Síðasta fimmtudag, 5. janúar, birtist á vefsíðunni Truthout umfjöllun um mikið pyndingahneyksli. Íslandsvinurinn og lúxusdaninn Anders Fogh er flæktur í netið:
The defense ministry in the government of former Prime Minister Rasmussen is charged with withholding its knowledge of Iraqi torture from legislators when a copy of a 2004 inspection at Al Makil prison in Basra was sent to Parliament.
According to an article last month in the Danish paper Politiken, portions of the report describing prisoner abuse were “blacked out,” with the reason given that such “information could harm Danish-Iraq cooperation.”
Yet, three months before the prison inspection, in May 2004, during a debate in the Danish Parliament concerning Iraqi prisoners, according to the paper Politik & International (English translation here), then-Prime Minister Rasmussen said the government would “disclose information about torture, if the government becomes aware that it occurs.” But evidently, this did not occur.
Samkvæmt The Copenhagen Report kom í ljós við rannsókn gerða í júli 2004 að fangar í írökskum fangelsum höfðu verið brenndir með sígarettum, tennur í þeim höfðu verið molaðar, kynfærum misþyrmt, og af sumum höfðu jafnvel fingur verið fjarlægðir.
Eins og við vitum er Anders Fogh nú aðalritari NATÓ og því fremstur í framvarðasveit þeirra sem telja stríð ævinlega betra en frið, svo lengi sem vestræn gildi og lýðræði eru dregin að húni í umfjöllunum helstu fjölmiðla.
Anders og íslenskir fjölmiðlar voru td. mjög samstíga í því að styðja og gleðjast yfir hernaði NATÓ í Líbíu. (Hér er smá lesning um hina nýju og frjálsu Líbíu.)
Anders var einn af helstu stuðningmönnum innrásarinnar í Írak 2003, sem hann taldi mjög þarfa, ekki síst vegna þess að írakar brytu gegn alþjóðlegum samningum sem bönnuðu pyntingar.
Fyrst varð ljóst um skandalen 2010 þegar WikiLeaks birtu Íraksskjölin, Iraq War Logs. Í nóvember 2010 kom fram í grein á Ice News að þrátt fyrir að komið hefði í ljós að pyntingar væru stundaðar á föngum í Abu Ghraib hefðu danskir hermenn haldið áfram að senda fanga þangað.
Nýverið hefur einnig komið fram að fjöldi þeirra sem framseldir voru er ekki 200 fangar eins og áður var haldið fram heldur 500 eða jafnvel fleiri.
The higher number surfaced in a memorandum from Defense Chief Gen. Knud Bartels to the new Defense Minister Nick Hækkerup. (Bartels, himself, has recently assumed the position of NATO’s Military Committee chairman.)
In a January 2 article, The Copenhagen Post reported that Denmark’s former Defense Minister Søren Gade would be called as a witness in an upcoming trial, stemming from a lawsuit by six Iraqis who were arrested in winter 2004 by Danish forces supporting the US-led coalition forces in Iraq. The prisoners were turned over to Iraqi forces and subsequently tortured.
Samkvæmt samningi Sameinuðu þjóðanna gegn pyndingum og annarri grimmilegri, ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu skal ekkert aðildarríki:
Ljóst er að dönsk yfirvöld vissu af pyndingunum og eru því sek um brot á alþjólegum samningum, alveg eins og Saddam og co…
Nú getum við aðeins vonað að nýtt ár færi okkur smá gleði yfir því að enn skíni ljóstýra vonarinnar um réttlæti í veröldinni, nú þegar hjól sögunnar snúast hraðar og hraðar…
(Hér á Íslandi eru líka ýmsir sökudólgar sem ágætt væri að eitthvað réttlæti sækti heim. Einnig er hér töluvert af háværum röddum sem tilheyra glæstum meðlimum borgarastéttarinnar, raddir sem þagna aldrei eða lækka róminn agnarögn, sama þótt hendur okkar séu orðnar svo blóðugar að óvíst er hvort við náum nokkurntímann að þvo okkur. Ólafur Þ. Stephensen er td. alltaf til í að breiða út boðskapinn. Þann 10. desember skrifaði hann bæði leiðarann Framlag til NATÓ, og heilsíðu fréttaskýringuna Snjallara NATÓ á þrengingatímum, bls. 32.
