Sólveig Anna Jónsdóttir

Hroki er synd, hræsni líka, hleypidómar eru líka synd, og mont og grobb eru synd. Þakklæti er auðvitað alls ekki synd. En stundum hljómar fólk sem er að lýsa yfir þakklæti eins og það sé að grobba sig og þá er maður ekki alveg viss um syndastatusinn. Þegar Bauhaus opnaði um daginn og sumir samborgarar mínir stóðu í röð hugsaði ég: Takk, þarna nema fyrir guðs náð fer ég, og svo leið mér syndugri, eins og ég héldi að ég væri eitthvað betri en fólkið sem vildi  fara í Bauhaus og ég reyndi mitt allra besta til að sýna auðmýkt í hugsun, hugsa um lóu eða kríu, fljótt, fljótt, áður en almættið yrði hneykslað.
(Þegar Jay-Z þakkar guði ægilega mikið fyrir að hafa unnið verðlaun eða selt billjón eintök af Niggaz in Paris og lætur eins og hann sé útvalinn þá finnst mér hann pínku syndugur, svo dæmi sé tekið.)

Nú ætla ég að lýsa yfir þakklæti, og reyna að grobba mig ekki:
Ég er þakklát fyrir að vera læs. Ég kann eiginlega ekkert annað og þegar maður kann fátt þá er það svo mikils virði að kunna eitthvað.
Áðan las ég þetta:

 Ég styð aðild Íslands að Atlantshafsbandalaginu – sem vel að merkja fer ekki með hernaði á hendur nokkru ríki og getur því ekki talist hernaðarbandalag. Öll lýðræðisriki hafa rétt til sjálfsvarnar.

Það ýldi einhvernveginn í hausnum á mér, eins og ég væri komin í námundan við thinny og ég þurfti að hughreysta sjálfa mig, róleg, mundu blessað æðruleysið, sjáðu, veðrið er orðið voða gott, það er ekkert gat á raunveruleikanum í alvöru, fljót, lestu eitthvað annað, fljótt:

Í Afganistan hefur Nató frá árinu 2oo3 haft yfirumsjón með glæpsamlegri sprengjuherferð og innrás gegn lítilli þjóð sem hóf ekki ófriðinn, í krafti ofurvalds og með því að beita yfirþyrmandi og hrikalegum vopnum. Á fyrstu mánuðum þessa stríðs varð mannfall meira en í árásunum á Tvíburaturnana 11. september 2001 og hefur á síðasta áratug aukist stöðugt. Í skýrslu birtri í febrúar á þessu ári af UN Assistance Mission í Afganistan er bent á mikla fjölgun barna og kvenna á meðal þeirra óbreyttu borgara sem drepnir eru. Vanræksla Nató var sérstaklega mikil og áberandi frá júlí fram í desember 2011, þegar loftárásir drápu þrisvar sinnum fleiri konur og börn heldur en á sama tíma árið áður… Hneykslin og glæpirnir sem herir Nató bera ábyrgð á, sem og auðvirðilegar opinberar afsökunarbeiðnir sem skortir allar raunverulegar lausnir gera það augljóst að hörmungarnar sem dynja á Afgönum munu halda áfram á meðan á stríðinu stendur.

Sjáiði, þarna gat ég flýtt mér að laga eitthvað ógurlegt og ósatt sem hefði getað skemmt veruleikann; synd, með því að lesa sannleikann. Og það hljóta allir að vera þakklátir fyrir að svoleiðis er hægt. Nú get ég sagt: Árni Páll er hluti af a deranged historical trend. Hljómar vel, ég ætla að segja það oft. (Það er kannski ekkert við hann að sakast, hann fór of nálægt thinny-inu í Brussel, við hötum ekki syndarann, heldur syndina osfrv.)

Ég viðurkenni að ég var haldin hleypidómum um Árna Pál. Stundum sagði ég asnalega brandara um húðlit hans og kryddaði með ljótu orðbragði um auðvaldið og ósýnilegu höndina. En nú hef ég látið af hleypidómunum. Nú er þetta alltsaman byggt á sterkum rökum, ég er alveg ósammála honum alltaf og um öll grundvallaratriði sem snúa að því hvernig veröld við viljum byggja. Hann vill halda áfram að búa í veiku lygaveröldinni, ekki ég, hann vill fara í kokteilpartý með Anders, mig langar að henda kokteil í Anders, hann sendi eflaust heillaóskaskeyti á ráðstefnuna í Chicago, ég sendi bæn, logandi bæn djúpt innanúr hjartanu á mér:
Elsku vinir mínir í Chicago, gangi ykkur vel, og takk fyrir að gera allt sem þið hafið gert og það sem þið ætlið að gera.

Er ég kannski bara gamall maður með þráhyggju?

