(Stundum verð ég mjög áhyggjufull vegna framtíðarinnar. Með því að segja að sagan væri stopp, að risastóra hjólið væri hætt að rúlla, að nú, sannarlega, yrðu brauðmolarnir jafn bragðgóðir og kakan; menn! 1000 ára ríkið er tilbúið: algjör hegemónía, tókst þeim að rugla allt. Og svo, þegar kakan er orðin svo mygluð að enginn hefur lengur neina lyst, meira að segja vel stæð efri millistétt verður hrædd þegar einhver hvíslar Friedman og fær andþrengsl ef Laissez faire sést á prenti, ýta þeir á hröðunartakkann. Og nú er sagan ekki lengur hjól, heldur fallturn, eða eldpytturinn í Temple of Doom eða rússíbaninn.
Og nú eru öll vopn dregin fram, áratugur niðurskurðar, engin lausn á yfirvofandi glóbal katastrófu, engar lausnir á nokkrum sköpuðum hlut, bara markaðurinn og allt sem gerist þar ‘mun á endanum styrkja myntbandalagið’, við hörkum bara af okkur þangað til. En þangað til getur margt gerst, meira að segja loftárásir á Íran eru alls ekkert útúr myndinni, við viljum ekki loka á neina möguleika, við erum ekki þannig, eins og öllum ætti að vera orðið ljóst.)
Er hægt að blanda saman bloggi um angist og þakklæti? Er hægt að vera bitur og þakklát yfir sömu tilfinningu? Er hægt að segja: Ég þoli ekki ekki meira, en upplifa samstundis æðruleysi og stórkostlegan þroska?
Ó almætti, bæn mín á þessari stundu í eigin sögu:
Takk fyrir það eitt að fá verða fullorðin og fatta að sagan rúllar ekki, heldur hristist einhvernveginn í ógurlegum stökkum, ógeðsleg og jafnframt stórfengleg.
Ó almætti, ég spyr: Mannkyn, hvað ertu eiginlega? Allt í senn: fallegast, best, skemmtilegast, klárast, flinkast, hugrakkast, æstast, blíðast, mýkst.
Sköpun, takk fyrir það að jörðin snýst í kringum sólina: Takk fyrir hina fullkomnu ’tilviljun’ sem gerir allt mögulegt á þriðju plánetu frá móðurinni, útkoma útreikningsins er það fallegsta sem ég hef upplifað, vorið kemur og það er ekki grimmt, heldur dæmisaga um von og manneskjuna.
Takk fyrir það að alltaf er möguleiki fyrir hendi, ef ekki algjört frelsi, þá í það minnsta göngutúr. Takk fyrir að sleppa mér við að vonast eftir hernaðaríhlutun heimsveldisins, takk fyrir að leyfa mér að vonast eftir einhverju öðru. Takk fyrir að leyfa mér að klökkna yfir tilhugsuninni um hernaðaríhlutun.
Ó almætti, takk fyrir bróðurinn á asnanum og fólkið með pálmagreinarnar. Þau komu úr annarri áttinni og hernaðaríhlutunin úr hinni, og þó að íhlutun sé kannski elsta atvinnugrein í heimi og framboð og eftirspurn stöðug og Abu Ghraib og Golgata séu opin allan sólarhringinn, Baron Harkonnen á vogunarsjóðinn sem keypti fyrirtækið sem rekur keðjuna, þá fær samt ekkert stoppað manninn á asnanum.
Ó almætti, takk fyrir hið ritaða orð, læsi, mold, laugardaga og þau sem kunna að spila á hljóðfæri.