Í leiðaranum segir ma.:
Þegar rætt er um fjölþjóðlega samvinnu um þróun varnarviðbúnaðar er til dæmis skoðunarvert hvort íslenzk fyrirtæki geti tekið þátt í slíku samstarfi. Við eigum fyrirtæki með sérþekkingu á varnarmálum, á borð við Kögun, sem eiga þar fullt erindi.
Einnig má íhuga hvort ný og vel búin farartæki Landhelgisgæzlunnar, varðskip og eftirlitsflugvél, auki ekki möguleika Íslands á þátttöku í samstarfi um vöktun og eftirlit á Norður-Atlantshafi og jafnvel tímabundinni þátttöku í öðrum verkefnum NATO, þótt auðvitað viljum við að þessi tæki nýtist sem bezt við Íslandsstrendur.
(Auðvitað viljum við að Landhelgizgæzlan hjálpi Ízlendingum við Ízlandzztrendur, en það er allsekki fráleitt að sjá fyrir sér hrausta kalla með íslenskt vegabréf skreppa tímabundið til mið-austurlanda eða Afríku og hjálpa td. bræðrum okkar Norðmönnum við ýmis verkefni. Í myndtexta sem fylgir fréttaskýringunni segir ‘Fyrir nokkrum árum hefði engum Norðmanni dottið í hug að norski flugherinn yrði upptekinn við verkefni í Norður-Afríku. Hér er samt norsk orrustuþota á flugi yfir Suda-flóa í Líbíu fyrir nokkrum mánuðum’. Ef þeir geta þvælst alla leið til Líbíu, hljótum við að geta það líka.)
Fréttaskýringin ‘Snjallara NATÓ’ fjallar ekki síst um hvernig bandalagið ætlar að bregðast við þrengingartímum á Vesturlöndum:
Í þriðja lagi þýða nýju áherzlurnar áreiðanlega róttæka uppstokkun í varnarmálaiðnaði í Evrópu. Sú atvinnugrein telst iðulega til innlendra krúnudjásna, er ríkisstyrkt og ofvernduð af stjórnvöldum og undanþegin venjulegum samkeppnisreglum. Anders Fogh Rasmussen sagði nýlega að þar vantaði sárlega meiri samkeppni, sem ætti að geta stuðlað að lægra verði, og jafnframt ætti að stefna að samruna fyrirtækja.
Bent hefur verið á að ekkert vit sé í að í Evrópu séu fimm orrustuflugvélaverksmiðjur og þrjátíu fyrirtæki sem smíði brynvarða vagna. Samruni gæti skilað gífurlegri hagræðingu. Þar að auki sé samræming á stöðlum nauðsynleg; í fjölþjóðlegum aðgerðum geti menn lent í afkáralegum kringumstæðum eins og að þegar brynvarinn sjúkrabíll frá einu ríki ætlar að sækja særðan hermann frá öðru passa sjúkrabörurnar ekki í bílinn.
Lægra verð og meiri samkeppni í hergagnaiðnaði, manndráp þar sem gildi nýfrjálshyggjunnar eru í hávegum höfð, að þessu er nú unnið af fullum krafti og Ólafur og NATÓ treysta á aðstoð framkvæmdarstjórnar Evrópusambandsins sem:
hefur undanfarið unnið að því að brjóta upp staðnaðan markað, meðal annars til að styrkja stöðu geirans gagnvart bandarískum varnarmálaiðnaði.
Samkeppni er af hinu góða, á endanum erum við samt öll sameinuð í endalausri baráttunni fyrir sigri okkar, vestrænna-evrópskra-norrænna gilda, það er siðferðilegt hneyksli að grínast með fjöldamorð í Noregi, en loftárásir í raunveruleikanum, við heyrðum ekki í þeim í gegnum hræsnishjálminn.)