Um daginn var sagt frá því að Össur Skarphéðinsson segði að Ísland styddi þvingunaraðgerðir gegn Íran vegna kjarnorkuáætlunarinnar. Össur sagði þetta í Stafangri í Noregi þar sem hann ræddi arabíska vorið og ástandið í Palestínu. Hann sagði líka að við værum kyndilberar mannréttinda og að við ættum að beita okkur af afli til að laga mannréttindi og jafnréttismál í Miðausturlöndum og Norður Afríku þar sem þróunin hefur víst verið neikvæð undanfarið.
Jæja og Altso, sagði ég þá, ekki við Össur, heldur við aumingja manninn sem býr í sama húsi og ég, og hann varð fælinn til augnanna og setti á sig heyrnatólin. En það dugði auðvitað ekki. Hann þurfti að taka þau aftur af sér og hlusta, mæðulegur á þetta:

Össur Skarhéðinsson studdi innrásina í Afganistan. Hann sagði hana óhjákvæmilega. Hann sagði að milljónir manna væru líklegar til þess að enda á vergangi, en þannig væri nú bara það. Fátækt fólk er hvortsemer alltaf á þvælingi, að sækja vatn, sækja eldivið, sækja ölmusu frá vestrinu, sækja ættingja í líkhúsið, er semsagt alveg vant því að þurfa að labba, ólíkt okkur sem notum frekar bíl.

Og afþví að Össur minntist líka á Norður Afríku, þar sem fólk er líka oft að þvælast: Össur studdi loftárásir Nató á Líbíu vegna þess að nú var kominn tími til að fjarlægja the middle man, fáránlegt að fínir menn í Evrópu þyrftu alltaf að vera að gauka að Gaddafi peningum sem hægt væri að nota í annað, Nató sprengdi fullt og Össur hefur ekki hugsað einu sinni um Líbíu síðan þá. Sumir menn lenda kannski á séns og hringja aldrei aftur, Össur gerir innrásir og lítur aldrei til baka. Og þá þurfa konur eins og ég að eyða tíma í að lesa og hugsa um afleiðingar gjörða manna eins og hans, vegna þess að áhyggjurnar af hringjunum sjö sem bíða aukast stöðugt.
Hér er grein, birt 15. mars síðastliðinn, á Counterpunch, NATO’S Craven Coverup of Its Libyan Bombing:

Indeed, when it became clear to NATO that the UN Commission wished to investigate NATO’s role in the Libyan war, Brussels balked. On February 15, 2012, NATO’s Legal Adviser Peter Olson wrote a strong letter to the Chair of the Commission. NATO accepted that the Qaddafi regime “committed serious violations of international law,” which led to the Security Council Resolution 1973. What was not acceptable was any mention of NATO’s “violations” during the conflict,

“We would be concerned, however, if ‘NATO incidents’ were included in the Commission’s report as on a par with those which the Commission may ultimately conclude did violate law or constitute crimes. We note in this regard that the Commission’s mandate is to discuss ‘the facts and circumstance of….violations [of law] and…crimes perpetrated.’ We would accordingly request that, in the event the Commission elects to include a discussion of NATO actions in Libya, its report clearly state that NATO did not deliberately target civilians and did not commit war crimes in Libya.”

To its credit, the Commission did discuss the NATO “incidents.” However, there were some factual problems. The Commission claimed that NATO flew 17,939 armed sorties in Libya. NATO says that it flew “24,200 sorties, including over 9,000 strike sorties.” What the gap between the two numbers might tell us is not explored in the report or in the press discussion subsequently. The Commission points out that NATO did strike several civilian areas (such as Majer, Bani Walid, Sirte, Surman, Souq al-Juma) as well as areas that NATO claims were “command and control nodes.” The Commission found no “evidence of such activity” in these “nodes.” NATO contested both the civilian deaths and the Commission’s doubts about these “nodes.” Because NATO would not fully cooperate with the Commission, the investigation was “unable to determine, for lack of sufficient information, whether these strikes were based on incorrect or outdated intelligence and, therefore, whether they were consistent with NATO’s objective to take all necessary precautions to avoid civilian casualties entirely.”

Three days after the report was released in the Human Rights Council, NATO’s chief Anders Fogh Rasmussen denied its anodyne conclusions regarding NATO.  And then, for added effect, Rasmussen said that he was pleased with the report’s finding that NATO “had conducted a highly precise campaign with a demonstrable determination to avoid civilian casualties.” There is no such clear finding. The report is far more circumspect, worrying about the lack of information to make any clear statement about NATO’s bombing runs. NATO had conducted its own inquiry, but did not turn over its report or raw data to the UN Commission.

Aðeins af Íran: Ísraelar ásamt Bandaríkjamönnum, reka ákaft áróðursstríð gegn Íran og eru þvingunaraðgerðirnar sem Össur styður og Ísland þar af leiðandi, afrakstur þess. Ísraelar myrða íranska vísindamenn innan landamæra Íran, og biðla einnig ákaft til veraldarinnar um að fljótlega verði gerðar loftárásir á Íran.
William Blum:

Not long ago, Iraq and Iran were regarded by USrael as the most significant threats to Israeli Middle-East hegemony. Thus was born the myth of Iraqi Weapons of Mass Destruction, and the United States proceeded to turn Iraq into a basket case. That left Iran, and thus was born the myth of the Iranian Nuclear Threat. As it began to sink in that Iran was not really that much of a nuclear threat, or that this “threat” was becoming too difficult to sell to the rest of the world, USrael decided that, at a minimum, it wanted regime change. The next step may be to block Iran’s lifeline — oil sales using the Strait of Hormuz. Ergo, the recent US and EU naval buildup near the Persian Gulf, an act of war trying to goad Iran into firing the first shot. If Iran tries to counter this blockade it could be the signal for another US Basket Case, the fourth in a decade, with the devastated people of Libya and Afghanistan, along with Iraq, currently enjoying America’s unique gift of freedom and democracy.

