Vikan hefur verið erfið fyrir okkur öll. Vika þar sem kona í Víðsjá finnur sig knúna til að útskýra fyrir hlustendum hvernig BDSM kynlíf virkar afþví að allt í einu föttum við að við búum í samfélagi þar sem það eru kannski margir sem skilja ekki mun á alvöru og þykjustunni, sem eru í alvöru orðnir gúgg af klámi.
Þannig að maður er að keyra heim og hlustar á útvarpið og þarf svo næstum að keyra útí kant afþví allt í einu er þetta bara alltof mikið. ‘Guð minn góður, þeir eru til í alvöru og kannski er allt morandi í þeim’ hugsar maður og fallturnstilfinningin kemur yfir okkur af fullum krafti enn eina ferðina. Íslenskur veruleiki er fallturnstilfinning.
Og við erum öll leið, og Björn Ingi útum allt lætur okkur líða enn verr.
En við ætlum samt ekkert að læka á það að kynlíf án ástar sé klám. Afþví að það er ekki bein lína frá því að klám sé ofbeldi yfir í það að fólk sem gerir það án þess að vera ástfangið sé að búa til klám (eða eitthvað). Þó að við séum orðin gömul og í ára eða áratugalöngum heteró eða hómó einkvænissamböndum þar sem eiginlega aldrei er villst af hinni beinu braut, þá munum við samt eftir hedónískri æsku. Þegar það að vera femínisti var ekki bara að vilja að kvennafótbolti væri sýndur jafn oft í sjónvarpinu og kallafótbolti, heldur leyfi frá sögunni til að fara í partý alla nóttina og segja svo bless næsta morgun.
Þó að feðraveldið og kapítalisminn séu að reyna að drepa okkur þá megum við samt dansa, sérstaklega ef við erum ung.
(Þegar ég var 15 langaði mig að dansa við hann.)
The video cannot be shown at the moment. Please try again later.
(Líka hann, þangað til guð kastar eldingu í hausinn á okkur öllum.)