He asks me to tell all I can remember
Of my father, his uncle; he talks of the war
In North Africa and what came after,
The loss of his father, the loss of his brother,
The windows of the bakery smashed and the fresh bread
Dusted with glass, the warm smell of rye
So strong he ate till his mouth filled with blood.
“Here they live, here they live and not die,”
And he points down at his black head ridged
With black kinks of hair. He touches my hair,
Tells me I should never disparage
The stiff bristles that guard the head of the fighter.
Sadly his fingers wander over my face,
And he says how fair I am, how smooth.
We stand to end this first and last visit.
Stiff, 116 pounds, five feet two,
No bigger than a girl, he holds my shoulders,
Kisses my lips, his eyes still open,
My imaginary brother, my cousin,
Myself made otherwise by all his pain.