Ætli Össur styðji loftárásir á Íran, ef til þeirra kemur? Og hvað heldur hann þá að verði um fólkið í Palestínu á meðan augu allra beinast að nýjustu geðveikinni í Miðausturlöndum? Miðjustjórnmál eru sannarlega ekki fyrir einfalda að skilja.

- – - – -

Vissuði að Bandaríkjamenn standa nú í miklum sprengingum í Jemen í baráttu sinni við the hryðjuverkamenn? Jeremy Scahill segir “It seems there’s going to be a pretty serious, widespread bombing campaign with ground support in southern Yemen very soon.”

Það er ekki sagt frá þessu í fjölmiðlum hér, en við fáum öll að vita hvað Obama er mikill baráttumaður fyrir réttindum samkynhneigðra, eins og allir aðrir miðjupólitíkusar í heiminum. Það eru bara sækó plebbar sem þessa dagana hafa eitthvað við það að athuga að samkynhneigt fólk fái að gera það sem það vill og það er ekki Obama að þakka heldur áratugalangri baráttu aktivista. Mér finnst útspil Obama álíka merkilegt og litasjónvarp: Skemmtilegt og maður á alltaf eftir að muna eftir því þegar það kom fyrst á heimilið, en að öðru leyti algjörlega merkingarlaust fyrir veröldina og mannkynið. Sömu sögu er ekki hægt að segja um framferði hans í öðrum málaflokkum, svosem stríðsrekstri og útþennslu heimsvaldastefnunar. Þar hafa ákvarðanir hans miklar og ótrúlegar afleiðingar, og er hægt að heimfæra hið fornkveðna á þá Össur báða: Þið eruð nú meiri helvítis heimsvaldasinnarnir.

Jæja, hafiði lesið Dark Tower seríuna eftir Stephen King? Ég lá alveg í henni fyrir einhverjum árum, grét ógurlega í heilan dag þegar þau brenna Susan Delgado í Wizard and Glass, var doldið fúl yfir endinum, og seldi svo allt saman ásamt öllum hinum Stephen King bókunum á garðsölu. Ég vildi að ég ætti þær allar núna, til að leita í og finna sannanir fyrir máli mínu.

Ef ég ætti heima í Kópavoginum þá væri ég farin að pæla mikið í að halda garðsölu og fara svo heim til mömmu. Mér finnst nefnilega líklegt að Crimson King hafi komið auga á bæinn og sé, á sinn snargeðveika hryllingshátt, að kokka upp eitthvert agalegt kaos og algjört hrun. Svona peningaskápur steyptur inn í vegg sem geymir ýmislegt óhreint og glæpsamlegt er alveg ekta úr bók eftir Stephen King og langlíklegast að útsendarar Kóngsins hafi komið honum fyrir. Og talandi um óhreint, mjölið! Í alvöru talað! Kjötstykki notuð sem áburður á íþróttavelli og mávager sem birtast og gera allt vitlaust. Og svo hefur margt annað átt sér stað í Kópavogi og ýmsar persónur gerst leikendur á sviði bæjarmála (ég ætla ekki að nefna þær vegna mögulegra málsókna) sem gerir kenningu mína meira en sennilega. Akkúrat svona atburðir verða í smábæ í bók eftir Stephen King, og svo heldur það bara áfram að versna.
Nú er ekkert að gera nema að fylgjast með…

Á 1. maí á maður víst bara að hugsa um laun og vinnu. Ég sel aðgang að mér og fæ eitthvað smotterí fyrir, má liggja heima í rúminu ef ég fæ gubbupest og má vera heima og passa eigið barn ef það fær gubbupest, svo lengi sem það er ekki eldra en 12. Ef barnið er 13 getur það bara passað sig sjálft. Ég fæ oggulitla uppbót stöku sinnum, 15.000 fyrir jól, 17.000 í maí og stundum gaukar ríkissjóður til mín smáræði fyrir það að hafa fætt 2 Íslendinga. (Ég þekki konu sem er móðir barns sem kom yfir hafið til að gerast Íslendingur, og hún fær engar bætur fyrir barn).

Ég vinn 8 tíma á dag og fæ fyrir það umþb. 198.000 kr. ísl. á mánuði. Í vinnunni legg ég á borð, skammta mat, klæði í föt og klæði úr fötum, skipti stundum um bleyjur, aðstoða við klósettnotkun, kyssi, held utan um, leiðbeini, skamma (stundum), klippi út, mála, föndra, tek til, sópa, þurka af. Ég les upphátt og með tilþrifum, syng, kenni lög, dansa, hoppa, spila fótbolta, spila spil, hleyp hratt, hleyp hægt, allt eftir þörfum, baka, þýði, útskýri, og svo mætti lengi lengi telja. Ef ég gerði allt hér að ofan í háum hælum og fallegum kjól myndi Don kannski ekki alltaf vera að tuða, en það er bara svo hræðilega ópraktískt, og arfleiðin er þrátt fyrir allt enn til staðar.
En mig langar ekkert að tala meira um þetta. Enda er ég ófaglærð og þessvegna ómarktæk.

Það sem mig langar að tala um er stríð, friður og kapítalismi. Dramadrottningin Chris Hedges skrifar:

Walter Benjamin argued that capitalism is not only a formation “conditioned by religion,” but is an “essentially religious phenomenon,” albeit one that no longer seeks to connect humans with the mysterious forces of life. Capitalism, as Benjamin observed, called on human societies to embark on a ceaseless and futile quest for money and goods. This quest, he warned, perpetuates a culture dominated by guilt, a sense of inadequacy and self-loathing. It enslaves nearly all its adherents through wages, subservience to the commodity culture and debt peonage. The suffering visited on Native Americans, once Western expansion was complete, was soon endured by others, in Cuba, the Philippines, Nicaragua, the Dominican Republic, Vietnam, Iraq and Afghanistan. The final chapter of this sad experiment in human history will see us sacrificed as those on the outer reaches of empire were sacrificed. There is a kind of justice to this. We profited as a nation from this demented vision, we remained passive and silent when we should have denounced the crimes committed in our name, and now that the game is up we all go down together. 

Fyrir stuttu húkkuðum við Íslendingar upp með tveimur ægilegum evrópskum skúrkum. Annar þeirra er núna í miklu veseni vegna sleiksins sem hann og Murdoch voru alltaf í og hinn vegna þess að ekki er enn búið að afnema lýðræðið í Frakklandi (eins og á Grikklandi og Ítalíu) og kjósendur ætla sennilega að segja honum að éta það sem úti frýs. Fyrir ári ákváðu þessir 2 að beina augum kjósenda frá sér og að  ’Mesta illmenni sólkerfisins’. Og við þutum af stað og tókst að drepa 1104 í norður-Afríku eins og hendi væri veifað.
Og djöfull er ég búin að vera með þetta allt saman á heilanum. Allavega 2svar í viku í heilt ár hef ég leitt hugann að ríkisstjórninni og öllum þingmönnunum sem sáu enga ástæðu til að hugsa sig 2svar um þegar 2 skíthælar á mála hjá hinu alþjólega 1% skáluðu í hvítum fosfór heldur báðu um sopa. Ég hef meira að segja farið út að labba, hlustað á Karma police og skælt yfir ruglinu. Andskotans!

Fyrir nokkrum dögum las ég ótrúlega skemmtilega frétt, algjört lol:

Muammar Gaddafi’s regime reportedly agreed to give 50 million euros ($63 million) to Nicolas Sarkozy’s 2007 campaign.

 …Mr Hollande spokesman Bernard Cazeneuve called on Mr Sarkozy to “explain himself to the French in the face of such serious elements backed up by new documents emanating from the entourage of the Libyan dictator himself.”

Mediapart said it had obtained the note from “former senior officials now in hiding.”

The green-bordered note published and translated by Mediapart said the agreement followed a meeting on October 6, 2006, attended by Gaddafi’s spy chief Abdullah Senussi, the head of Tripoli’s African investment fund Bashir Saleh, close Sarkozy associate Brice Hortefeux and arms dealer Ziad Takieddine.

A lawyer for Mr Takieddine, Samia Maktouf, denied that her client was present but said, “he believes this document is credible, given the date and the persons named.”

Æjá, svona er hann þá, litli vinur Alþingis og frelsishetjan góða. En var nokkuð hægt að ætlast til þess að saklausir þingmenn gætu vitað þetta, við höfum áður sett traust okkar á volduga menn í útlöndum og ekkert hlotist af því nema upphefð og reynsla.

Ok, nú hætti ég þessu alveg random tuði og að fer að gera mig tibúna til að rölta niður Laugaveginn, samkvæmt verkalýðsbúrókrasíunni er vinna víst velferð og heil hrúga af virkjunum sem vinnufúsar hendur bíða eftir að fá að reisa. Og ég hugga mig við það að hér er þó lýðræði og flokkar halda prófkjör og þá getur fátæk verkakona reynt að gera sitt til þess að í að boði séu raunverulegir friðarsinnar gegn arðráni og fjöldamorðum.

(Ástarþríhyrningurinn dýpkar og þroskast með hverjum deginum, ég, Boots og Karl.
Þetta er tileinkað franska grísnum og vinum hans á Íslandi

og þetta deginum í dag

That’s when i step back some to contemplate what few know
Sat down wrestle with my thoughts like a sumo
Aint no one player that could beat this lunancy
Aint no hustler on the street could do a whole community
This is how deep shit can get
It reads macaroni on my birth certificate
Poontang is my middle name but i can’t hang
I’m getting hustled
Only knowing half the game
Shit how the fuck do i get out of this place.
-Boots Riley-)

Þau geta paufast og ýtt til pappírshrúgum og farið í boð og haldið fundi og planað arabamorð, alveg eins og þeim sýnist.

Þetta er samt byrjað. Við vorum ekki alveg tilbúin síðast, fötin okkar voru götótt og alls ekki nógu hlý, hentuðu ekki til mikillar útiveru. En við lærðum að sauma, og það kunnum við bara alls ekki áður, það var orðið svo langt síðan einhver var í saumaskapi. Nú saumum við á fullu, og þetta er allt saman að verða mjög smart.

Munið það, þetta verður smart. Ekki þreytast, lítið upp og horfið svo út, þangað sem allt er að gerast, vorið er komið og þótt einhver enskur kall hafði sagt fyrir næstum 100 árum að það væri grimmt skil ég ekki af hverju við þurfum öll að hafa það eftir eins og bjánar.

Jean-Luc Mélenchon fékk heil 11% í gær í Frakklandi, þrátt fyrir að vera kommúnistadrullusokkur. Það gerir mig mjög glaða. Hann kann td. leynihandtakið, þessa mynd sá ég á Facebook síðunni hans:

Og svo er hann sentimental sem er ávallt kostur, sagði þetta í gærkvöld:

Þakka ykkur öllum, hvert og eitt hefur starfað af heilindum í þessari baráttu. Og við erum stolt. Öll. Stolt yfir að hafa vakið von í þessari “hörðu” Evrópu sem níðist á þjóðum sínum, stolt fyrir að hafa svipt af henni hulunni. Fyrstu skrefin í mikilli og fagurri byltingu fólksins hafa verið stigin. Umbreyting borgaranna (á valdakerfinu) er rétt að hefjast, trúið mér. 

Við gefum ekkert eftir. Résistance!

Ég þekki Jean-Luc ekki mikið, en mig langar samt að spila lag fyrir hann og vini hans. Alvöru gamaldags alþjóðlegt kommapartý, gott til að hlusta á meðan maður saumar.

Muniði fyrir örlítið meira en ári síðan, þarna hinum megin við fjallið, þegar allt varð vitlaust í mið-Austurlöndum? Og íslenskir þingmenn, allir sem einn, ákváðu að nú væri kominn tími til að prófa að sprengja í norður-Afríku, afþví að þar væri staddur maður, verri en Saddam, verri en Wen Jiabao, mögulega jafn vondur og Hitler? Þá eignuðumst við nýja stríðsleiðtoga, Tony Blair og George Bush orðnir góðir af húbrissýkingunni og farnir til annara starfa, eins og að reyna að koma á friði í fyrrnefndum mið-Austurlöndum eða aðstoða fátæklinga á Haítí. Nú voru það David Cameron og Nicolas Sarkozy sem leiddu okkur áfram, heimsfræga, herlausa, listfenga friðar örþjóð. Miklir myndarmenn og skeleggir í hverju því sem þeir taka sér fyrir hendur. Cameron er td., eftir að hafa frelsað marga araba, þessa dagana upptekinn við að kenna börnum á Bretlandseyjum að standa ávallt á fætur þegar hann eða pabbi hans koma inní herbergi. Ef börnin geta ekki lært þetta þá er það bara beint í endurmenntunarbúðir. Og bon vivant-inn franski er á fullu við að sanna hið fornkveðna að margur sé knár þótt hann sé smár, og að frönsk börn geti mögulega dáið úr múslimaeitrun ef þau slysist til að borða halalkjöt, og er þá ekki best að senda arabana bara aftur heim til Alsír?

Hinum megin við fjallið er land sem heitir Bahrain og þar varð fólk líka ægilega æst fyrir ári, og hóf að mótmæla því að minnihlutinn réði öllu og meirihlutinn engu. Þau voru kannski svo æst að þau gleymdu því að bandaríski flotinn er með mikilvæga stöð í Bahrain og að Sádi-Arabía er beint við hliðiná. Alas, ameríkanarnir og Sádarnir gleymdu engu og fljótar en þingmður getur sagt: ‘Gaddafi fremur þjóðarmorð’ kom fullt af hermönnum yfir landamærin frá Saudi-Arabíu, og þannig fór nú það.

Svona geta örlögin verið skrýtin, það gerist margt, sumir eru sprengdir, aðrir pyntaðir, sumir arabar eru félagar okkar og aðrir, ef ekki kjarnorkusvín með óra um genócide, þá í það minnsta hryðjuverkamenn og óprúttnir halalsvikarar.
Og í dag er ekkert að gerast í Bahrain, nema einhver ótrúlega töff kappakstur sem sýnt verður frá á einhverri sjónvarpsstöð á eftir.
——————– 

Hér er umfjöllun um heimildamynd, tekna ‘undercover’ í Bahrain af May Ying Welsh og hennar fólki, eina vestræna fjölmiðlafólkinu sem varð eftir þegar hasarinn byrjaði fyrir alvöru.

Og hér er myndin öll: ‘Bahrain: Shouting in the Dark’

Tvennt gerði mig hressa í dag.

Þetta:

Ég er (auðvitað) enginn sérfræðingur í klámmyndum. Langt frá því. En þær sem ég hef séð (eða þeir bútar réttara sagt, ég hef aldrei haldið út heila mynd) eru hvorki ofbeldisfullar né gera konur að hlutum. Frekar að karlarnir í myndunum séu heilalaus verkfæri. En aðallega eru þær skelfilega hallærislegar og kjánahrollurinn mikill.

Ekki svo að skilja að ég ætli að alhæfa, ég hef engar forsendur til þess. En ég held að alhæfingar um ofbeldi og niðurlægingu kvenna standist ekki heldur. Þaðan af síður fullyrðingar að þetta auki á ofbeldi.

Ekki frekar en að horfa á Tomma og Jenna hefur ekki orðið til þess að misþyrmingar á köttum hafi aukist eða Harry Potter hafi skaðið fólk sem telur sig allt í einu hafa töframátt.

Ég flissaði í morgun þegar ég las þetta. Kannski, hver veit, hefur þessi maður aldrei séð klámmynd í alvöru og er bara að þykjast hafa gert það. Eða kannski hefur hann bara séð eitthvað rosalega prógressívt self-actualisation feminískt neðanjarðarporn. Hver veit? En í það minnsta hefur hann ekki séð main-stream internet porn. Eða ég vona það allavega. Vegna þess að ef hann hefur séð það og segir samt svona:

En ég held að alhæfingar um ofbeldi og niðurlægingu kvenna standist ekki heldur.

Þá verð ég nú bara að spyrja: Hvað er þá ofbeldi og niðurlæging, ef ömurlegheitin og viðbjóðurinn sem meira að segja main-stream pornið er, eru það ekki? Við hljótum þá að vera að tala um eitthvað hardcore shit. Og þá á maður náttúrlega ekkert að flissa.

Come, come, my conservative friend, wipe the dew off your spectacles, and see that the world is moving.

Ég er auðvitað enginn sérfræðingur í því að vera með heila, en ég veit samt að ég er með svoleiðis og ekki baun. Ég veit td. alltaf hvað er klám og hvað er erótík. Sumum þykir þetta víst ægilega merkilegt og eru vantrúaðir á að slíkir heilakraftar séu yfirleitt til. Við þá segi ég: Hei, það eru allir góðir í einhverju.

Ég veit td. alveg að þetta er rosalegt feðraveldi, þarf ekkert að þykjast ekki sjá það.

Og svo var það krúttpulsan Björgvin G. Sigurðsson sem hressti mig, ég paraphreisa Juliu Louis-Dreyfus:

The reality is, nobody who’s an ambitious politician ever aspires to be the Björgvin G. Sigurðsson. And therein lies all the comedy of the show.

*Karl Marx. (Djók)

(Ég fattaði frekar nýlega að það er bara mjög mörgum sem stendur á sama um fátækt fólk. Ég er seinþroska að mörgu leyti og þessvegna hefur blessuð barnatrúin fyllt mér svona lengi. Flestir segjast auðvitað bera hlýjar tilfinningar til fátæks fólks en eru samt alls ekki til í að gera eins og Jesú sagði að guð segði að við ættum að gera: gefa hinn helvítis kyrtilinn og lofa því svo að eiga aldrei aftur fleiri kyrtla en sá sem á fæsta kyrtla. Occupy the kyrtill!)

Þrennt hefur hefur legið mér mjög á hjarta undanfarið. Ég byrja á því ómerkilegasta og vona að með því sýni ég hinu síðasta tilhlíðilega virðingu og almættið fyrirgefi mér að blogga um svo skelfilegar syndir.

Nr. 1.

Mér finnst asnalegt að baráttan! snúist nú um forsetaembættið. Meðan einhverjir nútímalegir útlendingar eru orðnir 99% og indignados, og eldgamlar hetjur frá meginlandinu góla Indignez vous!, þá ætlum við að velja aðal. Woe is me. Alþýðan slæst um það hver á besta aðalinn! Sjáið myndirnar. Hvaða aðall er sætastur! Ætlar næsti aðall að hitta frekar evrópskan aðal og amerískan en kínverskan og indverskan, afþví það er kurteislegra, og augljóslega meira smart? Verður aðallinn meira kall eða kona? Hvor aðalinn er sætari með fána sem bakgrunn á ljósmynd? Yo mama!
Ég afber það ekki að allir kjósi eins og í Icesave, það er bara of hallærislegt og ég kvíði ægilega fyrir celeb-stuðnings-yfirlýsingunum og uppákomunum. Þetta chic-nationalistic vibe mið-Reykvíkinga er alveg jafn asnalegt og petit bourgeois – nationalistic vibe allra hinna.

(Tileinkað uppreisn)

Nr. 2.

Á  Grikklandi hefur gríska rétttrúnaðarkirkjan fordæmt sjálfsmorð af svo mikilli hörku að hún getur neitað því að taka við látnum til greftrunar. Því kemur ekki á óvart að sögulega hafi sjálfsmorð þar verið fátíð. Þrátt fyrir þetta gerðist það árið 2011, þegar atvinnuleysi fór úr 13.9 prósentum í 20.9 prósent, að tvöfalt fleiri hringdu í helstu neyðarlínu landsins og 5,500 manneskjur enduðu með því að taka líf sitt. Þeir sem starfa hjá neyðarlínum í Grikklandi greina frá því að upp séu gefnar fjölbreyttar ástæður fyrir því að hringt er, en atvinnumissir og miklar launalækkanir komi oft fyrir. Þeir sem ekki hafi áður þjáðst af geðrænum veikindum tali um breytingar á lífsháttum sem séu of erfiðar til að hægt sé að takast á við þær. Rannsókn framkvæmd af gríska heilbrigðisráðuneytinu sýndi fram á að tíðni sjálfsmorða fyrri helming ársins 2011 var 40 prósentum hærri en árið áður.

Og:

In today’s global political climate, the religious rhetoric of austerity is transferred to the economic realm. In a parody of older theories of how Protestantism paved the way for capitalism, the mind and body are not purified for God, but for the market. The citizen, stripped of the “excesses” of a living wage and means for providing for basic needs, is cut off from social support and instructed to endure a ritual of suffering. Then, properly cleansed, the sufferer arrives penitent before the Priests of Mammon. These priests offer to compensate the suffering not by a promise of entry into heaven, but through the illusion of economic relief. Meanwhile, they rob populations of the precious assets any chance of future prosperity depends upon.

Nr. 3.

Á spítalanum í Fallujah er ekki hægt að leggja fram neinar áræðanlegar tölur um fjölda barna með fæðingargalla – þau eru einfaldlega of mörg… ‘Við skráðum 672 tilfelli í janúar en við vitum að þau voru mun fleiri ‘ segir Nadin al-Hadidi, talsmaður spítalans.

Og:

Samira Alaani, yfirlæknir á spítalanum í Fallujah tók þátt í rannsókn sem unnin var í nánu samstarfi við WHO (World Health Organization). Nokkur próf sem framkvæmd voru í London benda til óvenju hás hlutfalls úrans og kvikasilfurs í hársverði þeirra sem urðu fyrir áhrifum. Það gæti verið sönnunin fyrir því að tengls væru á milli notkunnar á bönnuðum vopnum og hárrar tíðni fæðingargalla í Fallujah.

Og:

Abdulkadir Alrawi, a doctor at Fallujah hospital, is just back from examining an intriguing new case. “This girl was born with the Dandy Walker syndrome. Her brain is split in two and I doubt she’ll survive.” As he speaks, the lights go off again in the whole hospital.

“We lack the most basic infrastructure, how do they want us to cope with an emergency like this?”

According to a study released by the Switzerland-based International Journal of Environmental Research and Public Health in July 2010, “the increases in cancer, leukaemia and infant mortality and perturbations of the normal human population birth sex ratio in Fallujah are significantly greater than those reported for the survivors of the A-Bombs at Hiroshima and Nagasaki in 1945.”

Researchers found there had been a 38-fold increase in leukaemia (17-fold in the Japanese locations). Reputed analysts such as Noam Chomsky have labelled such conclusions as “immensely more embarrassing than the Wikileaks leaks on Afghanistan.”

(I felt, not for the first time since arriving in Shanghai, a wave of revulsion towards them. It was not so simply the fact of their having failed so dismally over the years to rise to the challenge of the case, of their having allowed matters to slip to the present appalling level with all its huge ramifications. What has quietly shocked me, from the moment of my arrival, is the refusal of everyone here to acknowledge their drastic culpability. During this fortnight I have been here, throughout all my dealings with these citizens, high or low, I have not witnessed–not once–anything that could pass for honest shame. Here, in other words, at the heart of the maelstrom threatening to suck in the whole of the civilised world, is a pathetic conspiracy of denial; a denial of responsibility which has turned in on itself and gone sour, manifesting in the sort of pompous defensiveness I have encountered so often.)
 ’When We Were Orphans’ eftir Kazuo Ishiguro, bls. 192, hér tileinkað okkur.

Eða: Ég ómálefnast, þess vegna er ég Íslendingur,
eða: Ég þoli ekki krata, þessvegna er ég anarkómarxisti,
eða: Ég er anarkómarxisti af því að það er smartara en að vera kommúnisti.

(‘ESB borgaði hraðbrautina sem við ökum eftir. Mér verður hugsað til Ömma frænda. Hvað hefði hann sagt?’
Úr dagbókum Össurar Skarphéðinssonar, rituðum á ferðalagi um þróunarslóðir  í Malaví, birtum í Fréttablaðinu í dag.)

Ef að þú réðir í landi þar sem helmingur ungs fólks væri atvinnulaus, og almennt atvinnuleysi væri 20%, myndirðu þá reka 14.000 opinbera starfsmenn til viðbótar við öll hin sem búið er að reka? Myndirðu lækka laun þeirra sem enn fá að mæta á morgnana um 20%? Myndirðu fara í stígvélin þín og setja á þig hanskana og fylla á táragastankinn og fara svo í vinnuna?
Ef þú réðir í landi þar sem sjálfsmorðum hefði fjölgað um 18% á landsvísu og um 25% í höfuðborginni, myndirðu þá kannski segja: Við skulum nú ekkert fara að blanda pólitík í málið, það er bara ósmekkleg lágkúra.

Ef svona væri alltaf að gerast í landinu þínu:
(lögga hjálpar lýðskrumara að komast hraðar áfram)

Og svona:
(lögga hjálpar lýðskrumara sem gekk á hurð)

Værirðu þá ennþá að tala um nauðsynlegan stuðning umheimsins við fólkið í landinu þínu sem sökum leti og lélegheita kaus alltaf ömurlegar ríkisstjórnir sem fölsuðu bókhöld og voru agalausar?

Eða færirðu kannski að lesa fornbókmenntir til að finna svör við því afhverju veröldin er svona flókin og markaðirnir illviðráðanlegir? Því eins og Muhammad Ali sagði: ‘Lífið er veðmál. Þú getur meiðst, en fólk deyr í flugslysum, missir handleggi og fótleggi í bílslysum; fólk deyr á hverjum einasta degi… Þú bara leyfir sjálfum þér ekki að trúa því að svoleiðis geti gerst fyrir þig.’

Málefnaleg umræða er dauð, lengi lifi málefnaleg umræða! Eigið góðar stundir.

(Are the European banks saving Greece or saving themselves?
With such a charge, the EU and IMF representatives – composing the troika overseeing the Greek bailout – march into ministerial offices on a weekly basis to check that the targets are being met. These second- or third-level officials bask in their unprecedented authority. Stories abound of them walking into meetings with senior ministers, discarding the niceties of a polite greeting, and shouting straightaway, “So, what have you achieved, then?” Young bureaucrats from Brussels lead meetings with ministers ostentatiously giving scant attention to the oral reports offered to them, as they turn sideways and play with their BlackBerrys. In the name of “Europe”, a neocolonial arrogance underscores the fixation with the budget accounts.

A real rescue requires a serious engagement with remodelling Greece. And this must recognise that a culture changes gradually, needing long-term support. But the “rescue” of the Greek economy is taking place with little regard to its domestic impacts: it could hardly be more ham-fisted. This inevitably begs a question not only of European capability, but also of will. Has the intention shifted: not to rescue Greece, but to rescue Europe from it? Athenians might well turn the aphorism around and warn their partners in Lisbon: “Beware of Europeans bearing gifts.”)

(Það skal tekið fram að ég tengist ekki neinu neitt, nema bara því að reyna að vera á móti)

Stengrímur er ekki vonsvikinn með 110% leiðina en ég mjög, enda leiðist mér að gefa ríku fólki peninga, vil frekar taka þá frá því. Mér finnst 20% leiðin líka fáránleg af sömu ástæðu.  Mér finnst líka fáránlegt að að við ætlum öll  að bíða eftir næsta ógeðslega lélega þættinum af ‘Auðvaldið grínar með Ísland’ sem verður ábyggilega verri en sá síðasti.

Mér finnst líka alveg fyrir neðan allar hellur að við ætlum öll að verða ægilega spennt útaf forsetakosningunni. Aðrænd af kerfinu, fátæk verkakona, það er ég og segi Nei! Aldrei aftur skal ég af fúsum og frjálsum vilja kjósa gangslausa yfirstétt til að partý-a og prómótera íslensku drasli á minn kostnað. Íslensk fyrirtæki geta sjálf pimpað sig á markaðnum og ég er að auki prinsípelt á móti aðli.

Sem anarkó-marxisti ætla ég því alls ekki að taka þátt í forsetakosningunum, ekki einu sinni til að desekreita klefann, enda allt of gömul til að gera svoleiðis. Ætla samt að hlægja ef einhver gerir það.

Stundum sakna ég varmans frá bálkestinum. Að lifa sem verkakona í Pótemkíntjaldi borgarastéttarinnar er oft þreytandi, og lítið um rauð litbrigði sem passa vel með svörtu, tjaldið er þessa dagana retró, og stemmningin á helst að vera eins og hjá einhverjum ömmum og öfum úr goðsögum kaupstaðarins. Ég á td. voða fína svuntu sem ég klæði mig í um helgar þegar ég þykist vera borgarastétt, hún er saumuð uppúr gömlum dúkum og gardínum, ljósblá og hvít og þegar ég er komin í hana vil ég bara baka og raða túlípönum í Ittala vasann. En helgin er bara tveir dagar í viku, og 5 er meira en 2. Fimm daga er ég vinnandi stétt og þá daga sakna ég loganna og kendanna sem þeir vöktu.

Hér eru tvö uppáhaldsbyltingarlögin mín sem ég hlusta á þegar ég þarf að hlýja mér, eins og td. í Icesave gríninu. Hrynjandinn, byggingin, hvernig þú sérð arðránið alveg skýrt og greinilegt, gleraugu miðaldra gyðingsins passa á 99 %, næstum á alla, bæði Boots Riley og mig td. Heyrnatólin hans líka og mann langar bara að segja já, Boots, já, nú drífum við okkur af stað!

Og þessir, hér er partý myndlíking fyrir byltinguna.

(-And it’s certainly no different today than its ever been. 1637, 1797, 1819, 37, 57, 84, 1901, 07, 29, 1937, 1974, 1987-Jesus, didn’t that fuck up me up good-92, 97, 2000 and whatever we want to call this. It’s all just the same thing over and over; we can’t help ourselves. And you and I can’t control it, or stop it, or even slow it. Or even ever-so-slightly alter it. We just react. And we make a lot money if we get it right. And we get left by the side of the side of the road if we get it wrong. And there have always been and there always will be the same percentage of winners and losers. Happy foxes and sad sacks. Fat cats and starving dogs in this world. Yeah, there may be more of us today than there’s ever been. But the percentages-they stay exactly the same.-  Jeremy Irons að leika John Tuld í Margin Call )